Blog | Kiind

Jaszakschatten
20.08.2011 | Jannie | Spelen, Er op uit

Welke ouder herkent het niet? Hele verzamelingen in de jaszak van je kind. Stenen, kraaltjes, papiertjes, blaadjes... Diana schreef er ook een column over.

Marieke en Joscha zijn dol op verzamelingen dus ook dit soort verzamelingen en daarom gingen ze deze schatten bundelen op jaszakschatten.nl .

Stuur jij ook jouw schatten naar ze op?

Eco & Zo Beurs!
18.08.2011 | Jannie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Een paar weken geleden ontving ik een erg leuk mailtje. Of Kiind misschien mee wilde doen aan de Eco & Zo beurs. Ik snuffelde op de website en was meteen helemaal weg van het initiatief. Ik droomde al helemaal weg bij huizen van stro en leem. Dat beloofd een hele inspirerende dag te worden.

En natuurlijk willen wij mee doen! Met een deadline voor Kiind voor de deur zit ik nu dus ook midden in de voorbereiding van de beurs. Spannend en druk, maar ik heb er vooral weer veel zin in.

Komen jullie ook?

28 augustus van 10.00u tot 18.00u

Locatie:

de Waterburcht
Kattestraat 22
3770 Millen – Riemst

Tickets:

2 euro, kinderen tot 12 jaar gratis

www.ecoenzo.be

Foto van VDS Robby

De Ouders Natuurlijk! beurs
20.06.2011 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

3 juli 2011 Beurs: ‘Ouders Natuurlijk’

Alles wat je wilt weten over natuurlijk ouderschap

Op 3 juli 2011 is in Arnhem de beurs Ouders Natuurlijk. Van 10.00-17.00 uur zijn alle zwangeren, jonge ouders, zorgverleners en overige geïnteresseerden van harte welkom. Op dit unieke evenement vind je alles wat te maken heeft met natuurlijk ouderschap. De hele dag door zijn er diverse lezingen en workshops, maar ook de webshops zijn rijk vertegenwoordigd.

Kijken & shoppen

Maak een ronde langs de stands en leer alle webwinkel-producten van dichtbij kennen, ooit al zo’n vrolijk wasbaar zoogcompres van Cute Cotton in het echt bewonderd? Dit is je kans. Maar er zijn ook veel draagwinkels - zoals bijvoorbeeld Dragen & Zo - met hun stands. Beoordeel met eigen ogen welk type drager goed bij jou en je kindje past. Natuurlijk ouderschap draait uiteraard niet alleen om voeden en dragen, daarom zijn er ook tal van andere shops met hun producten. Mama I laat bijvoorbeeld zien dat eco-kleding en speelgoed absoluut niet saai hoeft te zijn!

Leren & Proberen
Naast shoppen valt er ook veel te leren voor de liefhebber. Diverse lezingen & workshops bieden je de kans om meer te weten te komen over specifieke onderdelen, bijvoorbeeld: bijvoeding, huidverzorging, babydragen en ontspannen bevallen. Kijk op www.oudersnatuurlijk.nl voor het volledige en meest actuele overzicht lezingen & workshops.

Dagje uit

Maak er een gezellig dagje uit van. Aan alles is gedacht: knutselhoek, verkoop van eten en drinken en natuurlijk een voedingsruimte om in alle rust even bij te komen van de drukte.

Voor de eerste 100 bezoekers is er een leuke giftbag. Organisator Petra Mengerink van Naturebabies heet je van harte welkom! Al voor de tweede keer organiseert zij Ouders Natuurlijk, maar nu op een centralere locatie in Nederland, makkelijk toegankelijk voor iedereen.

Alle feiten op een rij:

- 3 juli 2011 van 10.00 - 17.00 uur;

- Van der Valk Hotel Duiven, Impuls 2, Arnhem (het hotel ligt aan de A12 en is eenvoudig te bereiken);

- grote webwinkel-markt;

- lezingen & workshops;

- knutselhoek voor de kleintjes;

- eerste 100 bezoekers krijgen giftbag;

- voedings- en verschoningsruimte aanwezig.

