Labels
Draagdoeken | Er op uit | Geboorte | Luieren | Opgroeien
Slapen | Spelen | Voeding

Inhoud
Maak het | In Beeld | Leesvoer | Blog
Beginpagina | Over Kiind | Zoeken | Nieuwsbrief

Zo jong al?
07.03.2012 | Madelon | Opgroeien

Ik herinner me het nog heel goed, vroeger, toen ik op mijn 16e naar Roland Garros zat te kijken naar mijn leeftijdsgenoten (of nog jonger) die toptennis speelden. Je kent ze wel, Monica Seles en Jennifer Capriati. Al vanaf hun 4e of misschien al 3e stonden ze op de tennisbaan. Ik hoor mezelf denken: “Wat zielig, je gaat toch niet al op je 4e op een sport, dan laat je je kinderen toch spelen?”. Ja, daar had ik over nagedacht als 16 jarige, liever lui met boek op de bank dan moe van potje tennis. Maar…ik fietste toen wel elke dag 22 kilometer van en naar school.

Inmiddels zijn we ruim 20 jaar en 2 eigen kinderen verder en heb ik mijn mening hierover – net als een aantal andere – toch moeten herzien. Want, onze zoon zit sinds zijn 4e op judo. Niet eerst op zwemles, daar vonden we (en het zwembad ook) hem nog te jong voor, maar dus wel op judo. Niet dat wij nou de intentie hebben om ons kind op zijn 16e mee te laten doen met de wereldtop, maar omdat we het belangrijk vinden dat hij opgroeit met beweging. Fysiek had hij vanwege al zijn ziektes in zijn jonge leven wat in te halen, en een beetje stoeien, dat kan geen kwaad. En zijn tante had ooit de bruine band! Hij doet het met veel plezier. Sterker nog, hij wil zelf al meedoen met toernooien. En soms wint hij dan ook nog wat. Zijn we allemaal trots.

Onze dochter ziet dan vervolgens al die sportlessen aan, moet overal mee naar toe, en het enige dat ze wil – zegt ze zelf – is ballet. Daar kennen we natuurlijk ook mooie verhalen over, dus twijfelden we erg. Toch vind ik een dansschool in de buurt die lessen geeft aan kinderen vanaf 3, algemene dansvorming. In een echt balletpakje. We hebben de wachtlijst overleefd, en nu mag dochter over 1,5 week naar haar eerste dansles (nog even zonder dat pakje). Toen ik het vertelde ging ze helemaal stralen, ze vond het geweldig. Heeft ook zij een uurtje voor zichzelf.

Dit alles overwegend vraag ik me af of we onze kinderen te vroeg op sport doen, maar ja, ze genieten er wel van, en ze vinden het ook leuk. Wanneer doe je er goed aan en wanneer niet. Zoon moest eerst even wennen bij de judo, klein als hij was. Maar, als hij eenmaal bezig was, zag je dat hij het leuk vond. Als ze het echt niet (meer) leuk vinden, dan stoppen we er wel mee. Maar het is niet de bedoeling dat er elk jaar iets nieuws wordt geprobeerd, wel even doorzetten. Of zijn we nu te streng?

PS: dat sporten voor kinderen is met uitzondering van zwemmen, dat is geen keuze, in een land als het onze doe je dat, dat is net zoiets als naar school gaan. Maar zoon zwemt dus ook nog, nu zelfs 2x per week. 

 

 

Warme truien dag
09.02.2012 | Jannie | Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding

Speel jezelf warm, drink iets warms of ga gewoon de hele dag op pad. Houd zo de verwarming lekker laag!

 

Nee, ik wil geen knallen!
04.01.2012 | Madelon | Spelen, Opgroeien, Slapen

Het is even geleden, ik was druk. Ik zal je niet weer vermoeien met die activiteiten, dat heb ik al 2x gedaan. Maar, ik ben er weer. Want, zoals ik aangaf aan Jannie, ik vind het fijn om stil te staan bij onze kinderen. Om even na te gaan wat ik deze week van ze wil onthouden, en om voor mezelf even extra te benoemen waarom ik zo trots op ze ben. En dat ook met hen te delen.

