Inmiddels ben ik zes weken onderweg met mijn mindfulness training voor moeders en ik moet zeggen dat het zeker zijn vruchten afwerpt. Het lukt me vaker om in het moment te blijven, in het hier en nu. Soms lukt me dat zelfs tijdens het huiluurtje van mijn zoon of tijdens een peuterdriftbui van dochterlief.

In toenemende mate ben ik me bewust van alle oordelen ik als moeder wel niet heb. Laatst was ik met drie vriendinnen naar een concert. Twee van die vriendinnen zijn in dezelfde periode bevallen als ik, onze zoontjes zijn dus ongeveer even oud. Naast het luisteren naar het optreden werden onze ervaringen met onze baby’s uitgewisseld. Schoorvoetend vertelde ik dat mijn zoontje al iets wat op een ritme lijkt heeft. Schoorvoetend omdat ik niet over wil komen als een opschepperige moeder [oordeel]. Als mijn vriendinnen vervolgens vertellen dat hun zoontjes van de laatste voeding tot de eerste van de ochtend goed doorslapen, vertel ik dat we ’s nachts af en toe het speentje geven aan ons zoontje als hij die kwijt is. Waarop mijn vriendinnen nonchalant [oordeel] zeggen dat hun zoontjes geen speentje hebben. Speentjes zijn inderdaad slecht [oordeel] denk ik dan, maar ik wil toch ook echt wat slaap hebben ’s nachts. Dat snappen ze toch wel [oordeel]?!

Mijn kinderen verschillen dag en nacht van elkaar. Onze dochter sliep met vier weken goed door, heeft geen speen gehad, had snel een ritme en deed alles sneller dan het boekje. Ze lust alles, heeft nooit moeilijk gedaan met eten en slaapt nog steeds erg goed. Voorbeeldig zeggen wij wel eens, op wat peuterdriftbuien na [oordeel]. Onze zoon echter heeft pas net iets wat op een ritme lijkt, slaapt ’s nachts redelijk zolang hij een speentje krijgt. Die speen zijn we eigenlijk niet zo blij mee [oordeel], maar als hij hem niet krijgt gaat zoonlief enorm krijsen en loopt hij rood aan. Wat mij dan weer geen goed moeder gevoel geeft [oordeel]. 

Bewust zijn van al deze oordelen en nog meer kan soms ontzettend irritant zijn, tegelijkertijd maakt het me wel mogelijk te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn op dit moment en erop te vertrouwen dat alles ‘goed’ komt [weer een oordeel]. Het maakt me zeker milder naar andere moeders toe, wat het weer makkelijker maakt voor mezelf.

 Toen een vriendin me laatste vertelde dat zij haar kinderen ’s ochtends voor de televisie hun ontbijt laat eten, had ik voor het eerst – sinds mijn mindfulness – niet direct mijn oordeel klaar. Voorheen zou ik nog even tegen mijn lief geprotesteerd hebben over hoe slecht het wel niet is kinderen zoveel televisie te laten kijken, en dan ’s ochtends al en dan ook nog tijdens het eten [boel oordelen]. In plaats daarvan kon ik me goed voorstellen dat mijn vriendin dit nodig heeft om haar dag – en die van haar kinderen – ontspannen te laten beginnen. Zonder dat dit iets veranderde aan mijn ideeën hierover. Dat maakte dat ik mijn vriendin mild tegemoet kon treden als moeder en dat ik zelf niet zo veel last had van mijn oordelen.