Dit is dan mijn laatste blog voor Kiind.

Veel plezier heb ik beleefd aan het schrijven van deze blogs. Een prettige bijkomstigheid was dat ik een extra moment stilstond bij hoe de afgelopen week voor ons en onze kinderen was geweest. Toen ik begon met bloggen heb ik me voorgenomen te stoppen zodra een naaste aanstoot zou nemen aan een blog. Dat moment is nu daar.

In de Educare las ik laatst de column “Wen they zig, you zag”. De kern van deze column ging over het out of the box, of buiten de kaders denken. En het knelpunt dat dit soms met zich mee kan brengen.

Kiind Magazine heeft ons een verbondenheid gebracht en handenvol inspiratie, waar we nog lang uit kunnen blijven putten. Het was een warm nest, vanwaar ik nu mijn vleugels uit ga slaan naar andere schrijfsels. Tot besluit voor jullie en jullie ‘Kiindjes’ een gedichtje uit eigen bundel:

Als ik een vlo was,

dan sprong ik spronger-de-sprong,

zo snel ik kon

langs staarten, krullen en strikken,

om de vlo voor me te kunnen tikken.

Warme groet uit een mild hart, Miranda