 

De eerste week van januari is voorbij. Vorig jaar vertelde ik dat onze dochter heel erg bang was voor het vuurwerk, en daarom minimaal 3 nachten bij ons in bed sliep. Ze begon nu meteen na de Kerst al: “Papa, jij mag geen vuurwerk kopen. Dat vind ik eng, dan kan ik niet slapen. Ik vind knallen niet leuk.” Nu is mijn lief een groot vuurwerk liefhebber, dus die vlieger ging niet op. Bovendien is onze zoon ook al besmet, want hij vind het allemaal even gaaf. Hij bouwt zelfs vuurwerk van LEGO (dat bestaat niet, dat maakt hij zelf). Dit jaar mocht hij zelfs mee uitkiezen, wat al een avontuur op zich was.

 

Vanwege de drukte in december hadden mijn lief en ik dit jaar besloten dat we thuis oud&nieuw wilden vieren, en liefst gewoon lekker rustig. Geen bezoek, geen verplichtingen, gewoon lekker samen. Uiteindelijk kwamen schoonmama en schoonpapa rond 23.00u met homemade bitterballetjes en champagne. Dus dat was wel heel fijn. Om 23.45u maakten we de kinderen wakker, die heerlijk geslapen hadden. Dochter was niet echt overtuigd, maar kwam na 5 minuten ook naar beneden. “We gaan niet naar buiten he mama?”. “Nee, lieverd, we gaan lekker door het raam kijken”. “Nee, ik wil niet kijken, ik wil geen knallen, papa mag geen vuurwerk maken.” Ik voelde de bui al hangen, en zag mezelf met de televisie op hoog volume op de bank zitten met de gordijnen dicht. Maar, wat gebeurde er die avond, ze ontdooide volledig. Denk nou niet dat ze meteen naar buiten ging, zo erg was het niet. Maar naarmate het vuurwerk vorderde, werd ze steeds enthousiaster, vond ze het ook nog mooi, en aan het eind deed ze de knallen zelfs na. Het moet niet gekker worden.

 

Het uiteindelijk weer naar bed gaan was even lastig, want die knallen gingen nog even door. Maar, met een nieuw uitslaaprecord van half 10 waren mijn lief en ik helemaal niet ontevreden! Vooral niet omdat wij ons bed niet meer hoefden te delen. Wat uiteraard had gemogen, was dat nodig geweest. Kleine meisjes worden groot! Ze bouwt nu zelf mee aan het LEGO vuurwerk.

 

Ik wens iedereen een heel fijn 2012, met mooie ontwikkelingen, fijne dagen met elkaar en veel geluk!

 

 

Rechten van het kind
20.11.2011 | Sandii | Opgroeien

Vandaag is het de internationale dag voor de rechten van het kind. Ik vraag me af hoeveel dit de West-Europese kinderen zegt. Ik had vroeger een prachtig boek over Kinderrechten, bij elk recht hoorde een mooi verhaal. Online kan ik er niets meer over vinden, maar er worden nog steeds mooie boeken over kinderrechten gemaakt, zoals "Applaus zonder handen" voor kinderen vanaf elf jaar.

 

Bij Kiind Magazine is de rechten van het kind de belangrijkste drijfveer: ieder kind heeft recht op een veilige basis, een goede gezondheid en het krijgen van ruimte om zich te kunnen ontwikkelen. Deze basisgedachte komt in al onze artikelen terug. 

Unicef is de organisatie die door de VN is aangewezen om voor de rechten van het kind op te komen. Op hun website lees je wat je zelf kunt doen én wat je kinderen kunnen doen. Lees bijvoorbeeld over de trek-aan-de-belactie. Ik zou zeggen, neem vandaag even de tijd om op de website te kijken!

 

 

 

Geen persoonsgegevens voor "Internet Sinterklaas"
16.11.2011 | Jannie | Spelen, Opgroeien

Onze kinderen kijken geen TV programma's over Sinterklaas. De magie van dit feest kan prima zonder extra spanning. Toch is het mij niet ontgaan dat kinderen via het programma Het Sinterklaasjournaal op weinig subtiele wijze aangespoort worden om hun persoonsgegevens achter te laten op de website van de NTR.

Als je pakjesavond wil vieren, dan moet je je naam invullen, was de boodschap. Deze dwingende wijze lijkt me niet meer van deze tijd. Het roept associaties op met 'Als je stout bent, ga je mee in de zak naar Spanje'.

Daarnaast vind ik het belangrijk dat mijn kinderen leren om niet hun persoonsgegevens op het internet te zetten.

