Blog | Kiind

Herinnering: Give-away
21.11.2010 | Sandii | Er op uit

Vergeet het niet, tot 30 november kun je nog de lekkere warme winterwantjes van Musjes winnen. Ze geeft TWEE paar weg, dus neem de gok!

Wat moet je doen?

1. Zorg dat je nieuwsbriefabonnee bent.

2. Tip een artikel van Kiind aan ten minste drie mensen via de mail, twitter, facebook of hyves.

3. Mail ons het bewijs! (Dit kan echt alleen via de mail: info@kiind.nl )

Wanneer je wint, mag je een paar mimiTENS handschoenen uitzoeken op de website van Musjes!

mimiTENS All Weather zijn gemaakt van waterafstotend nylon voorzien van 100mg Thinsulate en gevoerd met het zachtste, Oeko-Tek gecertificeerde, bamboo fleece. Deze bamboo fleece is heerlijk zacht voor zelfs de gevoelige huid en bijzonder warm als het buiten vriest.

Door de katoen/lycra 'mouwtjes' blijven deze wantjes als enige aan en raken ze niet constant kwijt! Daarnaast zorgen de mouwtjes ook voor ongewenste tocht, vocht of sneeuw in de mouwen van je jas.

Dit model mimiTENS All Weather komen in drie peutermaten en hebben een losse duim. Kijk bij de andere modellen naar de baby- en dreumesvariant (zonder duim). mimiTENS zijn Fairtrade ontworpen en geproduceerd in Canada en doneert van elk product een percentage aan een goed doel.

Afwegingen
13.11.2010 | Madelon | Er op uit, Opgroeien, Voeding

Wij doen bij ons thuis ons best om bewust om te gaan met elkaar, omgeving en onze spullen. Ik durf niet te zeggen dat wij heel erg biologisch, duurzaam of ecologisch leven. We ondernemen pogingen, maar gezien ons leven is het altijd de overweging in tijd en/of geld en duurzaamheid. Ik noem het dus maar steeds de bewuste afweging om wel of niet voor duurzaam en biologisch te kiezen.

Als ik het koud heb, doe ik de verwarming aan. Al is dat ook vaak niet nodig, omdat we over de hele achterkant (op het zuiden), zowel beneden als boven als op zolder, ramen hebben waar genoeg zonwarmte doorheen komt (behalve als het vriest). Diezelfde zolder functioneert daarom ook prima als droogruimte. We hebben een droger, maar die staat alleen aan voor de 10-20 minuten nadrogen als het al de hele week regent. De wasmachine draaide tot de geboorte van onze dochter alleen ’s avonds en in het weekend, maar dat redden we nu niet meer. Zeker niet met zolder-drogen: het past gewoon niet. Ik heb zelf ook liever de was op orde, in plaats van de hele stapel in het weekend te moeten wegwerken. Dat is de afweging. ‘Op orde zijn’ versus ‘spaarzamer met stroom’.

Wij hebben twee auto’s. Als wij thuis zijn, brengen we zoon op de fiets naar school (behalve als het regent): de afweging nat kind (met toch nog gevoelige longen) versus droog kind. Met ophalen ligt dat wat genuanceerder. En ja, er bestaan regenpakken, maar die worden ook nat van binnen. Als ik werk, dat is dus de overige drie dagen van de week (woensdag brengt papa op zijn kinddag, en vrijdag is mijn kinddag), breng ik met de auto. Simpelweg omdat ik op de fiets van huis via crèche en school naar huis 45 minuten onderweg ben, en met de auto in 20 minuten op weg ben naar mijn werk. En, waarom dan de auto: wij wonen in een dorp zonder NS station. De drie buslijnen die er twee keer per uur rijden, rijden allemaal op hetzelfde tijdstip. Dus als ik dan van huis via crèche en school bij de bushalte moet wachten op de volgende bus - omdat ik de vorige net gemist had – zit ik rond 10.30 uur wel achter mijn pc. Met de auto is dat een uur eerder. En omdat ik ook ’s avonds graag aan tafel mee-eet (wat mijn lief dan meestal maakt), heb ik dus ook geen tijd om terug met het OV te gaan, al is het maar omdat de bus vanaf half zeven nog maar een keer per uur rijdt (en ik woon echt in de Randstad!). De afweging hier is ‘er kunnen zijn voor onze kinderen’ versus ‘milieuvriendelijk(er) reizen’. Voor mijn lief geldt overigens hetzelfde: hij haalt. Als ik thuiswerk, wat ik ook veel doe, dan gaan we weer op de fiets.

Het gaat dus bij ons om de afwegingen. Wij eten biologisch vlees, kopen vis en groenten van het seizoen (wel gewoon bij de supermarkt), biologische zuivel, kaas op de boerderij en bezoeken soms de landwinkel. Toch vind ik bio/eko-eten vaak toch wel heel duur. Dus daar is toch weer die afweging. We scheiden afval: plastic, rest, groen, papier en flessen. We hebben in de zomer een kleine moestuin (klein hoor!), en proberen veel naar buiten te gaan, als het kan op de fiets. Al met al vind ik überhaupt het overwegen al wel goed, zeker als ik om mij heen hoor en zie hoe mensen gewoon maar doen en nemen. Bewust omgaan met de omgeving vind ik wel belangrijk. En daarbij maak je soms keuzes die beter zijn voor het milieu, en soms niet.

