Speel jezelf warm, drink iets warms of ga gewoon de hele dag op pad. Houd zo de verwarming lekker laag!

Het is even geleden, ik was druk. Ik zal je niet weer vermoeien met die activiteiten, dat heb ik al 2x gedaan. Maar, ik ben er weer. Want, zoals ik aangaf aan Jannie, ik vind het fijn om stil te staan bij onze kinderen. Om even na te gaan wat ik deze week van ze wil onthouden, en om voor mezelf even extra te benoemen waarom ik zo trots op ze ben. En dat ook met hen te delen.
De eerste week van januari is voorbij. Vorig jaar vertelde ik dat onze dochter heel erg bang was voor het vuurwerk, en daarom minimaal 3 nachten bij ons in bed sliep. Ze begon nu meteen na de Kerst al: “Papa, jij mag geen vuurwerk kopen. Dat vind ik eng, dan kan ik niet slapen. Ik vind knallen niet leuk.” Nu is mijn lief een groot vuurwerk liefhebber, dus die vlieger ging niet op. Bovendien is onze zoon ook al besmet, want hij vind het allemaal even gaaf. Hij bouwt zelfs vuurwerk van LEGO (dat bestaat niet, dat maakt hij zelf). Dit jaar mocht hij zelfs mee uitkiezen, wat al een avontuur op zich was.
Vanwege de drukte in december hadden mijn lief en ik dit jaar besloten dat we thuis oud&nieuw wilden vieren, en liefst gewoon lekker rustig. Geen bezoek, geen verplichtingen, gewoon lekker samen. Uiteindelijk kwamen schoonmama en schoonpapa rond 23.00u met homemade bitterballetjes en champagne. Dus dat was wel heel fijn. Om 23.45u maakten we de kinderen wakker, die heerlijk geslapen hadden. Dochter was niet echt overtuigd, maar kwam na 5 minuten ook naar beneden. “We gaan niet naar buiten he mama?”. “Nee, lieverd, we gaan lekker door het raam kijken”. “Nee, ik wil niet kijken, ik wil geen knallen, papa mag geen vuurwerk maken.” Ik voelde de bui al hangen, en zag mezelf met de televisie op hoog volume op de bank zitten met de gordijnen dicht. Maar, wat gebeurde er die avond, ze ontdooide volledig. Denk nou niet dat ze meteen naar buiten ging, zo erg was het niet. Maar naarmate het vuurwerk vorderde, werd ze steeds enthousiaster, vond ze het ook nog mooi, en aan het eind deed ze de knallen zelfs na. Het moet niet gekker worden.
Het uiteindelijk weer naar bed gaan was even lastig, want die knallen gingen nog even door. Maar, met een nieuw uitslaaprecord van half 10 waren mijn lief en ik helemaal niet ontevreden! Vooral niet omdat wij ons bed niet meer hoefden te delen. Wat uiteraard had gemogen, was dat nodig geweest. Kleine meisjes worden groot! Ze bouwt nu zelf mee aan het LEGO vuurwerk.
Ik wens iedereen een heel fijn 2012, met mooie ontwikkelingen, fijne dagen met elkaar en veel geluk!
Onze kinderen kijken geen TV programma's over Sinterklaas. De magie van dit feest kan prima zonder extra spanning. Toch is het mij niet ontgaan dat kinderen via het programma Het Sinterklaasjournaal op weinig subtiele wijze aangespoort worden om hun persoonsgegevens achter te laten op de website van de NTR.
Als je pakjesavond wil vieren, dan moet je je naam invullen, was de boodschap. Deze dwingende wijze lijkt me niet meer van deze tijd. Het roept associaties op met 'Als je stout bent, ga je mee in de zak naar Spanje'.
Daarnaast vind ik het belangrijk dat mijn kinderen leren om niet hun persoonsgegevens op het internet te zetten.
Nu heb ik de keuze om deze actie naast me neer te leggen. Mijn kinderen hoor ik er niet over. Toch heb ik de behoefte om een punt te maken. Ik ben daarom naar 'het grote boek' gegaan en heb de volgende gegevens ingevuld:
Voornaam: Persoonsgegevens
Achternaam: Zet je niet op internet
Email: geen@gegevensgeven.nl
Meer over de oproep van Het Sinterklaasjournaal.