Nu heb ik de keuze om deze actie naast me neer te leggen. Mijn kinderen hoor ik er niet over. Toch heb ik de behoefte om een punt te maken. Ik ben daarom naar 'het grote boek' gegaan en heb de volgende gegevens ingevuld:

Voornaam: Persoonsgegevens

Achternaam: Zet je niet op internet

Email: geen@gegevensgeven.nl

Wie volgt?

 

Meer over de oproep van Het Sinterklaasjournaal.

Meer over opgroeien met media.

Thuis doet ‘ie het wel
08.11.2011 | Madelon | Spelen, Opgroeien

Zomervakantie is alweer een tijdje voorbij. Ergens vind ik het wel fijn, terug in de routine, aan de andere kant, de vrijheid die vakantie biedt is ook wel lekker. Maar goed, wij kiezen voor school, dus we gaan naar school. Inmiddels ben ik – na een jaar – gewend aan de routine, evenementen en eis ik mijn tijd op bij de juf. Nu eens kijken of dat onze zoon ook lukt. Het wennen is voorbij, tijd voor het echte werk.

Tijdens het eerste spreekuur (10 minuten) kregen we vorig jaar te horen dat zoon een schat van een jongen was, heel behulpzaam naar anderen, heel speels, en dat hij zich niet zo goed kan concentreren. Hij was snel afgeleid, bemoeide zich met de andere kinderen, maar deed erg lang over zijn eigen werk als hij het al afkreeg. Aan de ene kant verbaasde ons dat niet, hij kan snel door iets worden afgeleid, maar dat hij lang over zijn werk deed, of het niet af leek te krijgen was nieuw voor ons. Dus gingen we er op letten. En inderdaad, hij bemoeit zich vooral met anderen, neemt ook onze rol over tegen zijn zusje, en vergeet dat hij zelf iets moet doen. Behalve als hij moe is, dan trekt ‘ie zich terug met LEGO, puzzels of bouwwerken. We zijn dan ook maar begonnen met hem leren dat hij eerst zijn eigen ding moet doen, en zich vervolgens anderen mag helpen. Zonder resultaat overigens.

Het tweede spreekuur keken we vol verwachting de juf aan: ‘En? Hoe gaat het nu?’ Tja, nog steeds niet zo goed, nog steeds te langzaam, nog steeds niet af. We hebben toen maar gevraagd wat de werkjes inhouden. Die gezien hebbende wisten we genoeg. De puzzels waren te simpel, dus vond hij ze niet leuk, en dus wil hij ze niet doen. Gelukkig had juf zelf bedacht dat hij dan misschien andere werkjes kon doen, maar ja, ‘die zijn voor oudste kleuters, die kan ik niet’ kreeg ze toen van zoon te horen. Dus, wij weer een goed gesprek met hem gevoerd –voor zover dat kan met een 4-jarige – en gevraagd waarom hij de werkjes niet wil doen (‘Niet leuk’), waarom hij de oudste kleuter werkjes niet wil doen (‘te moeilijk voor mij, ik ben pas jongste’), en waarom hij de anderen blijft helpen (‘ze snappen het niet’). Raadsel. Dus, ik dacht, dan maar een extra gesprek met de juf. Ik wilde wel eens tips van haar, zodat we hem konden helpen. Op school legt hij zichzelf beperkingen op die hij thuis niet heeft (hij zet zo een auto in elkaar met 100 schroefjes en moertjes, zet de technisch lego blind in elkaar en leest met vinger erbij teletekst voor. Ik weet het ook niet.  

Ergens word ik er ook een beetje boos over, want wie zegt wat hij NU moet kunnen. Wanneer voldoe je aan welke norm, en wie bepaalt die norm? Op basis waarvan? Een kind van vijf moet toch gewoon kunnen spelen, leren kunnen ze nog hun hele leven. Nee, er moet weer voldaan worden aan van alles. En dan vinden wij het gek dat onze kinderen faalangst krijgen, omdat ze altijd maar moeten presteren. Of dat ze geen creativiteit meer hebben omdat ze teveel worden afgestompt. Of dat ze teveel achter de computer zitten, terwijl er vanaf groep één digitaal wordt lesgegeven (muisvaardig zijn noemen ze dat)? Ik ben er nog niet uit, wat ik er allemaal van vind. Ondertussen laat ik mijn kind bouwwerken maken voor kinderen van acht, gewoon omdat hij het wil. En als hij mij teletekst spelt – omdat hij het wil - dan ben ik supertrots. En als hij met onze buurjongen van 7 chocoladesoep en pannenkoeken maakt in de zandbak met water, dan denk ik, goed zo. Verzin het maar! Tegelijkertijd vraag ik me ook af, waar zijn we met z’n allen mee bezig? Maar ja, ik heb er niet voor gestudeerd… dus wat zou ik er van kunnen weten? Ik ben alleen maar moeder, en zie een heel ander kind op school dan thuis. Dat is wat ik weet. En ik heb liever die van thuis.