NB: in de regio Haaglanden, waar wij dus wonen, is een website www.tijdreizen.nl die je kan helpen met bepalen hoe je het best, in de regio, van A naar B kunt: met de auto, het OV of op de fiets. Het heeft echt zin om daar eens op te kijken. Ook weer een afweging.

Give-away november
01.11.2010 | Sandii | Er op uit

Bij een duurzaam thema hoort natuurlijk een duurzame give-away. En deze keer is dat ook een lekkere warme give-away! Musjes stelt namelijk twee paar mimiTENS handschoenen beschikbaar.

Door de katoen/lycra 'mouwtjes' blijven deze wantjes als enige aan en raken ze niet constant kwijt! Daarnaast zorgen de mouwtjes ook voor ongewenste tocht, vocht of sneeuw in de mouwen van je jas.

Wanneer je wint, mag je een paar mimiTENS handschoenen uitzoeken op de website van Musjes!

Wat moet je doen?

1. Zorg dat je nieuwsbriefabonnee bent.

2. Tip een artikel van Kiind aan ten minste drie mensen via de mail, twitter, facebook of hyves.

3. Mail ons het bewijs! (Dit kan echt alleen via de mail: info@kiind.nl )

Meedoen kan tot 30 november, succes!

Kortingsactie november
01.11.2010 | Sandii | Spelen, Er op uit

Mijn dochter kreeg voor haar derde verjaardag van al het bezoek een echte Wishbone Bike. Ze riep meteen: "Ohhhh, een motor!" en dat is het gebleven. De stoere loopfiets is degelijk, stabiel en bovendien duurzaam geproduceerd. Naast het feit dat zo'n loopfiets erg leuk is voor kinderen, is het ook nuttig. Kinderen oefenen in het bewaren van hun evenwicht, wat handig is bij het leren fietsen. Dit prachtige Sinterklaascadeau gaat mee van een tot vijf jaar.

De Wishbone Bike is verkrijgbaar via GreenJump. Speciaal voor Kiind bedachten zij een kortingactie: met de code KiindWBB krijg je 7,5 procent korting als je de Wishbone Bike besteld via GreenJump. De korting loopt tot 15 november, dus wees er snel bij!

Woensdagochtend
29.10.2010 | AnneMarie | Er op uit, Slapen

Het is woensdagochtend. Ik moet naar mijn werk. Roy is vrij en zowel hij als Fenna slapen nog.

Als ik gedoucht en aangekleed naar beneden sluip hoor ik de eerste geluidjes uit de kinderkamer komen. Ik zet een kop koffie en smeer een boterham en luister door de babyfoon naar een wakker wordend meisje dat gezellig begint kletsen.

Wat zou ze zeggen? Wat zou ze te vertellen hebben? Waar denkt ze aan?

Een half uur later kletst Fenna nog steeds zachtjes tegen haar donkere kamer en ik sluip terug naar boven om nog snel even mijn bril te halen voordat ik de deur uit ga. Roy is inmiddels ook wakker geworden en Fenna’s geklets gaat langzaam over in roepen. Blijkbaar vindt zij het ook tijd om op te staan.

Ik blij, want dat betekent dat ik nog even met mijn kleine meisje kan knuffelen voordat ik weg ga.

Hoewel ik mijn jas al aan heb en ik eigenlijk al aan de late kant ben, piep ik toch even de kinderkamer in.

Met een vrolijk “Heeeeeejjjjjjjjjjj”, word ik door Fenna begroet. Ze zit rechtop in bed, schenkt me een grote glimlach en steekt haar armpjes naar me uit. Ik til haar op en geef haar een dikke knuffel. Samen doen we de lampjes bij haar bed aan, kijken naar de bloemen op het behang en ik geniet intens van het onverwachte mama-dochter-moment.

Nog even nagenietend zit ik een kwartiertje later in de bus naar mijn werk.

Zucht… ik ben blij dat ik werk en blij met mijn baan. Maar er zijn van die dagen dat ik liever thuis zou blijven.

Helemaal opgeladen
15.10.2010 | AnneMarie | Er op uit

In mijn vorige blog beloofde ik te vertellen hoe onze vakantie was geweest. Nu heb ik een vakantieverslag geschreven van maar liefst vier pagina's, maar voor Kiind zal ik proberen om er een kort en krachtig verhaal van te maken. Kernwoorden van deze vakantie: ontspannen, gezellig, goed gezelschap, lekker eten, mooi weer, prachtige omgeving!

De heenweg was een drama door een verkeerde planning. Aangezien het de eerste keer was dat we zo´n lange reis maakten met een dreumes hebben we de gok genomen om midden in de nacht te vertrekken. Dat was dus een slechte beslissing, aangezien Fenna niet meer wilde slapen toen we eenmaal onderweg waren. We hebben er veertien uur over gedaan doordat we zo vaak moesten stoppen en Fenna heeft heel veel gehuild. Ik had zo met haar te doen!?Eenmaal op onze bestemming aangekomen was het goed. Ze heeft meteen goed geslapen in ons meegebrachte bedje, met een gedragen T-shirt van mama onder haar hoofd. We hebben echt met volle teugen genoten van de schitterende omgeving. De bossen van Huelgoat zijn met geen pen te beschrijven en ik had er nog veel meer tijd willen doorbrengen. Enorme rotsen die uit de grond zijn gedrukt, grotten tot twintig meter onder de grond, het meer, de oude watermolen en alles zo groen. Prachtig!

