We vroegen het ons toevallig deze week af, de week dat we na het ‘kerstreces’ weer ons biologische groentepakket kregen van de lokale kweker: hoe lang doen we dat nou al, letten op E-nummers en andere toevoegingen. Het blijkt inmiddels bijna een jaar geleden dat we tot een soort van inkeer zijn gekomen. Toevallig ook dat net nu, of zou dat door het nieuwe jaar komen, er gesproken wordt over een vettaks, en de (on)zin daarvan. Ik hou van goed lekker eten, bij voorkeur zonder toevoegingen. Waarom doen we dan allemaal zo gek, met 30 soorten chips, en toevoegingen om eten lekkerder te maken. Terwijl we ook kiezen voor √bewust.

Ik las laatst dit opiniestuk van Janneke Vreugdenhil (klik vooral even door!) Ik kreeg alleen al van de opsomming van ingrediënten in margarine de kriebels. Maar los daarvan, het komt er op neer dat als we met elkaar ‘gewoon’ gezond gaan eten, we al een heel eind verder komen. Deze week kwam ik terecht in een discussie over kindermenu’s in restaurants: kenmerken van kindermenu’s zijn doorgaans ‘zoet, vet en knapperig’, om @eetschrijver te citeren. Een vriendin van mij startte de discussie, en Eetschrijver maakte er blog over: waarom accepteren we collectief dat onze kinderen ongezond eten als we uit eten gaan (en wijzelf heel vaak niet). Hij roept op om collectief te gaan voor een nieuw label voor (kindvriendelijke) horeca: ‘√ hier krijgt een kind écht eten’. Ik ben voor. Waarom zouden kinderen niet gewoon de kleine portie van de volwassenen kunnen eten, of in ieder geval van dat wat ze zelf lekker vinden maar niet per definitie zoet, vet of knapperig is.

Nu ga ik natuurlijk niet zeggen dat ik nooit naar een pannenkoekenhuis ga, zo vaak gaan we niet uit eten. En ook niet dat onze kinderen nooit zeuren over iets dat ze niet lekker vinden. Maar, we laten ze wel eens kiezen: wil je pasta of pasta? De afwisseling zit in het sausje, en dat mag nooit rood zijn (ieuw, tomaten, die lust ik niet) en liefst vegetarisch (ik wil geen kip...), en dan wel met – desnoods diepvries – erwtjes. En wat dacht je van een bordje rauwkost als voorgerecht: stukjes komkommer, stukjes tomaat, worteltjes. En dan ook graag voor een eerlijke prijs. Want, als je het dan hebt over vettaks, ben ik het met Janneke eens: als vet duur wordt, wordt dan niet-vet minder duur? Dat zou ik een eerlijke deal vinden. En trouwens, vroeger, toen obesitas nog een uitzondering was, at iedereen roomboter. Omdat er niets anders was.  Ik bedoel maar…

PS: en ik zou het fijn vinden als iedereen nu ook nog ophoudt met het trakteren van snoep, koek en chips, maar iets langer nadenkt over de traktatie. Ja het is feest, en het is potverdorie 30x per jaar feest, en dan vergeet ik de leerkrachten die jarig zijn, de feesten die er gegeven worden, de partijtjes die gevierd worden, de feestdagen vol extra’s, de NSO die niet kan achterblijven en de sportclub die ook niet onder wil doen. √Kies bewust. Maar dan anders. Hoe moeilijk is het? Of ga ik nu te ver?

NB: ook Kiind schreef eerder over kindvriendelijke restaurants.