Dat dacht ik toen ik twee weken geleden weer het briefje mee kreeg met ‘Uitnodiging voor het juffenfeest’. We zijn het jaar rond, onze zoon is een jaar op school. Een jaar van schoenmaat 27, een jaar van kledingmaat 110-116, een jaar van 1.10m, een jaar van 21 kilo. Dat is allemaal hetzelfde gebleven, in dat jaar.

In dat jaar ging hij dus ook naar school. Kwam hij in de dynamiek van ‘het schoolgaan’ terecht. En vooral, kwam ík in die dynamiek terecht (mijn lief ook, maar ik spreek hier namens mezelf). Ik ben er eigenlijk nog steeds niet blij mee. Ik ben een held in niet op tijd komen (dat is dus te laat of te vroeg), ik hou niet van regels vooral niet als ze aan mij worden opgelegd, en ik hou ook niet zo van onverwachte verrassingen die niet in mijn planning passen. Dat kun je egocentrisch noemen, maar zoals je weet hebben wij thuis een nogal strakke planning, en als er dan regelmatig iets verandert, dan word ik daar heel onrustig van. En, op school verandert er dus regelmatig iets. En, zijn ze – althans op deze school – niet zo goed met mensen met volle agenda’s en het plannen van schoolactiviteiten. Laten we wel zijn, ik vind het superleuk dat er zoveel leuke dingen worden georganiseerd. Vooral als ons ventje dan ’s avonds – compleet gesloopt – aan tafel probeert te vertellen wat hij allemaal heeft gedaan. Met een hele grote grijns. ‘Probeert’ omdat hij te moe is om het nog te kunnen. En ik wil met alle liefde van de wereld er kunnen zijn voor ons ventje, alleen als ik op vrijdag hoor dat ik dinsdag ergens moet opdraven, dan wordt dat toch wel lastig. Ik heb dan ook het hoofd van de school gesuggereerd om een ‘inwerkprogramma’  voor nieuwe ouders te maken. Zodat ik naast de planning van activiteiten voor de KINDEREN, ook weet welke verwachtingen er voor de OUDERS zijn.  

Vanuit de crèche ben ik gewend dat ik nergens bij mag zijn. Logisch, zo redeneert de crèche, want kinderen zijn daar omdat hun ouders werken. Op school werkt dat toch anders. ‘En, je hebt toch kinderen. Daar kies je toch voor?’ Ik vind dat een beetje te kort door de bocht, maar goed, zoveel mensen zoveel meningen, en dit is de mijne. Inmiddels zijn we een jaar verder en weet ik iets beter wat er wanneer van mij verwacht wordt. Gelukkig ben ik ook overblijfouder, dus ik hoor nog wel eens wat. Dat vind ik wel prettig. 

Zoon lijkt het fijn te hebben op school, hij speelt met vriendjes, hij mag op verjaardagspartijtjes komen, hij lacht, hij is vrolijk en erg leergierig. Hij probeert nu te lezen (wat hij natuurlijk nog helemaal niet kan, maar hij probeert het wel). De afgelopen maand heeft hij besloten dat hij groot wil worden, en dat hij dan dus (zelf) moet gaan eten, en niet alleen maar pannenkoeken. Want, zo redeneert hij, als ik groot ben kan ik beter en meer leren. Dus, na vijf jaar eet hij nu zelf. Dus, ik kan weer gaan shoppen, want hij groeit overal uit. Hij is in de afgelopen maand 7 cm gegroeid. Hallo maat 28, hallo kledingmaat groter, hallo jongen van 19 (...) kg. Hallo zwemles, en hallo judo. Hallo groep 2.