Ook het huis van onze gastheren is echt een plaatje. Van vervallen woning met een onhandige indeling hebben ze het helemaal zelf omgetoverd tot een prachtig paleis. Zo sfeervol, zo gezellig en zo huiselijk dat je je er meteen thuis voelt.?Volgend jaar gaan ze een kamer verhuren als Chambre d’hôtes en ik kan het iedereen aanraden. Als het goed is, is dan ook de Brocante (winkel) klaar, dus neem je aanhangwagen mee.

De terugreis moest hoe dan ook anders dan de heenreis. Vooral voor Fenna maar ook voor onszelf, want de sfeer wordt er ook niet beter op met een huilend kind in de auto. Gelukkig ging het als een trein doordat we de hele nacht hebben doorgereden. We zijn vertrokken aan het begin van de avond, op het tijdstip dat Fenna normaliter naar bed gaat. Onderweg zijn we alleen gestopt voor een snelle plaatswissel, sanitaire stop of tankbeurt. Fenna heeft van de tien uur durende reis acht uur geslapen en sliep thuis in haar bed nog drie uur door. Een dag na thuiskomst merkten we dat haar tweede tand door was. Dat verklaart waarschijnlijk die twee spuitluiers en de momenten dat ze wat jengeliger was. Maar ze heeft zich voorbeeldig gedragen, ons moppie! De vakantie was dan misschien kort, maar we zijn weer helemaal opgeladen.

‘Mesiekles’
09.10.2010 | Madelon | Er op uit

“Liedje singen mama”, elke avond na het voorlezen wil onze dochter een liedje. We hebben zo’n boekje uit het Openluchtmuseum met liedjes uit de oude doos. Het liefst hoort ze het hele boekje, maar dat vinden wij net iets te ver gaan. Het maakt ook niet uit wie er zingt, als er maar gezongen wordt, en altijd als laatste. Liedje is het teken om te gaan slapen.

Omdat ze liedjes en muziek en dansen zo leuk vindt, ga ik met haar naar muziekles: zang en dans voor peuters tot vier jaar. Met zo’n enthousiaste moeder, die hard haar best doet, en allemaal peuters of dreumessen die het eerst heel spannend en na een poosje heel leuk vinden. Het is om de week, wat wel fijn is, want dan hebben we ook nog tijd om de andere week samen iets anders leuks te doen. Dacht ik. Maar nee, mevrouw wil elke week naar ‘mesiekles’. We hebben wel eens gedacht: dat kunnen we toch zelf ook: beetje liedjes zingen in een kringetje, kopje koffie erbij. Ja, dat dachten we inderdaad: dat werkt dus niet. Ten eerste willen de kinderen niet: “nee, zingen doen we thuis niet, dat doen we op ‘mesiekles’”. Bovendien vervielen wij moeders in veel koffie, veel praten, en weinig zingen. Dus, hop, weer terug naar de les.

Wat ik grappig vind, is dat ze dus thuis het hoogste woord heeft, en alle liedjes uit volle borst mee zingt, en stampt, en doet. Maar, als we daar zijn, dan zit ze het eerste half uur echt alleen maar op schoot. We zitten op van die turnmatten met kleine kussens erbij. Dan herovert ze haar favoriete kussen, een tijgerprintje (…), en dat sleept ze dan overal mee naar toe. Veel te groot natuurlijk, maar wel heel schattig. De ‘juf’ gebruikt veel muziek van Dirk Scheele, had ik nog nooit van gehoord, maar de kinderen vinden het helemaal geweldig. En als de les is afgelopen, dan wil ze niet meer naar huis. Uiteindelijk thuis, wil ze weer alle liedjes nog een keer. Dat zijn dan weer niet de meest gangbare, dus ik ken ze ook niet allemaal (ben nog van de oude doos zeg maar), en dat gaat ze me verbeteren. “Nee mama, niet goed, moet zo”, en dan klinkt er iets wat echt wel lijkt op de melodie. En dan ben ik weer trots!

Het mooie van het concept ‘Muziek op schoot’, vaak ook via de lokale muziekschool te volgen (alleen niet bij ons, want die hebben we niet), is dat het heel toegankelijk is voor alle kinderen. Bij ons in de groep zit een jongetje dat, zoals zijn ouders net weten, een ernstige vorm van autisme heeft. Zijn ouders gaan nu zo’n twee jaar met hem naar muziekles, hij is ruim 3, en je ziet hem groeien. Hij doet mee, hij neuriet, hij beweegt. Het is voor hem de enige manier om zich helemaal te laten gaan, zegt z’n moeder. En je ziet hem echt opfleuren. Zo zie je maar, muziek is goed voor iedereen.

