"Wat wil je voor je verjaardag?" Dochter wordt maandag drie, dus ik vond het wel een legitieme vraag. Het antwoord was enigszins verrassend, voor een meisje van drie. "Een televisie voor op mijn kamer, want als ik dan alleen televisie wil kijken dan kan ik dat alleen doen, op mijn kamer". Even los van het inhoudelijke antwoord, was ik vooral onder de indruk van de taalkundige constructie, die gewoon ook helemaal klopt.

Want, televisie kijken doet ze helemaal niet. Ja, heel soms Sesamstraat (als we het redden), en Woezel en Pip 's morgens als ik de huiskamer opruim en dus vooral niet méér rommel wil. En af en toe een dvd, voor een momentje rust. Maar zeker niet elke dag. Ik ben dus ook wel heel benieuwd waar ze überhaupt het idee vandaan heeft. Nou vind ik televisie kijken op zich niet verkeerd, er zijn soms best leuke programma’s. En, ondanks het irritante muziekje is Bob de Bouwer best leuk en educatief (mijn kinderen weten nu hoe je moet 'resaiklen'). Het liefst zie ik ze lekker met elkaar of met hun speelgoed spelen.

Gelukkig kwam na de televisie ook de wens voor een echte fiets wil, en knutselspeelgoed. Dus daar was ik wel weer blij mee. Tot nu kozen we altijd voor het wat 'alternatieve' speelgoed, waarbij ze hun fantasie volledig kunnen gebruiken bij het spelen. Dat werkt heel goed, maar ja, inmiddels heeft ook K3 de zintuigen bereikt, en wil ze MegaMindy worden (geen idee waar ze dat ziet!), glitteroorbellen en vlinderschmink (dat laatste wordt voor mij nog een uitdaging). Maar, ik mag wel zelf een taart bakken, met frambozen en roze hartjes. En toen ik zei dat ze zaterdag met papa mee mag boodschappen doen voor haar feestje, en zelf mocht kiezen wat ze dan gaat eten, was ik blij met het antwoord: Ravioli. Zelfgemaakte. Met tomaatjes.