Meer over opgroeien met media.
Ik kan het niet helpen, maar elke keer als ik een nieuw verhaaltje van Brikki lees, dan verschijnt er een glimlach op mijn mond!
Brikki zijn verhaaltjes van kinderen, omgezet naar een prent. De tekst is eerlijk en recht voor zijn raap, net als kinderen! De meeste verhalen komen van Karsten. Met zijn vier jaar levenservaring weet hij steeds weer de juiste snaar te raken. Iedereen kan echter een tekening met een verhaal maken en opsturen naar Brikki.

Zomervakantie is alweer een tijdje voorbij. Ergens vind ik het wel fijn, terug in de routine, aan de andere kant, de vrijheid die vakantie biedt is ook wel lekker. Maar goed, wij kiezen voor school, dus we gaan naar school. Inmiddels ben ik – na een jaar – gewend aan de routine, evenementen en eis ik mijn tijd op bij de juf. Nu eens kijken of dat onze zoon ook lukt. Het wennen is voorbij, tijd voor het echte werk.
Tijdens het eerste spreekuur (10 minuten) kregen we vorig jaar te horen dat zoon een schat van een jongen was, heel behulpzaam naar anderen, heel speels, en dat hij zich niet zo goed kan concentreren. Hij was snel afgeleid, bemoeide zich met de andere kinderen, maar deed erg lang over zijn eigen werk als hij het al afkreeg. Aan de ene kant verbaasde ons dat niet, hij kan snel door iets worden afgeleid, maar dat hij lang over zijn werk deed, of het niet af leek te krijgen was nieuw voor ons. Dus gingen we er op letten. En inderdaad, hij bemoeit zich vooral met anderen, neemt ook onze rol over tegen zijn zusje, en vergeet dat hij zelf iets moet doen. Behalve als hij moe is, dan trekt ‘ie zich terug met LEGO, puzzels of bouwwerken. We zijn dan ook maar begonnen met hem leren dat hij eerst zijn eigen ding moet doen, en zich vervolgens anderen mag helpen. Zonder resultaat overigens.
Het tweede spreekuur keken we vol verwachting de juf aan: ‘En? Hoe gaat het nu?’ Tja, nog steeds niet zo goed, nog steeds te langzaam, nog steeds niet af. We hebben toen maar gevraagd wat de werkjes inhouden. Die gezien hebbende wisten we genoeg. De puzzels waren te simpel, dus vond hij ze niet leuk, en dus wil hij ze niet doen. Gelukkig had juf zelf bedacht dat hij dan misschien andere werkjes kon doen, maar ja, ‘die zijn voor oudste kleuters, die kan ik niet’ kreeg ze toen van zoon te horen. Dus, wij weer een goed gesprek met hem gevoerd –voor zover dat kan met een 4-jarige – en gevraagd waarom hij de werkjes niet wil doen (‘Niet leuk’), waarom hij de oudste kleuter werkjes niet wil doen (‘te moeilijk voor mij, ik ben pas jongste’), en waarom hij de anderen blijft helpen (‘ze snappen het niet’). Raadsel. Dus, ik dacht, dan maar een extra gesprek met de juf. Ik wilde wel eens tips van haar, zodat we hem konden helpen. Op school legt hij zichzelf beperkingen op die hij thuis niet heeft (hij zet zo een auto in elkaar met 100 schroefjes en moertjes, zet de technisch lego blind in elkaar en leest met vinger erbij teletekst voor. Ik weet het ook niet.