Eco & Zo Beurs!
18.08.2011 | Jannie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Een paar weken geleden ontving ik een erg leuk mailtje. Of Kiind misschien mee wilde doen aan de Eco & Zo beurs. Ik snuffelde op de website en was meteen helemaal weg van het initiatief. Ik droomde al helemaal weg bij huizen van stro en leem. Dat beloofd een hele inspirerende dag te worden.

 

En natuurlijk willen wij mee doen! Met een deadline voor Kiind voor de deur zit ik nu dus ook midden in de voorbereiding van de beurs. Spannend en druk, maar ik heb er vooral weer veel zin in.

 

Komen jullie ook?

28 augustus van 10.00u tot 18.00u

 

Locatie:

de Waterburcht
Kattestraat 22
3770 Millen – Riemst

 

Tickets:

2 euro, kinderen tot 12 jaar gratis

 

www.ecoenzo.be

 

Foto van VDS Robby

Er is er één ….
18.08.2011 | Madelon | Opgroeien

"Wat wil je voor je verjaardag?" Dochter wordt maandag drie, dus ik vond het wel een legitieme vraag. Het antwoord was enigszins verrassend, voor een meisje van drie. "Een televisie voor op mijn kamer, want als ik dan alleen televisie wil kijken dan kan ik dat alleen doen, op mijn kamer". Even los van het inhoudelijke antwoord, was ik vooral onder de indruk van de taalkundige constructie, die gewoon ook helemaal klopt.

 

Want, televisie kijken doet ze helemaal niet. Ja, heel soms Sesamstraat (als we het redden), en Woezel en Pip 's morgens als ik de huiskamer opruim en dus vooral niet méér rommel wil. En af en toe een dvd, voor een momentje rust. Maar zeker niet elke dag. Ik ben dus ook wel heel benieuwd waar ze überhaupt het idee vandaan heeft. Nou vind ik televisie kijken op zich niet verkeerd, er zijn soms best leuke programma’s. En, ondanks het irritante muziekje is Bob de Bouwer best leuk en educatief (mijn kinderen weten nu hoe je moet 'resaiklen'). Het liefst zie ik ze lekker met elkaar of met hun speelgoed spelen.

 

Gelukkig kwam na de televisie ook de wens voor een echte fiets wil, en knutselspeelgoed. Dus daar was ik wel weer blij mee. Tot nu kozen we altijd voor het wat 'alternatieve' speelgoed, waarbij ze hun fantasie volledig kunnen gebruiken bij het spelen. Dat werkt heel goed, maar ja, inmiddels heeft ook K3 de zintuigen bereikt, en wil ze MegaMindy worden (geen idee waar ze dat ziet!), glitteroorbellen en vlinderschmink (dat laatste wordt voor mij nog een uitdaging). Maar, ik mag wel zelf een taart bakken, met frambozen en roze hartjes. En toen ik zei dat ze zaterdag met papa mee mag boodschappen doen voor haar feestje, en zelf mocht kiezen wat ze dan gaat eten, was ik blij met het antwoord: Ravioli. Zelfgemaakte. Met tomaatjes.

 

De Ouders Natuurlijk! beurs
20.06.2011 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

3 juli 2011 Beurs: ‘Ouders Natuurlijk’

Alles wat je wilt weten over natuurlijk ouderschap

 

Op 3 juli 2011 is in Arnhem de beurs Ouders Natuurlijk. Van 10.00-17.00 uur zijn alle zwangeren, jonge ouders, zorgverleners en overige geïnteresseerden van harte welkom. Op dit unieke evenement vind je alles wat te maken heeft met natuurlijk ouderschap. De hele dag door zijn er diverse lezingen en workshops, maar ook de webshops zijn rijk vertegenwoordigd.