Ik ga op vakantie en ik neem mee...
08.10.2010 | AnneMarie | Er op uit

Weet je nog? Vakantievoorpret… Dagen, weken van te voren wist je al precies wat je zou gaan doen, wat je zou meenemen, wat voor weer het was en welke plaatsen je wilde zien. Ik maakte allemaal lijstjes (ja, weer die lijstjes): Wat ging er in mijn koffer, wat ging er in mijn handbagage, wat ging er in mijn toilettas. Heerlijk vond ik die voorbereidingen.

De laatste jaren kwam ik vanwege werk en andere drukte meestal niet meer aan lijstjes toe en ging ik voor mijn gevoel helemaal onvoorbereid op vakantie. Maar nu we een kind hebben moet ik weer terugvallen op mijn oude vertrouwde lijstjes. Want wat een enorme hoeveelheid spullen moet je meezeulen als je met een kind op vakantie gaat! En ineens is het ook nog veel belangrijker dat je niets vergeet.

Onze eerste vakantie met Fenna was een korte reis naar Duitsland toen ze bijna vier maanden was. Een autorit van vijf uur, in de auto van mijn vader waarin naast onze spullen ook alle bagage van mijn ouders, broer, schoonzus en twee nichtjes zaten. Zij reisden namelijk met de trein die dag. De auto was, inclusief skikoffer op het dak, he-le-maal vol. Er kon werkelijk niets meer bij en het scheelde niet veel of we hadden het autostoeltje met Fenna daarin op de trekhaak moeten binden. Maar het paste, net aan. Er was zelfs nog een plekje voor Fenna op de achterbank. Ze was voorbeeldig en heeft bijna de hele weg geslapen.

Onze tweede vakantie was een vliegreis naar Portugal afgelopen voorjaar. Dan kun je sowieso niet zoveel meenemen maar veel dingen waren in het appartement aanwezig dus dat was geen probleem.

En nu? Nu maken we ons op voor een midweekje Bretagne. We gaan op bezoek bij twee kinderloze vrienden, dus moeten we alles zelf meenemen. Bovendien een lange autorit van meer dan tien uur en is Fenna tien maanden ouder dan de vorige keer, dus moeten we ook nog zien of de reis soepel gaat verlopen. Best spannend allemaal, al zeg ik het zelf.

Ik ben maar weer aan verschillende lijstjes begonnen: Wat gaat er in de koffer? Welke toilet/apotheekartikelen moeten er mee? Wat nemen we mee om Fenna onderweg te vermaken?

De verzameling tot nu toe, in willekeurige volgorde: Campingbedje, beddengoed, knuffel, speen, pyjama, slaapzak, kinderstoel, kinderbestek, flessen, tuitbekers, slabbetjes, melkpoeder, pap, wat potjes eten voor nood, handdoeken, hydrofieldoeken, luiers, douchegel, shampoo, bodylotion, zachte crème, thermometer, paracetamolzetpillen, kleertjes, rompers, sokken, maillots, jas, vest, draagdoek, ringsling, babydrager, buggy, speelgoed, voorleesboeken, kinderliedjes CD, DVD’s, DVD-speler, speenkoord, speendoekje, mutsje, sloffen…

Ik weet het even niet meer… ben ik nog iets vergeten? Vast wel! En dat zijn dan alleen nog maar Fenna’s spullen. Maar het komt vast goed, we hebben er zin in! In mijn volgende blog hoor je hoe de vakantie is geweest.

Laura en Annelies stellen zich voor
05.10.2010 | Laura_Annelies | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Laura en Annelies die samen Magic of Life opgezet hebben, schrijven om de beurt op donderdag een blog voor Kiind.

Laura stelt zich voor

Ik ben 48 jaar en moeder van een alweer 15 jarige zoon. O wat is hij leuk. En wat is hij lang! Hij steekt twee centimeter boven me uit en viert dit bijna dagelijks door me te omhelzen en te verzuchten: 'Kleintje...'

Zijn vader woont al twaalf jaar elders; we leven met zijn tweetjes.' Grote kinderen, grote zorgen,' hoor ik mensen zeggen. Maar voor mij geldt dat niet. We bewegen ons heupwiegend door zijn puberteit heen. Onderwijl leer ik reusachtig veel over hiphop, criminaliteit in Amerika en de muziekindustrie. En hij pikt een graantje mee over wc schoonmaken, kamer opruimen en spinazietaart maken.

Zijn jonge jaren, dat was andere koek. Ik had namelijk ME en was alleenstaande moeder. Ik doe die tijd, 14 jaar in totaal, niet graag over. Iedere luier was me te zwaar. Ik herinner me hoe de tranen me over de wangen liepen toen ik hem op zijn vierde voor het eerst als een vliegtuigje door de kamer kon laten zweven. Daarvoor had ik de kracht nooit gehad. Daarna gedurende lange tijd trouwens ook niet meer, maar dit was even ter illustratie van de enormiteit van de zwaartekracht voor iemand met ME.

Ik was bang dat ik als moeder te kort schoot, dat ik hem door mijn ziekte niet voldoende kon geven. Dit gevoel is vast menige moeder om verschillende redenen, bekend. Maar ik heb geweldig veel geleerd van die ziekte. Het heeft me absoluut rijker gemaakt. Inmiddels help ik bij Magic of Life gezinnen die het moeilijk hebben door ziekte of trauma's. En ik ben bezig aan een boek over de omgang met pubers, dat in het voorjaar van 2011 bij Scriptum zal uitkomen. Graag draag ik eens in de twee weken mijn blogje voor aan Kiind, met mijn bespiegelingen over kids en hun ouders.

Laura

Annelies stelt zich voor

Toen ik klein was, wilde ik later de wereld zien, oja en wilde heel wijs worden. Wijs word ik niet van krentenbollen kopen bij de Albert Heijn, nee, ik word gepolijst en bijgeschuurd door mijn ervaringen. Free spirit de wereld in. Door de juiste opvoeding als rasoptimist mijn weg volgen en vooral ont-moeten en me verbinden met mijzelf en bijzondere anderen.

Ik mocht vier kinderen krijgen, de oudste nu 19 en net de deur uit, de jongste een peuter van bijna 2, allebei meiden. De jongens ertussen in, Sem van nu anders 9, en zijn broer van 6. Wat een rijkdom, en oeh een boel geregel.

Sem verdronk bijna toen hij 11 maanden was, en hield hier ernstig hersenletsel aan over. Hij was vanaf dat moment meervoudig gehandicapt... Hij heeft me op alle vlakken doen schudden, beven en mijn wereld voor altijd veranderd. Toch heeft juist hij me het meest bijgeschuurd en gepolijst, wateen waanzinnige leermeester. Ik ben een leergierig mens, dat scheelt, en zie altijd mogelijkheden en oplossingen.

Mijn meest bijzondere ontmoetingen kwamen ook altijd voort uit sterke onverklaarbare impulsen: mijn man op Hawaii ontmoeten, doordat ik met Sem met wilde dolfijnen ging zwemmen is hier het beste voorbeeld van. Nou ja, hier een indruk van mij.

Nu Sem is overleden in januari 09, wil ik met onze ervaring me als coach en mentor bij Magic of Life inzetten, om andere ouders te ondersteunen en begeleiden. Deze rollercoaster ken ik. De hoogtes, met al zijn gepiep en gekraak bijna de bocht uitvliegen, en de doodenge afdalingen in razend tempo. Ik ben beschikbaar.

En eens in de twee weken schrijf ik voor Kiind een blog over mijn ervaringen.

Lieve groeten,
Annelies

Een spannende verrassing
03.10.2010 | Tam | Er op uit

Vorige week vrijdag had mijn man een leuke verrassing voor ons allemaal. Een weekendje weg met gezin. Maar de bestemming kregen we pas later te horen. Aan Juul vertelde hij dat we na schooltijd vliegtuigen op Schiphol gingen kijken. Juul is namelijk dol op vliegtuigen en dat kwam goed uit met de verrassing die mijn man had. Juul moest alleen in de ochtend naar school, dus konden we thuis nog even rommelen en we moesten inpakken. Toen het eindelijk tijd werd om Juul van school op te halen, gingen wij naar mijn vader, want die zou ons naar Schiphol brengen.

Eenmaal op Schiphol aangekomen zag Juul de koffer en tassen. Mijn man moest een goede smoes verzinnen. Maar, omdat hij op Schiphol werkt, kon hij makkelijk vertellen dat de koffer voor een collega was. Mijn vader ging weer weg en zei dat hij ons later kwam ophalen. Juul wist nog steeds van niks en dacht nog steeds dat als we klaar waren met vliegtuigen kijken, we later weer naar huis zouden gaan. Mijn man ging de koffer wegbrengen en ging ons inchecken. Hij zei dat we niet alleen vliegtuigen gingen kijken, maar ook het vliegtuig in zouden gaan. Juul vond het maar vreemd en begon gelijk te vragen of we dan gingen vliegen. Hij werd er helemaal zenuwachtig van. In het vliegtuig wist hij niet hoe hij moest reageren. Juul kan namelijk net als ik niet goed tegen verrassingen. We worden er zenuwachtig en emotioneel van en weten ons geen houding te geven.

Maar goed, om de spanning een beetje te verminderen, besloten mijn man en ik te vertellen dat we gingen vliegen, maar waar naar toe dat wilde mijn man nog niet vertellen. Voor mij was het ook een speciaal moment, want ik moest mijn vliegangst overwinnen. En toen was het zover. In een andere taal werd er verteld dat we onze riemen moesten vastmaken. Maar, wat was de taal dan? Juul en ik gingen goed luisteren. Het was Frans! Dus, we gingen naar Frankrijk! De motoren werden gestart en we gingen de lucht in. Gelukkig duurde het vliegen maar een uurtje, want Juul begon al te praten over dat we gingen neerstorten en dat er rook uit de motoren kwam. Wat waren mijn man en ik blij dat we geland waren! Daar stond een grote bus op ons te wachten en die bracht ons naar de grootste verrassing. En dat was Disneyland!