Ergens word ik er ook een beetje boos over, want wie zegt wat hij NU moet kunnen. Wanneer voldoe je aan welke norm, en wie bepaalt die norm? Op basis waarvan? Een kind van vijf moet toch gewoon kunnen spelen, leren kunnen ze nog hun hele leven. Nee, er moet weer voldaan worden aan van alles. En dan vinden wij het gek dat onze kinderen faalangst krijgen, omdat ze altijd maar moeten presteren. Of dat ze geen creativiteit meer hebben omdat ze teveel worden afgestompt. Of dat ze teveel achter de computer zitten, terwijl er vanaf groep één digitaal wordt lesgegeven (muisvaardig zijn noemen ze dat)? Ik ben er nog niet uit, wat ik er allemaal van vind. Ondertussen laat ik mijn kind bouwwerken maken voor kinderen van acht, gewoon omdat hij het wil. En als hij mij teletekst spelt – omdat hij het wil - dan ben ik supertrots. En als hij met onze buurjongen van 7 chocoladesoep en pannenkoeken maakt in de zandbak met water, dan denk ik, goed zo. Verzin het maar! Tegelijkertijd vraag ik me ook af, waar zijn we met z’n allen mee bezig? Maar ja, ik heb er niet voor gestudeerd… dus wat zou ik er van kunnen weten? Ik ben alleen maar moeder, en zie een heel ander kind op school dan thuis. Dat is wat ik weet. En ik heb liever die van thuis.
Welke ouder herkent het niet? Hele verzamelingen in de jaszak van je kind. Stenen, kraaltjes, papiertjes, blaadjes... Diana schreef er ook een column over.
Marieke en Joscha zijn dol op verzamelingen dus ook dit soort verzamelingen en daarom gingen ze deze schatten bundelen op jaszakschatten.nl .
Stuur jij ook jouw schatten naar ze op?

Een paar weken geleden ontving ik een erg leuk mailtje. Of Kiind misschien mee wilde doen aan de Eco & Zo beurs. Ik snuffelde op de website en was meteen helemaal weg van het initiatief. Ik droomde al helemaal weg bij huizen van stro en leem. Dat beloofd een hele inspirerende dag te worden.
En natuurlijk willen wij mee doen! Met een deadline voor Kiind voor de deur zit ik nu dus ook midden in de voorbereiding van de beurs. Spannend en druk, maar ik heb er vooral weer veel zin in.
Komen jullie ook?
28 augustus van 10.00u tot 18.00u
Locatie:
de Waterburcht
Kattestraat 22
3770 Millen – Riemst
Tickets:
2 euro, kinderen tot 12 jaar gratis

Foto van VDS Robby
3 juli 2011 Beurs: ‘Ouders Natuurlijk’
Alles wat je wilt weten over natuurlijk ouderschap
Op 3 juli 2011 is in Arnhem de beurs Ouders Natuurlijk. Van 10.00-17.00 uur zijn alle zwangeren, jonge ouders, zorgverleners en overige geïnteresseerden van harte welkom. Op dit unieke evenement vind je alles wat te maken heeft met natuurlijk ouderschap. De hele dag door zijn er diverse lezingen en workshops, maar ook de webshops zijn rijk vertegenwoordigd.
Kijken & shoppen
Maak een ronde langs de stands en leer alle webwinkel-producten van dichtbij kennen, ooit al zo’n vrolijk wasbaar zoogcompres van Cute Cotton in het echt bewonderd? Dit is je kans. Maar er zijn ook veel draagwinkels - zoals bijvoorbeeld Dragen & Zo - met hun stands. Beoordeel met eigen ogen welk type drager goed bij jou en je kindje past. Natuurlijk ouderschap draait uiteraard niet alleen om voeden en dragen, daarom zijn er ook tal van andere shops met hun producten. Mama I laat bijvoorbeeld zien dat eco-kleding en speelgoed absoluut niet saai hoeft te zijn!
Leren & Proberen
Naast shoppen valt er ook veel te leren voor de liefhebber. Diverse lezingen & workshops bieden je de kans om meer te weten te komen over specifieke onderdelen, bijvoorbeeld: bijvoeding, huidverzorging, babydragen en ontspannen bevallen. Kijk op www.oudersnatuurlijk.nl voor het volledige en meest actuele overzicht lezingen & workshops.
Dagje uit
Maak er een gezellig dagje uit van. Aan alles is gedacht: knutselhoek, verkoop van eten en drinken en natuurlijk een voedingsruimte om in alle rust even bij te komen van de drukte.