 

Kijken & shoppen

Maak een ronde langs de stands en leer alle webwinkel-producten van dichtbij kennen, ooit al zo’n vrolijk wasbaar zoogcompres van Cute Cotton in het echt bewonderd? Dit is je kans. Maar er zijn ook veel draagwinkels - zoals bijvoorbeeld Dragen & Zo - met hun stands. Beoordeel met eigen ogen welk type drager goed bij jou en je kindje past. Natuurlijk ouderschap draait uiteraard niet alleen om voeden en dragen, daarom zijn er ook tal van andere shops met hun producten. Mama I laat bijvoorbeeld zien dat eco-kleding en speelgoed absoluut niet saai hoeft te zijn!

 

Leren & Proberen
Naast shoppen valt er ook veel te leren voor de liefhebber. Diverse lezingen & workshops bieden je de kans om meer te weten te komen over specifieke onderdelen, bijvoorbeeld: bijvoeding, huidverzorging, babydragen en ontspannen bevallen. Kijk op www.oudersnatuurlijk.nl voor het volledige en meest actuele overzicht lezingen & workshops.

 

Dagje uit

Maak er een gezellig dagje uit van. Aan alles is gedacht: knutselhoek, verkoop van eten en drinken en natuurlijk een voedingsruimte om in alle rust even bij te komen van de drukte. 

 

Voor de eerste 100 bezoekers is er een leuke giftbag. Organisator Petra Mengerink van Naturebabies heet je van harte welkom! Al voor de tweede keer organiseert zij Ouders Natuurlijk, maar nu op een centralere locatie in Nederland, makkelijk toegankelijk voor iedereen.

 

Alle feiten op een rij:

- 3 juli 2011 van 10.00 - 17.00 uur; 

- Van der Valk Hotel Duiven, Impuls 2, Arnhem (het hotel ligt aan de A12 en is eenvoudig te bereiken);

- grote webwinkel-markt;

- lezingen & workshops;

- knutselhoek voor de kleintjes;

- eerste 100 bezoekers krijgen giftbag;

- voedings- en verschoningsruimte aanwezig.

- Entree: Volwassenen: € 7,50 p.p. Kinderen van 12 tot 16: € 5,00 p.p.

Kinderen tot 12 jaar gratis. Kaarten zijn online te bestellen.

 

Kijk voor alle informatie op www.oudersnatuurlijk.nl

 

En Kiind Magazine is er ook bij met een lezing over spel!

 

 

Een jaar voorbij
18.06.2011 | Madelon | Opgroeien

Dat dacht ik toen ik twee weken geleden weer het briefje mee kreeg met ‘Uitnodiging voor het juffenfeest’. We zijn het jaar rond, onze zoon is een jaar op school. Een jaar van schoenmaat 27, een jaar van kledingmaat 110-116, een jaar van 1.10m, een jaar van 21 kilo. Dat is allemaal hetzelfde gebleven, in dat jaar.

 

In dat jaar ging hij dus ook naar school. Kwam hij in de dynamiek van ‘het schoolgaan’ terecht. En vooral, kwam ík in die dynamiek terecht (mijn lief ook, maar ik spreek hier namens mezelf). Ik ben er eigenlijk nog steeds niet blij mee. Ik ben een held in niet op tijd komen (dat is dus te laat of te vroeg), ik hou niet van regels vooral niet als ze aan mij worden opgelegd, en ik hou ook niet zo van onverwachte verrassingen die niet in mijn planning passen. Dat kun je egocentrisch noemen, maar zoals je weet hebben wij thuis een nogal strakke planning, en als er dan regelmatig iets verandert, dan word ik daar heel onrustig van. En, op school verandert er dus regelmatig iets. En, zijn ze – althans op deze school – niet zo goed met mensen met volle agenda’s en het plannen van schoolactiviteiten. Laten we wel zijn, ik vind het superleuk dat er zoveel leuke dingen worden georganiseerd. Vooral als ons ventje dan ’s avonds – compleet gesloopt – aan tafel probeert te vertellen wat hij allemaal heeft gedaan. Met een hele grote grijns. ‘Probeert’ omdat hij te moe is om het nog te kunnen. En ik wil met alle liefde van de wereld er kunnen zijn voor ons ventje, alleen als ik op vrijdag hoor dat ik dinsdag ergens moet opdraven, dan wordt dat toch wel lastig. Ik heb dan ook het hoofd van de school gesuggereerd om een ‘inwerkprogramma’  voor nieuwe ouders te maken. Zodat ik naast de planning van activiteiten voor de KINDEREN, ook weet welke verwachtingen er voor de OUDERS zijn.  

