Niet zozeer een verhaal over ons leven dit keer, maar meer een algemene zorg dit ik graag wil delen dit keer. De laatste tijd gingen veel van deze artikelen over ‘tandbederf’, en de grootschaligheid waarin dit gebeurt. Tandartsen die hele gebitten van kinderen van twee moeten verwijderen omdat ze volkomen verrot zijn. Ik schrik daar heel erg van. 

Nu moet je weten dat ik de dochter ben van een tandarts (mijn vader) en een diëtiste (mijn moeder). Dus, dat ik wellicht wat ‘verknipt’ ben in mondhygiëne en eetgewoonten (al eet ik ook gewoon patat en frikadellen hoor!), mag je voor lief nemen, dat is me nu eenmaal met de zogenaamde paplepel ingegoten. Hoe dan ook, als ik iemand tegenkom die lelijke tanden heeft (en dat is in mijn optiek nogal snel), dan kan ik niet anders dan me daar op focussen. Misschien ook daarom dat ik me zo bezighoud met tanden poetsen. Bij mezelf, en bij onze kinderen. Even voor de goede orde, ik heb geen gaatjes, vullingen of wat dan ook, en ik ben ruim 36! Gaat dus hopelijk ook niet meer gebeuren.  

Maar, tandenpoetsen is voor ons zo’n gewoonte. Dat doe je gewoon. Voor elk moment dat je iets eet (of dat nou snoep is of gewoon eten) krijg je een aanval op je tanden. En het duurt twee uur voordat dit geneutraliseerd is (stond in de krant, verzin ik niet zelf). Dus, je kunt je voorstellen wat al die snoepjes onderweg als gevolg kunnen hebben, naast je gewone 3x per dag maaltijd, fruit tussendoor en ergens misschien nog ‘wat lekkers’ (want fruit is natuurlijk ook gewoon hartstikke lekker!). En ik verbaas me ook elke keer weer over het winkelpersoneel dat zegt ‘ze mag toch wel een snoepje hé’, dat snoepje al ongeveer in de mond van mijn dochter gestopt hebbende, zodat ik bijna geen ‘NEE’ meer kán zeggen. Hou daar nou eens mee op! 

Terug naar die kindercariës: want hoe komt dat dan? En wat is er gebeurd met de bijna indoctrinatie van zo’n dertig jaar geleden over de voorkoming daarvan? Met als gevolg dat kindercariës inderdaad minder werd, veel minder. Een kleine greep: continu aanbieden van eten en vooral ook suikerrijk drinken (en in diksap zit ook suiker), baby’s naar bed doen met fles met limonade naast zich, slecht of niet tandenpoetsen (want dat is zo zielig). Over dat tandenpoetsen had ik laatst met vrienden een discussie: hun neefje van 12 had verrotte tanden en geen enkele kies was vullingvrij. Want, zo redeneerde zijn moeder, 'je kunt een kind niet dwingen zijn tanden te poetsen'. Je veegt toch ook je billen af na een toiletbezoek, waarom dan niet je tanden poetsen? Het hoort er gewoon bij! Het heeft niet te maken met dwingen.  

Onze kinderen zien de plaatjes uit de krant ook, en vinden dat maar vies. Dus, zonder enige discussie en met de mond wijd open (en om de tong weg te krijgen laat ik ze ‘A’ zeggen) wordt er bij ons 2x per dag gepoetst. Nog niet de hele twee minuten, maar wel met poetsen van alle vlakken. En na het poetsen krijgen ze een fluoridetabletje. Net als ik vroeger. Nu maar hopen dat het hetzelfde effect heeft: zonder gaatjes tot je 36^e (of liever levenslang). 

Gelukkig vond ik op de site van GGD Nederland dat ook zij, ondanks het feit dat mondverzorging geen gezondheidsprioriteit blijkt te zijn, gelukkig aan de slag gaan met het probleem en scholen vraagt zich aan te sluiten bij het preventieprogramma mondzorg.

Laten we hopen dat het ergens toe leidt, al is het maar minder snoep traktaties op school, want dat vind ik – zoals jullie al weten – ook geen goed idee. Onder andere om deze reden. 

Meer lezen?

Tandenpoetsen op Kiind

Artikel van de GGD