Toen onze dochter geboren werd, wisten we niet wat ons overkwam. Vanaf het eerste moment heeft zij gehuild, veel gehuild. Er leek nooit een aanwijsbare reden voor te zijn. Het leek ook niet minder te worden, wat we ook probeerden. In overleg met ons consultatiebureau zijn we aan de slag gegaan met inbakeren en het boekje van Ria Blom. Inderdaad met kookwekker.

Die kookwekker was soms makkelijk, maar voor mij als moeder vaak ook niet. Echter, binnen twee dagen verminderde het huilen van onze dochter drastisch. Onze dochter leek echt baat te hebben bij de bakerdoeken; zij ontspande zich zodra zij in de doeken ging. Na een maand zijn we gestopt met bakeren (de wekker al eerder), omdat onze dochter niet meer buitensporig huilde en zich ontspannen over kon geven aan haar slaap. Vanaf dat moment is onze dochter altijd een makkelijke slaper geweest, overdag en ’s avonds.

Dus toen onze zoon geboren werd en hij – na een rustige kraamperiode – ook zo ging huilen, hebben we de bakerdoeken tevoorschijn gehaald. Maar deze keer werkte het niet…

Niet omdat onze zoon zo sterk was dat hij zich er in no time uit wist te wurmen. Nee, ik was er de moeder niet meer voor. In plaats daarvan ging ik mijn zoon dicht tegen mij aan dragen in een draagdoek, waar hij rustig van werd. Met een maand of vier zijn we begonnen met hem aan zijn bedje te laten wennen. Heel rustig. 

Elk slaapje legden we hem in zijn bedje. Ging hij huilen, werd hij getroost. Liet hij zich in bed niet troosten, ging hij mee naar beneden tot na zijn volgende voeding om het riedeltje weer van voor af aan te beginnen. De eerste week sliep hij telkens hooguit een kwartier in zijn bedje. Nu varieert het van een half uur tot tweeënhalf uur! De duur van zijn slaapje hangt af van hoe wakker of moe hij is, in plaats van een vast schema.

De wijze die we voor onze zoon hebben gekozen voelt goed, natuurlijk. Soms vraag ik me dan wel eens af of we het bij onze dochter wel goed hebben aangepakt, of we bij haar niet te rigide zijn geweest. Maar spijt heb ik niet. Het paste bij ons als ouders die we toen waren en het sloot goed aan bij onze dochter.

Wij hebben ons bewogen. Van Ria naar Aletha.

Meer lezen? 

Aletha Solter, De taal van huilen

Aletha Solter, Baby’s weten wat ze willen

Aletha Solter, Het ongedwongen kind