 

Vanuit de crèche ben ik gewend dat ik nergens bij mag zijn. Logisch, zo redeneert de crèche, want kinderen zijn daar omdat hun ouders werken. Op school werkt dat toch anders. ‘En, je hebt toch kinderen. Daar kies je toch voor?’ Ik vind dat een beetje te kort door de bocht, maar goed, zoveel mensen zoveel meningen, en dit is de mijne. Inmiddels zijn we een jaar verder en weet ik iets beter wat er wanneer van mij verwacht wordt. Gelukkig ben ik ook overblijfouder, dus ik hoor nog wel eens wat. Dat vind ik wel prettig. 

 

Zoon lijkt het fijn te hebben op school, hij speelt met vriendjes, hij mag op verjaardagspartijtjes komen, hij lacht, hij is vrolijk en erg leergierig. Hij probeert nu te lezen (wat hij natuurlijk nog helemaal niet kan, maar hij probeert het wel). De afgelopen maand heeft hij besloten dat hij groot wil worden, en dat hij dan dus (zelf) moet gaan eten, en niet alleen maar pannenkoeken. Want, zo redeneert hij, als ik groot ben kan ik beter en meer leren. Dus, na vijf jaar eet hij nu zelf. Dus, ik kan weer gaan shoppen, want hij groeit overal uit. Hij is in de afgelopen maand 7 cm gegroeid. Hallo maat 28, hallo kledingmaat groter, hallo jongen van 19 (...) kg. Hallo zwemles, en hallo judo. Hallo groep 2. 

 

 

'I zag'
16.06.2011 | Miranda | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Dit is dan mijn laatste blog voor Kiind.

Veel plezier heb ik beleefd aan het schrijven van deze blogs. Een prettige bijkomstigheid was dat ik een extra moment stilstond bij hoe de afgelopen week voor ons en onze kinderen was geweest. Toen ik begon met bloggen heb ik me voorgenomen te stoppen zodra een naaste aanstoot zou nemen aan een blog. Dat moment is nu daar.

 

In de Educare las ik laatst de column “Wen they zig, you zag”. De kern van deze column ging over het out of the box, of buiten de kaders denken. En het knelpunt dat dit soms met zich mee kan brengen.

Kiind Magazine heeft ons een verbondenheid gebracht en handenvol inspiratie, waar we nog lang uit kunnen blijven putten. Het was een warm nest, vanwaar ik nu mijn vleugels uit ga slaan naar andere schrijfsels. Tot besluit voor jullie en jullie ‘Kiindjes’ een gedichtje uit eigen bundel:

 

Als ik een vlo was,

dan sprong ik spronger-de-sprong,

zo snel ik kon

langs staarten, krullen en strikken,

om de vlo voor me te kunnen tikken.

 

Warme groet uit een mild hart, Miranda

 

 

Kunstgebitje?
04.06.2011 | Madelon | Opgroeien, Voeding

Niet zozeer een verhaal over ons leven dit keer, maar meer een algemene zorg dit ik graag wil delen dit keer. De laatste tijd gingen veel van deze artikelen over ‘tandbederf’, en de grootschaligheid waarin dit gebeurt. Tandartsen die hele gebitten van kinderen van twee moeten verwijderen omdat ze volkomen verrot zijn. Ik schrik daar heel erg van. 

 

Nu moet je weten dat ik de dochter ben van een tandarts (mijn vader) en een diëtiste (mijn moeder). Dus, dat ik wellicht wat ‘verknipt’ ben in mondhygiëne en eetgewoonten (al eet ik ook gewoon patat en frikadellen hoor!), mag je voor lief nemen, dat is me nu eenmaal met de zogenaamde paplepel ingegoten. Hoe dan ook, als ik iemand tegenkom die lelijke tanden heeft (en dat is in mijn optiek nogal snel), dan kan ik niet anders dan me daar op focussen. Misschien ook daarom dat ik me zo bezighoud met tanden poetsen. Bij mezelf, en bij onze kinderen. Even voor de goede orde, ik heb geen gaatjes, vullingen of wat dan ook, en ik ben ruim 36! Gaat dus hopelijk ook niet meer gebeuren.  

