Inmiddels is de feestweek van zoonlief voorbij. Ik realiseer me nu ik dit schrijf, dat het een week geleden is dat we ons piratenfestijn hadden. De grap vond ik eigenlijk dat we van alle kanten, maar dan ook echt alle kanten, succeswensen kregen. Want echt, met acht mannetjes een feestje vieren, dat is echt NIET TE DOEN. Ik had me voorbereid op het ergste...

Dat viel dus reuze mee. Je voorbereiden helpt overigens wel, dan kan het alleen maar meevallen. En het viel mee. Ik wenste een collega-moeder - die had het meidenfeestje van haar dochter op dezelfde middag - nog succes. En ook zij liet relaxed weten dat het springkussen in de tuin wonderen verricht had.  Het taart versieren was een groot feest, vooral de slagroom in je mond spuiten. Wat mij dan weer verbaasde was, dat – behalve onze zoon – niemand zijn versierde cake op had. Zoon was dan ook hevig geïrriteerd dat iedereen al ongeveer buiten het hek stond, terwijl hij nog van z’n taartje aan het genieten was.

Na de taart gingen we op schattentocht. Mijn lief had op internet allemaal leuke sjablonen gevonden voor piratenpostpapier en piratendiploma’s. Het was allemaal net echt. En we hadden nog wat oude kisten staan die het prima deden als schatkist.  Op het schateiland gingen we – met zelfversierde bandana’s - haaihappen, spijkerpoepen, gouden-eieren-lopen, schatduiken (met snoepje in een bak water), touwtrekken en hadden we een groot waterbalonnengevecht met de tegenstanders. Ze vonden het geweldig. Bij ons achter is een groot maar verstopt veld, dus daar was niemand en ze konden nog even helemaal los. Als dan op de terugweg de mannen die al zes zijn zeggen dat ze het ‘echt vet’  vonden, en ik later door een andere moeder word bedankt – haar zoon wil nu hetzelfde – denk ik: dat hebben we toch weer goed gedaan. Met veel dank ook vooral voor mijn lief, want hij heeft het meeste gedaan. Als ik dan hoor dat andere moeders in hun eentje met zes jochies door het bos moet struinen, dan realiseer ik me dat het toch dat ik wel heel erg bof. Kennelijk is het niet voor iedereen logisch dat je er met zijn tweeën bij bent op het partijtje van je kind. Of kan ik dat niet zeggen? Mijn vader was er vroeger ook altijd bij, en dat is nu ruim 30 jaar geleden…vond ik ook logisch.

Volgend jaar doen we het weer!