Toen we eindelijk in het hotel waren, wilde Juul het liefste naar huis en maakte zich zorgen om zijn opa die misschien op ons stond te wachten op Schiphol. We probeerden hem gerust te stellen. Gelukkig lukte dat. De volgende dag zijn we het park ingegaan en het was echt megadruk. Het was wel een beetje te veel voor Juul en Nona. Maar, al met al, het was een leuk, spannend en hectisch weekendje. Het was ook de eerste keer dat we met z'n allen met de vliegtuig een weekendje weggingen. En, als je nu aan Juul vraagt wat hij het allerleukste vond in Disneyland, dan zegt hij ‘de hotelkamer’. Wat een giller!

Bruiloft
02.10.2010 | Madelon | Er op uit

Op twee september hadden we een bruiloft. De eerste voor de kinderen. En, heel spannend. Want, dan gaan ze kussen. En heeft iedereen een mooie jurk aan, of een pak. En dan willen de kinderen zelf ook trouwen, het liefst meteen.

Bij een bruiloft horen mooie kleren. Je voelt ‘m vast al aankomen. Mijn schoonzusje-to-be had een prachtig pakje gevonden voor mijn zoon, driedelig wit (of in ieder geval een afgeleide daarvan), paste heel goed bij het bruidspaar, dat trouwde op strand. En, dat vond ik dan leuk, het koste dus echt bijna niets (ik vind dertig euro voor zo’n pak in ieder geval niet duur). Dus, ik op een vrijdag met zoonlief achter de ‘compjoeter’, hij wilde zelf muizen, op zoek naar dat pakje. Hij was helemaal enthousiast: “ik krijg ook een pak, net als papa, en opa, en de andere mannen”. Toen zag hij het pakje. En het werd stil. En ik zag zo’n beginnend trillipje, en grote waterige blauwe ogen: “Mama, die wil ik niet, echt niet”. Klaar. Zat ik daar. Eh… hij is vier, en hij wil het niet.

Ik hoorde dat wel eens van mijn schoonzusje, haar dochter wilde ook van alles (niet). En ik hoor mezelf nog denken ‘tuurlijk’, heb je toch zelf in de hand. Nou, daar zat ik dan met m’n goeie gedrag. Mijn zoon van vier wilde niet. Nu is hij nogal duidelijk (heeft hij niet van een vreemde) maar dit had ik nog niet eerder meegemaakt. Goed. Geen pakje dus. Dus, ik dacht, goed gemaakt: we gaan met z’n vieren shoppen: schoonzus-to-be, zwager, zoon en ik. In de tram (vindt hij leuk) naar Den Haag. Vond hij helemaal te gek, met z’n allen shoppen voor hem! “Gaan we dan ook op een terrasje, mam?” Nou moet je weten dat ik soms met hem ga shoppen, lekker samen maximaal drie winkels af en dan op een terrasje een pannenkoek eten. Mama-zoondag. Heerlijk. Dat even terzijde.

Dus wij naar De Bijenkorf: ik ging voor Benneton, prijskwaliteit zeer acceptabel. Hadden niets. Naar kinderkledingwinkels, hadden niets. Naar H&M, had niets. C&A, had niets. Naar Maison de Bonneterie (ik moest iets), had wel iets, maar –eerlijk- ik vind 250 euro voor een blazer voor een ventje van vier toch echt wat overdreven (okee, het was wel van Armani). Ik was daar duidelijk niet de doelgroep. Toen dacht ik ook, hij is vier, moet hij nou echt in een pak?

Uiteindelijk hebben we een fijne witte linnen broek met bijpassende blouse met turquoise t-shirt gevonden. Helemaal in de stijl en kleuren van de bruiloft. Hij was de blits, en een jongetje van vier. En, hij wil het best nog wel een keer aan, naar school ofzo.

En de meiden? Over de meiden ga ik het niet eens hebben…Ik ben twee, dus ik zeg nee.

Nieuwsbrief oktober
01.10.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Beste lezer,

Daar issie weer! Een nieuwe Kiind, met nieuwe info en inspiratie. Oktober staat in het teken van de herfst, de kinderboekenweek en de borstvoedingsweek.

Deze maand in Kiind:

“Uiteraard is geen van de onderzoeken verplicht. Het is immers jouw bevalling, jouw lijf en jouw kind.” Onze huisbijna-verloskundige Yvonne Winter vertelt over bevallingsonderzoekjes; waarom worden ze uitgevoerd en wat houden ze in?

Dit jaar heeft de Kinderboekenweek het thema “Beeldtaal in kinderboeken”. Vandaar dat Jennifer Hofstede het boek “Een prachtig boek vol inkt” recenseert. In de loop van de maand vind je in de blog meer recensies van haar hand.

Wandelen is leuk! Kim van Leeuwen vertelt hoe je je kinderen enthousiast kunt maken om lekker te gaan wandelen en geeft daarbij tips voor ouders met kinderen van alle leeftijden. Onderneem activiteiten; zowel tijdens de wandeling als tijdens de rust en sluit af met een nazomerpicknick!

De invloed van media op kinderen wordt steeds groter. Daarom is het belangrijk om je bezig te houden met media-opvoeding. Media-pedagoog Jeroen Gerth schrijft er over in “Opgroeien met media”.

Paddestoelen vilten is bij uitstek een herfstactiviteit. Leuk voor op de herfsttafel, of in het seizoenskastje. Ook over dat laatste vind je meer in het maak-idee van het Viltpaleis.

Dit en meer in Kiind!