- Entree: Volwassenen: € 7,50 p.p. Kinderen van 12 tot 16: € 5,00 p.p.

Kinderen tot 12 jaar gratis. Kaarten zijn online te bestellen.

Kijk voor alle informatie op www.oudersnatuurlijk.nl

En Kiind Magazine is er ook bij met een lezing over spel!

'I zag'
16.06.2011 | Miranda | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Dit is dan mijn laatste blog voor Kiind.

Veel plezier heb ik beleefd aan het schrijven van deze blogs. Een prettige bijkomstigheid was dat ik een extra moment stilstond bij hoe de afgelopen week voor ons en onze kinderen was geweest. Toen ik begon met bloggen heb ik me voorgenomen te stoppen zodra een naaste aanstoot zou nemen aan een blog. Dat moment is nu daar.

In de Educare las ik laatst de column “Wen they zig, you zag”. De kern van deze column ging over het out of the box, of buiten de kaders denken. En het knelpunt dat dit soms met zich mee kan brengen.

Kiind Magazine heeft ons een verbondenheid gebracht en handenvol inspiratie, waar we nog lang uit kunnen blijven putten. Het was een warm nest, vanwaar ik nu mijn vleugels uit ga slaan naar andere schrijfsels. Tot besluit voor jullie en jullie ‘Kiindjes’ een gedichtje uit eigen bundel:

Als ik een vlo was,

dan sprong ik spronger-de-sprong,

zo snel ik kon

langs staarten, krullen en strikken,

om de vlo voor me te kunnen tikken.

Warme groet uit een mild hart, Miranda

Jonnie de spin
28.04.2011 | Miranda | Er op uit, Opgroeien

Ik heb eens in een artikel gelezen dat onze angst voor spinnen te wijten is aan onze moeders. Daar kan ik me best iets bij voorstellen, gezien we als mens veel leren door gedrag te kopiëren. Dit wetende heb ik de intentie mijn kinderen, en dan vooral mijn dochter, zonder angst voor diertjes met zes of meer pootjes op te laten groeien. Ook voor mij een heuse uitdaging, gezien ik soms al jeuk krijg bij het zien van een of ander kriebelbeestje!

Geheel in thema heeft mijn dochter een keer het boek Jonnie (de spin) geleend bij de bibliotheek. Een geweldig boekje met mooie tekeningen dat vertelt over hoe alle insecten bang zijn voor Jonnie de spin. Mijn dochter was helemaal fan van het boekje. We hebben het inmiddels al zo vaak geleend, dat ik het boek maar voor haar heb gekocht. Sindsdien is mijn dochter fan van spinnen; telkens als ze er een ziet kraait ze het uit ‘kijk een Jonnie!’.

De leidsters van het kinderdagverblijf begrepen er niets van als dochterlief weer ‘Jonnie’ aan het roepen was, totdat ze er een keer een aangewezen had. Sindsdien kan onze lieve dochter de dames de stuipen op het lijf jagen met één simpel woordje: Jonnie.

Een hele poos geleden zaten mijn dochter en ik op de bank, samen fruit te eten. Zegt dochterlief ineens ‘kijk mama, dat is een grote Jonnie’. Ik kijk opzij en ik zie daar een hele grote dikke huisspin met een spanwijdte van negen centimeter van poot tot poot. Oké, ik had dus het voornemen mijn dochter niet bang te maken voor spinnen…

Ik heb mijn uiterste best gedaan om kalm te blijven en manlief gevraagd de ‘Jonnie’ te vangen en hem in de tuin los te laten. Dochterlief heb ik uitgelegd dat zijn vriendjes Jonnie missen en papa hem weer terug brengt naar zijn vriendjes.

Of het nu door mijn inspanningen komt of dat het gewoon aangeboren is, onze dochter heeft weinig angst voor insecten. Haar lievelingsdier is een slak. Haar favoriete bezigheid: slakken uit de tuin plukken en deze in haar slakkenhuis (oud vogelhuisje) neerzetten.