Voor de eerste 100 bezoekers is er een leuke giftbag. Organisator Petra Mengerink van Naturebabies heet je van harte welkom! Al voor de tweede keer organiseert zij Ouders Natuurlijk, maar nu op een centralere locatie in Nederland, makkelijk toegankelijk voor iedereen.
Alle feiten op een rij:
- 3 juli 2011 van 10.00 - 17.00 uur;
- Van der Valk Hotel Duiven, Impuls 2, Arnhem (het hotel ligt aan de A12 en is eenvoudig te bereiken);
- grote webwinkel-markt;
- lezingen & workshops;
- knutselhoek voor de kleintjes;
- eerste 100 bezoekers krijgen giftbag;
- voedings- en verschoningsruimte aanwezig.
- Entree: Volwassenen: € 7,50 p.p. Kinderen van 12 tot 16: € 5,00 p.p.
Kinderen tot 12 jaar gratis. Kaarten zijn online te bestellen.
Kijk voor alle informatie op www.oudersnatuurlijk.nl
En Kiind Magazine is er ook bij met een lezing over spel!
Dit is dan mijn laatste blog voor Kiind.
Veel plezier heb ik beleefd aan het schrijven van deze blogs. Een prettige bijkomstigheid was dat ik een extra moment stilstond bij hoe de afgelopen week voor ons en onze kinderen was geweest. Toen ik begon met bloggen heb ik me voorgenomen te stoppen zodra een naaste aanstoot zou nemen aan een blog. Dat moment is nu daar.
In de Educare las ik laatst de column “Wen they zig, you zag”. De kern van deze column ging over het out of the box, of buiten de kaders denken. En het knelpunt dat dit soms met zich mee kan brengen.
Kiind Magazine heeft ons een verbondenheid gebracht en handenvol inspiratie, waar we nog lang uit kunnen blijven putten. Het was een warm nest, vanwaar ik nu mijn vleugels uit ga slaan naar andere schrijfsels. Tot besluit voor jullie en jullie ‘Kiindjes’ een gedichtje uit eigen bundel:
Als ik een vlo was,
dan sprong ik spronger-de-sprong,
zo snel ik kon
langs staarten, krullen en strikken,
om de vlo voor me te kunnen tikken.
Warme groet uit een mild hart, Miranda
Hoe leren kinderen eigenlijk en hoe geef je als ouder hier de ruimte aan? Spelen is hierin heel belangrijk. Op 'Born to Learn' vind je een mooie animatie die het je uitlegd.

Inmiddels is de feestweek van zoonlief voorbij. Ik realiseer me nu ik dit schrijf, dat het een week geleden is dat we ons piratenfestijn hadden. De grap vond ik eigenlijk dat we van alle kanten, maar dan ook echt alle kanten, succeswensen kregen. Want echt, met acht mannetjes een feestje vieren, dat is echt NIET TE DOEN. Ik had me voorbereid op het ergste...
Dat viel dus reuze mee. Je voorbereiden helpt overigens wel, dan kan het alleen maar meevallen. En het viel mee. Ik wenste een collega-moeder - die had het meidenfeestje van haar dochter op dezelfde middag - nog succes. En ook zij liet relaxed weten dat het springkussen in de tuin wonderen verricht had. Het taart versieren was een groot feest, vooral de slagroom in je mond spuiten. Wat mij dan weer verbaasde was, dat – behalve onze zoon – niemand zijn versierde cake op had. Zoon was dan ook hevig geïrriteerd dat iedereen al ongeveer buiten het hek stond, terwijl hij nog van z’n taartje aan het genieten was.