Het Kiindteam

http://www.kiind.nl
Twitter: @KiindNL
Hyves: http://kiind.hyves.nl/
Facebook: Kiind Magazine

Gezocht!

- Wat is jouw groene tip? Vertel ons hoe jij duurzaam leeft. Ook ruimtebesparende tips voor kleinbehuisden en geldbesparende tips zijn welkom! Mail info@kiind.nl

- Hoe leer jij je kinderen omgaan met geld? Mail je ideeën naar info@kiind.nl

- Hoe wordt jouw kind een echte wereldverbeteraar? Wij zijn benieuwd naar acties -groot of klein- die jouw kinderen bedacht en uitgevoerd hebben. info@kiind.nl

- Wij zoeken enthousiastelingen! Vind je ook dat Kiind beroemd moet worden? We hebben mooie flyers die uitgedeeld kunnen worden op het consultatiebureau, bij de verloskundige, in kinderwinkels, het buurthuis en andere gelegeheden. Wil jij flyers uitdelen in jouw buurt? Mail ons: info@kiind.nl Alvast bedankt!

- Waar liep je tegenaan in je kraamtijd? Vond je het te druk, te rustig of gewoon fijn? Heb je tips voor anderen naar aanleiding van je ervaringen? Mail het ons! info@kiind.nl

Boodschappen doen
29.09.2010 | Isis | Er op uit

Ooit was er een tijd dat ik even snel wat boodschappen kon halen. Ik fietste dan naar de supermarkt, haalde wat ik nodig had en ging weer naar huis. Als ik een half uur weg was, was het lang. Ongehinderd kon ik door de winkel spurten richting hetgeen ik moest hebben. Ongehinderd kon ik daarna weer naar huis racen. Daar kon ik dan heerlijk op de bank ploffen en zinloos zappen en bijkomen van het gehaast. Dat was eigenlijk best een prettige tijd.

Nu kan ik dat even snel boodschappen doen echt vergeten. Het boodschappen doen is nu veeleer een uitje, waarbij ik Thijmen meeneem in de kinderwagen. Op die manier komt hij ook nog eens buiten. Dat meenemen vergt wel de nodige voorbereiding. Allereerst moet ik de kinderwagen uit de schuur halen en door middel van een kruik opwarmen. Dan moet ik zorgen dat Thijmen een schone luier en volle maag heeft, zodat hij fijn kan liggen slapen in de wagen. Vervolgens moet ik hem een jasje aantrekken en een muts opdoen en niet vergeten een spuugdoekje in de wagen te leggen. Pas daarna trek ik mijn jas en schoenen aan en dan moet ik nog eraan denken dat ik mijn portemonnee en sleutels niet vergeet. Na drie dagen op zo'n manier boodschappen doen, word ik er steeds handiger in. Toch ben ik met het hele ritueel al gauw een half uur kwijt.

Ongehinderd door de winkel lopen richting hetgeen ik moet hebben, kan ik inmiddels ook vergeten. Net als rustig over straat lopen. Natuurlijk heb je met een kinderwagen al enigszins bekijks, vooral van mensen die baby's zo schattig vinden. Als je het dan ook nog eens, zoals mijn man en ik, nodig vond een kinderwagen uit 1959 aan te schaffen, heb je helemaal bekijks. Dat is op zich niet erg. Het is best grappig om de reacties te zien, vooral van oudere dames die zelf nog in zo'n wagen gelegen hebben. Ik voel mezelf elke keer weer glunderen van trots als ik complimenten krijg over de wagen en daarna nog mooiere complimenten over het lieve jochie dat erin ligt. Je moet alleen de tijd voor die korte gesprekjes wel incalculeren.

Het wordt allengs vervelender als mensen je niet rechtstreeks aanspreken, maar tegen elkaar over jou gaan praten. Binnen jouw gehoorsafstand, dat dan weer wel. Of ze gaan naar je kijken op een manier dat jij spontaan vertelt hoe je aan die wagen komt, omdat ze je eigenlijk niet durven aanspreken. Nog erger: gister stond ik bij de platenzaak in de bakken buiten de winkel te snuffelen. Er kwam een vrouw richting kinderwagen gebanjerd die vervolgens ongegeneerd ging staan staren naar mijn kind, om daarna weer vrolijk weg te banjeren. Ze heeft geen woord gezegd.

Ik snap dat mensen nieuwsgierig zijn. Zelf kijk ik ook naar de baby als ik een moeder zie lopen en bij een ouderwetse wagen draai ik ook mijn hoofd om. Maar het zou toch wel erg prettig zijn als mensen zich normaal blijven gedragen en ik op een normale manier - met een gesprekje hier en daar - mijn boodschappen kan doen. Want heus, in die mooie oude Van Delft kinderwagen ligt een doodnormaal, modern kind.

Week van de smaak
17.09.2010 | Christel | Er op uit, Voeding

Van 19 t/m 26 september is het weer de Week van de Smaak. Tijdens deze week wordt er aandacht besteed aan gezonde en eerlijke voeding met de nadruk op ambachtelijke, seizoensgebonden, natuurzuivere, duurzame en streekgebonden producten. De bindende factor hierin is smaak. Elk jaar wordt er de Hoofdstad van de Smaak gekozen en dit jaar is dat 's Hertogenbosch geworden. Het idee hierbij is dat dit verschillende partijen bij elkaar brengt en de samenwerking bevorderd. Minister Verburg zal dit jaar het startsein geven tijdens het congres Beter Eten 2010.

Gekozen is voor het thema 'Smaakfruit'. Hierbij wordt er niet alleen aandacht besteed aan de verschillende soort fruit die ons land rijk is, maar ook aan de bijen en imkers die zo belangrijk zijn voor de fruitteelt. Tijdens deze week staat gezonde en eerlijke voeding centraal. Er worden landelijk verschillende leuke dingen georganiseerd. Wil je weten wat? Kijk dan in het E-magazine van Pierre Wind (http://smaakonthemove.nl/weekvandesmaak2010.html) Hier kun je zien wat er in jouw regio allemaal te doen is.

Ook wordt de Held van de Smaak 2010 gekozen. Volgens de organisatoren heeft een echte held de volgende eigenschappen: Een Held van de Smaak is iemand die zich bijzonder verdienstelijk maakt voor de ontwikkeling of het behoud van lekkere, ambachtelijke, natuurzuivere en streekgebonden producten. Een Held van de Smaak is een voorloper op zijn of haar vakgebied, een pionier in de sector. Vaak treden de helden op de voorgrond, maar even zo vaak werken ze achter de schermen aan mooie en smaakvolle producten; bij voorkeur seizoensgebonden en in ieder geval verantwoord geproduceerd.

Wij van Kiind krijgen er in ieder geval al trek van!

Bron: http://www.weekvandesmaak.nl/

Eeuwige strijd
17.09.2010 | AnneMarie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Sinds ik moeder ben heb ik gemerkt dat er een aantal onderwerpen met betrekking tot opvoeding is waarover altijd strijd zal blijven bestaan.

Het eerste dat bij mij (en bij vele anderen waarschijnlijk ook) opkomt is borstvoeding versus flesvoeding. Op verschillende fora heb ik daar al meerdere verhitte discussies over voorbij zien komen. Maar dan ook echt hele nare woorden en verwensingen, van beide kanten. Dingen die ik hier niet ga herhalen omdat ik, hóe ik het ook opschrijf, het gevoel heb dat ik daar mensen mee kan kwetsen.

Het volgende onderwerp is thuisblijfmoeder versus werkende moeder zijn. Ook over dat onderwerp gaat het er niet zacht aan toe: werkende moeders zijn ontaard, thuisblijvende moeders onthouden hun kinderen van sociale contacten en –leerprocessen.

Ook zo’n leuke: oppasopa’s en -oma’s versus kinderdagverblijf. Kinderdagverblijven zouden vies en onveilig zijn, en opa’s en oma’s zouden de kinderen juist weer teveel verwennen en ze klein houden terwijl ze zelfstandig moeten worden.

Of deze: bijvoeden volgens de Rapley-methode (stukjes eten en zelf doen) versus de conventionele puree- en prakjes-manier. Rapley zou levensgevaarlijk zijn, je kind kan stikken, onverantwoordelijk, etc. Maar de prakjes-methode zou weer onnodig zijn, moeilijkere eters opleveren en bovendien het kind veel eetplezier ontnemen.

Bijvoeden voordat een kindje zes maanden oud is: ook een garantie voor een flinke discussie. Onnodig en slecht voor de darmen, vindt de ene groep. Terwijl iemand anders vindt dat zijn kindje met vijf maanden wel toe is aan een stukje fruit.

Zo kan ik nog wel even doorgaan: borstvoeden in het openbaar, samen slapen of kindje naar de eigen kamer, draagdoek vs. kinderwagen, speen vs. duimzuigen, voeden op schema vs. voeden op verzoek, verwennen vs. troosten, oude moeders vs. jonge moeders, wasbare luiers vs. wegwerpluiers, thuis bevallen vs. in het ziekenhuis, etc. etc. etc. Allemaal onderwerpen waar op de een of andere manier niet op normale toon over gediscussieerd kan worden.

Als ik heel eerlijk ben heb ik er zelf ook wel eens aan meegedaan. Ook wij hebben onze weg gevonden in opvoedingsland en ik wilde maar al te graag laten weten hoe en waarom wij het op een bepaalde manier aanpakten. Maar ik doe het niet meer! Ik heb namelijk een belangrijke les geleerd: we doen het allemaal goed!
We hebben allemaal het beste met onze kinderen voor en doen allemaal wat in onze ogen het beste is voor onze gezinnen. Niemand (die ik ken) zal moedwillig proberen zijn kind pijn te doen of verkeerd op te voeden. Dus wie ben ik om te proberen een ander van mijn gelijk te overtuigen? Die ander zal het immers niet eens zijn met mijn manieren en op die manier ontstaan discussies die nergens toe leiden.

Ik zou dus willen zeggen: laat een ander in zijn waarde. Respecteer dat niet iedereen dezelfde ideeën heeft over opvoeden.
Een veilige en liefdevolle omgeving is wat een kind nodig heeft; de invulling daarvan mag iedereen wat mij betreft zelf bepalen!

<< oudere berichten | nieuwere berichten >>