Lees ook het boek: "Jonnie" van Guido van Genechten.

Eigen tempo
07.04.2011 | Miranda | Spelen, Er op uit, Opgroeien

De afgelopen week zijn we voor het eerst sinds de geboorte van onze jongste een weekje op vakantie geweest. Opa en oma hadden we meegnomen, als bedankje voor de wekelijkse vaste oppasdag. Onze bestemming was een vakantiehuisje op de Veluwe, op een vakantiepark met een fijn zwembad en recreatie voor de kleintjes. We hebben een heerlijke week gehad. De kindjes hadden het naar hun zin en we hebben een paar dagen zon gehad. Wat wil je nog meer?

Onze peuterdochter keek al een hele lange week uit naar de vakantie en dan vooral naar het zwemmen! Ik was wel benieuwd hoe dat zou gaan.

Toen onze dochter één jaar werd ben ik met haar gaan babyzwemmen. Dit is helaas nooit een succes geweest; dochterlief klampte zich aan mij vast. Als ik haar maar een millimeter van me af probeerde te houden zette ze het op een gillen en een brullen. Na een paar 'wen' lessen bleef het een drama en zijn we omwille van mijn dochter maar gestopt met het babyzwemmen.

Daar stonden we nu. Op vakantie, in het kleedhokje van het zwembad en mijn dochter stuiterend van enthousiasme. Gewapend met roze ‘Hello Kitty’ zwembandjes stapte ze dapper het zwembad in, om zich vervolgens nog voor haar voetje het water raakte aan mij vast te klampen. Ik voorzag alweer een drama. In het grote bad week mijn dochter nog geen millimeter van mijn zijde, in het peuterbad was zij de koningin zelve. Ondertussen had ze het bubbelbad ontdekt. Dit was klein en overzichtelijk en ze kon hier zo fijn rondjes in lopen.

Elke dag werden we wakker met de zin ‘maar ik wil zo graag zwemmen’ en gingen we ermee naar slapen. Elke dag was het in het zwembad heen en weer pendelen tussen het grote bad, het peuterbad en het bubbelbad.

En op de laatste dag gebeurde het…

Dochterlief zwom (met zwembandjes) los en leuk dat ze dat vond! Waar het begin van de week was ‘nee mama, niet loslaten’, was het nu ‘niet vastpakken mama’.

Mooi om te wederom te merken dat ‘het wel vanzelf komt’ in het eigen tempo van een kind en fijn om mijn kind deze ruimte ook te geven.

Kikkerdril
06.04.2011 | Jannie | Er op uit, Opgroeien

Vorig jaar lieten we zien hoe je een kikkerpoeltje maakt.

Mocht je dit jaar (weer) aan de slag willen dan is dit het moment om met een emmer naar de dichtstbijzijnde sloot te gaan. Hier staat alweer een emmertje met kikkerdril klaar om een mooi poeltje van te maken.

Museumweekend
01.04.2011 | Jannie | Er op uit

Dit weekend is het weer museumweekend! Op 2 en 3 april openen vele musea gratis de deuren. Ga dit weekend dus voor een cultureel of leerzaam uitje voor je kinderen.

Op de website van museumweekend kun je vinden welke musea er allemaal mee doen.

Voor alles is een eerste keer
10.03.2011 | Madelon | Er op uit

We hebben net een heerlijk weekje wintersport achter de rug, met de hele familie. We hadden wat te vieren (40-jarig huwelijk van mijn schoonouders, zie dat tegenwoordig maar eens te halen, maar dat terzijde). In ieder geval togen wij eind februari met auto naar Oostenrijk, met geen ski-verwachtingen, en veel goede zin in een relaxte week.