Na de taart gingen we op schattentocht. Mijn lief had op internet allemaal leuke sjablonen gevonden voor piratenpostpapier en piratendiploma’s. Het was allemaal net echt. En we hadden nog wat oude kisten staan die het prima deden als schatkist. Op het schateiland gingen we – met zelfversierde bandana’s - haaihappen, spijkerpoepen, gouden-eieren-lopen, schatduiken (met snoepje in een bak water), touwtrekken en hadden we een groot waterbalonnengevecht met de tegenstanders. Ze vonden het geweldig. Bij ons achter is een groot maar verstopt veld, dus daar was niemand en ze konden nog even helemaal los. Als dan op de terugweg de mannen die al zes zijn zeggen dat ze het ‘echt vet’ vonden, en ik later door een andere moeder word bedankt – haar zoon wil nu hetzelfde – denk ik: dat hebben we toch weer goed gedaan. Met veel dank ook vooral voor mijn lief, want hij heeft het meeste gedaan. Als ik dan hoor dat andere moeders in hun eentje met zes jochies door het bos moet struinen, dan realiseer ik me dat het toch dat ik wel heel erg bof. Kennelijk is het niet voor iedereen logisch dat je er met zijn tweeën bij bent op het partijtje van je kind. Of kan ik dat niet zeggen? Mijn vader was er vroeger ook altijd bij, en dat is nu ruim 30 jaar geleden…vond ik ook logisch.
Volgend jaar doen we het weer!

en zegt vaak dat broers en zussen vechten als kat en hond. Toen dochterlief de afgelopen week voor het eerst haar boertje al dan niet bewust pijn had gedaan leek het even richting deze uitdrukking te gaan. Pieke had haar broertje net iets te hard in zijn handje geknepen, waardoor hij hard moest brullen. Ik was er bijna door geshockeerd; dat mijn lieve dochter mijn schattige baby bewust pijn had gedaan! Meteen besefte ik me dat dit ook een gezond proces tussen broers en zussen is. Het oudste kind is altijd alleen geweest en heeft van de volle aandacht kunnen genieten, totdat er een kleine ‘indringer’ bij kwam. Het valt me eerlijk gezegd nog mee dat er na vierenhalve maand pas zo een duidelijk teken van jaloezie te zien is. Bij vrienden heb ik wel eens meer jaloezie tussen kinderen gezien, vooral bij zusjes!
Dochterlief is doorgaans erg zorgzaam en beschermend voor haar broertje. Als hij begint te huilen, roept zij mij al toe ‘mama, Auke huilt je moet hem even gaan troosten’. Als ze samen op het speelkleed liggen, pakt zij allemaal speelgoed voor haar broertje en gaat uitleggen wat het allemaal is. Als hij heeft gekwijld, veegt zij met haar fijne peutermotoriek zijn snoetje schoon. Als zoonlief in zijn wipstoeltje begint te mopperen, gaat dochterlief erbij zitten en doet zij haar uiterste best haar broertje aan het lachen te maken.
Het meest zoete voorbeeld is wel van vandaag. We hadden een afspraak bij het consultatiebureau en Auke zou zijn vaccinatie krijgen. Terwijl de verpleegkundige de spuit optrekt, pakt Pieke het handje van haar broertje vast en zegt ‘het komt wel goed, ik ben bij je’. Als onze kleine man vervolgens hard moet huilen van het tweede prikje geeft zijn zus hem een kusje en zegt ‘nu is het weer beter’.
In ons huis wordt ‘gekroeld’ als kat en hond.
Een autootje spuit knetterend en piepend weg. Zijn krachtmotor is een leeglopende ballon, er komt geen batterij aan te pas. Wieken van een helikopter die gaan draaien als de zon erop schijnt. Een klokje dat via een constructie van elektroden en een ijzerdraadje zijn energie haalt uit een aardappel. Een paar voorbeelden van 'groen' speelgoed. Kinderen vermaken zich opperbest met dit speelgoed. Maar het biedt ouders ook de mogelijkheid hun kroost spelenderwijs iets bij te brengen over milieu en duurzaamheid. Op de website greenenergytoys.nl staat dit soort speelgoed allemaal bij elkaar.

Het is feestje bij Betje.com! De cartoonist die voor ons ook al illustraties heeft gemaakt, heeft nu een nieuwe website. Om dat vieren geeft Betje cadeaus weg, zoals een 'custon avatar'. Kijk dus snel op haar site.
![]()
Betje op Kiind: