Ik heb eens in een artikel gelezen dat onze angst voor spinnen te wijten is aan onze moeders. Daar kan ik me best iets bij voorstellen, gezien we als mens veel leren door gedrag te kopiëren. Dit wetende heb ik de intentie mijn kinderen, en dan vooral mijn dochter, zonder angst voor diertjes met zes of meer pootjes op te laten groeien. Ook voor mij een heuse uitdaging, gezien ik soms al jeuk krijg bij het zien van een of ander kriebelbeestje!

Geheel in thema heeft mijn dochter een keer het boek Jonnie (de spin) geleend bij de bibliotheek. Een geweldig boekje met mooie tekeningen dat vertelt over hoe alle insecten bang zijn voor Jonnie de spin. Mijn dochter was helemaal fan van het boekje. We hebben het inmiddels al zo vaak geleend, dat ik het boek maar voor haar heb gekocht. Sindsdien is mijn dochter fan van spinnen; telkens als ze er een ziet kraait ze het uit ‘kijk een Jonnie!’. 

De leidsters van het kinderdagverblijf begrepen er niets van als dochterlief weer ‘Jonnie’ aan het roepen was, totdat ze er een keer een aangewezen had. Sindsdien kan onze lieve dochter de dames de stuipen op het lijf jagen met één simpel woordje: Jonnie.

Een hele poos geleden zaten mijn dochter en ik op de bank, samen fruit te eten. Zegt dochterlief ineens ‘kijk mama, dat is een grote Jonnie’. Ik kijk opzij en ik zie daar een hele grote dikke huisspin met een spanwijdte van negen centimeter van poot tot poot. Oké, ik had dus het voornemen mijn dochter niet bang te maken voor spinnen…

Ik heb mijn uiterste best gedaan om kalm te blijven en manlief gevraagd de ‘Jonnie’ te vangen en hem in de tuin los te laten. Dochterlief heb ik uitgelegd dat zijn vriendjes Jonnie missen en papa hem weer terug brengt naar zijn vriendjes.

Of het nu door mijn inspanningen komt of dat het gewoon aangeboren is, onze dochter heeft weinig angst voor insecten. Haar lievelingsdier is een slak. Haar favoriete bezigheid: slakken uit de tuin plukken en deze in haar slakkenhuis (oud vogelhuisje) neerzetten.

Lees ook het boek: "Jonnie" van Guido van Genechten.