En dat werd het. Nu moet je weten dat mijn lief en ik erg fanatieke (Frankrijk)skiërs zijn, het gebied moet minimaal 300 km piste hebben, anders vervelen we ons. We zijn nu eenmaal aan elkaar gewaagd, en kilometervreters (dat kan de rest van de familie inmiddels ook beamen). Dus, ik had zelf altijd mijn bedenkingen over de kleine Oostenrijkse skigebieden. We zaten in een prachtig hotel in een minstens zo fijn dorpje. Lekker authentiek, er wonen gewoon mensen, ook als er geen sneeuw ligt, en een klein skigebied met zo’n 80 km piste.

Maar, we gingen ook voor het eerst met kinderen. Zoon ging op les, lekker van 10.00u – 12.00u en van 13.00u – 15.00u (en als het aan hem lag ook nog tussendoor). Niet te houden. Dat deed ons dan weer goed, want wat als hij skiën nou NIET leuk zou vinden...! Onze Alberto Tomba in spe vond het fantastisch. En, op de laatste dag ging hij ook echt zelf en alleen met sleeplift (pannenkoek) naar boven, en ook heel snel weer omlaag. Wij zijn trots!

Dochter was nog te jong om op les te gaan, maar vermaakte zich prima in de sneeuw met slee en sneeuwballen, en ombindski’s om te oefenen. Met een fantastisch skipak van Musjes vond iedereen haar helemaal het einde, ze leek net een teletubbie: “nee, ik ben geen teletubbie mama! Ik ben ikke’. En, als ze moe was en niet wilde slapen legden we haar heel banaal op de bank in het dalrestaurant, onder de muziekbox, te slapen. Werkte prima (al duurde het soms even voor ze toegaf dat ze toch echt wel moe was).

Als je ene kind dan op les zit, en de ander afwisselend door de familie in de gaten wordt gehouden is er, zoals je begrijpt, weinig tijd voor lange skitochten, en was dat kleine gebied een verademing: in twee minuten beneden, langste afstand vijftien minuten, dus erg ver konden we nooit zijn. En, ik vond het heerlijk. Lekker relaxte pistes, geen gestress of je de laatste lift wel zou halen, niet gesloopt na een dag skiën maar gewoon lekker gesport. En, de Oostenrijkers daar waren echt bijzonder vriendelijk, kunnen we hier –en in Frankrijk– nog wat van leren. Voor alles is dus een eerste keer, voor kinderen om te leren skiën en voor ons om ook een relaxed op wintersport te gaan. En we hebben meer geskied dan van tevoren gedacht. Volgend jaar gaan we weer.

Hoezo, bijzonder?
25.12.2010 | Madelon | Er op uit

Vandaag sneeuwt het. Toen ik vanochtend de gordijnen opendeed, keek ik in een prachtig witte tuin. De kinderen lagen nog bij mij in bed, en met z’n drieën keken we door het raam. Ik ben altijd erg onder de indruk van sneeuw, het straalt zo’n rust uit en ik vind het zo mooi. Dus, elke keer als het sneeuwt zeg ik tegen de kinderen dat ze vooral maar goed moeten kijken en veel in de sneeuw moeten spelen. Zo vaak sneeuwt het niet in Nederland.

Vervolgens zegt mijn zoon vanmorgen: "Ja maar mama, het sneeuwt toch elke winter". Dus ik ging eens na: dit is de tweede winter die hij bewust meemaakt (hij is 4,5), en al is het de derde: tot nu toe heeft het altijd gesneeuwd, of lag er altijd ijs. En ook mijn dochter, die dan misschien de seizoenen nog niet bewust meemaakt -ze is bijna 2,5- weet niet beter dan dat het sneeuwt in de winter. Dus, ook al is het voor mij heel bijzonder, voor hen is dat dus minder. Ik kan me winters herinneren waarin ik in mijn dikke trui buiten liep, zo zacht was het. Of, dat ik gewoon altijd met open raam sliep. Moet ik nu even niet aan denken. Dat zou overigens kunnen komen omdat ik nu echt onder het raam slaap, dat is ook nieuw.

