Dochterlief is sinds een paar weken behoorlijk aan het 'peuterpuberen'. Als zaken even niet gaan zoals zij gewild of gepland had, volgt er regelmatig een driftbui. Gillen, krijsen, stampvoeten, nee zeggen, nog meer nee zeggen en op de grond gaan liggen.
Onze dochter praat beter dan menig kleuter, maar is emotioneel gezien toch echt een driejarige. De frustratie die dat verschil geeft voor haar is dan duidelijk te merken.
Het is even zoeken wat het beste te doen in zo'n bui. Dochterlief wil dan niet getroost of geknuffeld worden, kan het niet hebben als je iets tegen haar zegt, niks zeggen is ook niet goed. Nu kies ik er vaak voor zelf ergens anders te gaan zitten, dochterlief uit te laten razen en dan komt ze uit zichzelf vaak even 'uithuilen' of mijn schoot.
Zo'n bui is voor je kindje niet leuk, maar als ouder zit je dan ook niet bepaald ontspannen in bijvoorbeeld de wachtkamer van de huisarts met alle ogen op jou gericht!
Hoe lastig soms ook, ik zie tevens de 'upside' van deze peuterbuien. Dochterlief kan behoorlijk goed haar grens aangeven en zorgt er zelf wel voor dat hier niet snel overheen gegaan wordt.

Vandaag werd dochterlief dus drie. We zijn met ons gezin naar een dierentuin gegaan. Toevalligerwijs hadden de collega's van mijn man hier ook hun teamdag.
Nadat het tweede groepje collega's hadden staan 'oh en ah-en' bij onze kinderen, trok dochterlief de kap van haar buggy naar beneden. Loket gesloten! Ze gaf duidelijk aan klaar te zijn met alle mensen die haar zo nodig aan gaapten of tegen haar praatten.

Mooi staaltje assertiviteit, dacht ik toen trots.