 

Maar, tandenpoetsen is voor ons zo’n gewoonte. Dat doe je gewoon. Voor elk moment dat je iets eet (of dat nou snoep is of gewoon eten) krijg je een aanval op je tanden. En het duurt twee uur voordat dit geneutraliseerd is (stond in de krant, verzin ik niet zelf). Dus, je kunt je voorstellen wat al die snoepjes onderweg als gevolg kunnen hebben, naast je gewone 3x per dag maaltijd, fruit tussendoor en ergens misschien nog ‘wat lekkers’ (want fruit is natuurlijk ook gewoon hartstikke lekker!). En ik verbaas me ook elke keer weer over het winkelpersoneel dat zegt ‘ze mag toch wel een snoepje hé’, dat snoepje al ongeveer in de mond van mijn dochter gestopt hebbende, zodat ik bijna geen ‘NEE’ meer kán zeggen. Hou daar nou eens mee op! 

 

Terug naar die kindercariës: want hoe komt dat dan? En wat is er gebeurd met de bijna indoctrinatie van zo’n dertig jaar geleden over de voorkoming daarvan? Met als gevolg dat kindercariës inderdaad minder werd, veel minder. Een kleine greep: continu aanbieden van eten en vooral ook suikerrijk drinken (en in diksap zit ook suiker), baby’s naar bed doen met fles met limonade naast zich, slecht of niet tandenpoetsen (want dat is zo zielig). Over dat tandenpoetsen had ik laatst met vrienden een discussie: hun neefje van 12 had verrotte tanden en geen enkele kies was vullingvrij. Want, zo redeneerde zijn moeder, 'je kunt een kind niet dwingen zijn tanden te poetsen'. Je veegt toch ook je billen af na een toiletbezoek, waarom dan niet je tanden poetsen? Het hoort er gewoon bij! Het heeft niet te maken met dwingen.  

 

Onze kinderen zien de plaatjes uit de krant ook, en vinden dat maar vies. Dus, zonder enige discussie en met de mond wijd open (en om de tong weg te krijgen laat ik ze ‘A’ zeggen) wordt er bij ons 2x per dag gepoetst. Nog niet de hele twee minuten, maar wel met poetsen van alle vlakken. En na het poetsen krijgen ze een fluoridetabletje. Net als ik vroeger. Nu maar hopen dat het hetzelfde effect heeft: zonder gaatjes tot je 36^e (of liever levenslang). 

 

Gelukkig vond ik op de site van GGD Nederland dat ook zij, ondanks het feit dat mondverzorging geen gezondheidsprioriteit blijkt te zijn, gelukkig aan de slag gaan met het probleem en scholen vraagt zich aan te sluiten bij het preventieprogramma mondzorg.

 

Laten we hopen dat het ergens toe leidt, al is het maar minder snoep traktaties op school, want dat vind ik – zoals jullie al weten – ook geen goed idee. Onder andere om deze reden. 

 

Meer lezen?

Tandenpoetsen op Kiind

Artikel van de GGD

 

Ouders Natuurlijk! Beurs
03.06.2011 | Jannie | Opgroeien

Vorig jaar waren we al aanwezig met een stand en een lezing. Ook dit jaar zijn we weer van de partij! Onze plannen zijn groots en spannend. Maar laten we heel eerlijk zijn: elke maand een magazine lanceren laat weinig ruimte over om wilde plannen te realiseren. We gooien het dus op gezelligheid en dat gaat het zeker worden: gezellig!

 

Komen jullie ook kennis maken met ons? Kritische vragen stellen, jezelf en/of ons inspireren, gedachtes uitwisselen, gewoon even spieken of een gezellige babbel maken? Tot dan op de Ouders Natuurlijk! Beurs!

 

 

 

Noonie wikkeldoeken
02.06.2011 | Jannie | Opgroeien, Slapen

Op een grote paddestoel is een webwinkel met ecologische producten. Handig is hun flexibad voor kindjes die niet van douchen houden. Een klein laagje water in bad bespaart ook veel water ten opzichte van douchen.

Ook mooi zijn de Noonie wikkeldoeken. 15% van de opbrengt gaat naar het Rainmaker Conservation Project!

 

Born to Learn
27.05.2011 | Jannie | Spelen, Opgroeien

Hoe leren kinderen eigenlijk en hoe geef je als ouder hier de ruimte aan? Spelen is hierin heel belangrijk. Op 'Born to Learn' vind je een mooie animatie die het je uitlegd.

 

 

<< oudere berichten