Maar, als ik dan voorstel om lekker in de sneeuw te gaan rollen, en te sleeën, en sneeuwpoppen te maken, dan is het antwoord: “Ja, maar sneeuw is zo koud.” Omdat vandaag autorijden niet heel geslaagd was -ik stond vanmorgen dwars op de rotonde- wilde ik zoon van school halen met de slee. Stevige wandeling van drie kwartier, maar leek me wel leuk zo aan het begin van de kerstvakantie. Dus, dochter ingepakt, dekens om haar heen, en klaar. Wilde ze niet meer. Tranen met tuiten: “koud, sneeuw in ogen, niet fijn, slee eng (…).”

Nu gaan we dit jaar op wintersport en voor het eerst mag zoon ook skiën. Hij vindt het op televisie geweldig om naar te kijken. Deze week hebben we samen een heus skipak gekocht met de belofte ook echt te gaan skiën. Ik moet het nog zien. Zodra het ook maar enigszins koud, nat of vies is, dan ontstaat er een collectiever terugtrekbeweging naar binnen. Geen idee van wie ze dat hebben, mijn lief en ik zijn wel erg van de frisse neus (al moet ik toegeven dat ik dat ook liever doe als het droog is en de zon schijnt, wie niet?). En ik ski ook het liefst met mooi weer, maar ik ski graag, weer of geen weer. Daar heb je mutsen, sjaals en sneeuwbrillen voor. Misschien moet ik die maar eens gaan aanschaffen! En moonboots (voor de kinderen dan). Tijd voor een online oriëntatie, vanuit mijn warme luie stoel.

Vieze mannen
21.12.2010 | Laura_Annelies | Er op uit, Opgroeien

Vieze mannen, hoe kun je je kind daar op voorbereiden? Toen ik een jaar of 7 was hing er bij ons in de buurt een pedofiel rond. Dit is hoe mijn moeder mij en mijn zus voorbereidde.

Op een dag stond er een politieauto voor een huis verderop in de straat. Daar woonde een meisje waar ik soms mee speelde. Het was niet beleefd om te blijven kijken, helaas. ‘Mama er staat een politieauto in de straat!’ ‘Ik weet het schat.’ ‘Wat komen die doen?’ ‘Dat is nog niet helemaal duidelijk.’ Een paar dagen later was dat het wel. Mama zette zus en mij aan de keukentafel met een kopje chocolademelk. ‘In het park komt soms een meneer spelletjes met kinderen doen die niet leuk zijn.’ Mijn gedachten vlogen naar die niet leuke spelletjes. Dat voelde groot en donker, alsof het tentakels had waar je niet aan kon ontsnappen. ‘… hoe je aan hem kunt ontsnappen,’ zei mama. Ik had niet opgelet. ‘Dat werkt zo. Stel je voor dat een meneer je vraagt met hem te spelen. Wat zeg je dan?’ ‘Nee dank u wel,’ zei zus. ‘Heel goed. Maar stel nou dat die meneer zo vriendelijk is geweest, dat je per ongeluk toch een stukje mee bent gelopen. Dan ben je in het park en dan wil je naar huis. Ga je dan rennen?’ ‘Ja,’ zei zus. ‘Nee!’ zei mama. ‘Dan doe je net alsof je met hem mee wil gaan. Maar je zegt tegen hem: Ik bedenk me net dat ik mijn pop heb thuis gelaten. Daar kunnen we mee spelen. Wacht u even hier, dan ga ik hem halen. En dan draai je je rustig om. Ga je dan rennen?’ ‘Ja,’ zei zus. ‘Nee, nog steeds niet,’ zei mama. ‘Dan loop je heel rustig weg, zodat hij denkt dat je meewerkt. Pas als je uit zijn zicht bent ga je rennen. Het is heel vervelend om te weten dat die man er is en wat hij doet,’ zei mama. ‘Maar het helpt om dingen te weten.’ Mama kreeg gelijk, begrip helpt tegen angst. En een degelijk actieplan nog meer. Vanaf de volgende dag bazuinden we het actieplan rond aan ieder die het maar horen wilde. De kinderen uit de buurt waren er blij mee. Ik ook, ik voelde me sterker. Want ik wist wat ik tegen foute mannen moest doen. Het helpt om te weten wat er speelt. En het helpt om al van te voren oplossingen te hebben. En het helpt om er open met elkaar over te praten.

Tradities
16.12.2010 | Miranda | Er op uit, Opgroeien

De decembermaand is er bij uitstek een van tradities. De traditie die wij tot dusver hebben, is dat we er geen hebben. Vervolgens wringen we ons in allerlei bochten om ons in tradities van anderen te passen. Sinterklaas dit jaar was geen uitzondering. Beide oma’s hadden iets georganiseerd en bij ons in de straat kwam de goedheiligman ook nog eens op bezoek. Dit resulteerde, naast gezellig samenzijn, in een erg onrustig weekend met een overvloed aan prikkels. Niet alleen voor onze kinderen, maar zeker ook voor onszelf!

Nu met twee kinderen lijkt er voor ons des te meer een noodzaak te zijn keuzes te maken en eigen tradities te hebben. Meteen besloten we vanaf nu maar één Sint-moment te hebben en wel bij ons thuis. In ieder geval nu onze kinderen nog zo klein zijn. Dan bewaken wij deze grenzen voor hen, zolang zij dit zelf nog niet kunnen.

Zo raakten mijn lief en ik in gesprek over tradities. Wij zijn zelf nog van de generatie dat het nog vrij standaard was dat je communie en vormsel deed. Gezien wij niet actief gelovig zijn, zullen onze kinderen geen communie of vormsel doen. Wel vinden wij het belangrijk ze mee te geven dat kerst meer is dan die mooi versierde boom en familiediners. Dat er nog een kindje Jezus was en iets over de kerstgedachte.

Zelf gingen wij vroeger op kerstavond naar de nachtmis. Als kind hing daar voor mij een magische sfeer omheen; in een bijzonder verlichte kerk met zijn allen liedjes zingen, naar verhalen luisteren en niet te vergeten; laat naar bed! Bij thuiskomst aten we dan zelfgemaakt worstenbrood en dronken we warme chocomel. Als onze kinderen er oud genoeg voor zijn, willen we deze traditie voort gaan zetten. Nu kun je het natuurlijk hypocriet noemen om alleen met kerst naar de kerk te gaan. Voor mij is de kerk een plek bij uitstek om te ervaren waar het met kerst om draait. Hopelijk denken onze kinderen ooit met net zulke warme gevoelens en nostalgie hieraan terug als wij nu.

Tweede kerstdag gaan we voortaan naar de dierentuin. Want laten we eerlijk zijn, kinderen blijven kinderen en moeten ook kunnen spelen. Twee dagen kerstbezoekjes lijkt me dan wat veelgevraagd. Een moment van ontspanning en een frisse neus zijn ook dan onontbeerlijk.

Tradities zijn niet zomaar geboren of gemakkelijk van een ander over te nemen. Tradities maak je samen als gezin.

Miranda stelt zich voor
16.12.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Ideeën en onderwerpen genoeg om over te bloggen. Maar eerst nog een blog schrijven om mezelf voor te stellen. Over mezelf vertellen is niet mijn sterkste kant. Niet dat er niets te vertellen valt, in tegendeel; ik heb rollen, interesses en bezigheden te over.

In de eerste plaats ben ik moeder van twee mooie kindjes. Dochter Pieke van tweeënhalf is naast sociaal erg rap qua taalontwikkeling en daarmee ontzettend bijdehand. Dit zorgt veelal voor hilarische anekdotes, maar is voor haarzelf niet altijd even gemakkelijk omdat ze hierdoor nogal eens wordt overschat.

Zoon Auke is net vier weekjes oud, hem moeten we nog echt leren kennen. Overduidelijk is al wel dat hij een heel ander kind is dan zijn grote zus.

Dan heb ik nog een leuke man. En zoals de arts van het CB laatst zei “Papa doet ook mee” aan de opvoeding van onze kinderen. Verder werk ik parttime als verpleegkundige wat inhoudt dat ik onregelmatig werk. Omdat ik ook weekenden en nachten werk heeft mijn lief regelmatig in zijn eentje de zorg voor onze kinderen. Hiermee hebben we de zorg voor onze kinderen aardig gelijk verdeeld, wat voor ons het ideale uitgangspunt is. Daarnaast vindt mijn lief het heerlijk tijd met de kinderen door te brengen zonder dat er een ‘betweterige’ moeder in de buurt is.

Als creatieve duizendpoot vul ik mijn schaarse vrije tijd met schrijven, dichten, tekenen, zingen, naaien, breien, haken, koken, knutselen, wandelen en nog veel en veel meer. En dit alles probeer ik vaak nog zo om te bouwen dat het een leuke activiteit is mét de kinderen.

Wat kun je van mijn blogs verwachten? Mijn voortdurende verwondering als ouder, overpeinzingen, bewuste en onbewuste keuzes, mijn ontmoetingen en botsingen, mijn creativiteit, mijn (eigen)wijsheid en zeker niet te vergeten, mijn onzekerheden als ouder.

Afscheid en bedankt
26.11.2010 | AnneMarie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Daar zit ik dan… inspiratieloos… Mijn állerlaatste blog voor Kiind.nl en ik weet niet waar ik het over moet hebben. Nu is dat natuurlijk al een uitdaging op zich, en misschien ook best leuk voor een keer, een blog schrijven over niets.

Maar dan moet je je afvragen wie dat leest, zo’n nietszeggende blog. En, heb ik überhaupt tijd om hem te schrijven? Want het is natuurlijk niet voor niets dat ik véél te laat deze blog schrijf en inlever. Met het organiseren van een grote rampenoefening op mijn werk, een webwinkel die schreeuwt om een aanvulling van de voorraad, een kindje dat ziek was en een heleboel andere dingen die mijn aandacht vroegen, was het schrijven van dit afscheidsblog er gewoon bij ingeschoten.

Daarom besluit ik bij deze om dit verhaal kort te houden.

Maar ik wil wel graag een dankwoord uiten: voor de mensen van Kiind Magazine, dat ik drie maanden lang mijn verhalen via hun online magazine mocht delen met de wereld. En voor de mensen die mijn verhalen hebben gelezen en voor alle leuke en lieve reacties die ik erop heb gekregen.

Bedankt!

Herinnering: Give-away
21.11.2010 | Sandii | Er op uit

Vergeet het niet, tot 30 november kun je nog de lekkere warme winterwantjes van Musjes winnen. Ze geeft TWEE paar weg, dus neem de gok!

Wat moet je doen?

1. Zorg dat je nieuwsbriefabonnee bent.

2. Tip een artikel van Kiind aan ten minste drie mensen via de mail, twitter, facebook of hyves.

3. Mail ons het bewijs! (Dit kan echt alleen via de mail: info@kiind.nl )

Wanneer je wint, mag je een paar mimiTENS handschoenen uitzoeken op de website van Musjes!

mimiTENS All Weather zijn gemaakt van waterafstotend nylon voorzien van 100mg Thinsulate en gevoerd met het zachtste, Oeko-Tek gecertificeerde, bamboo fleece. Deze bamboo fleece is heerlijk zacht voor zelfs de gevoelige huid en bijzonder warm als het buiten vriest.

Door de katoen/lycra 'mouwtjes' blijven deze wantjes als enige aan en raken ze niet constant kwijt! Daarnaast zorgen de mouwtjes ook voor ongewenste tocht, vocht of sneeuw in de mouwen van je jas.

Dit model mimiTENS All Weather komen in drie peutermaten en hebben een losse duim. Kijk bij de andere modellen naar de baby- en dreumesvariant (zonder duim). mimiTENS zijn Fairtrade ontworpen en geproduceerd in Canada en doneert van elk product een percentage aan een goed doel.

<< oudere berichten