Labels
Draagdoeken | Er op uit | Geboorte | Luieren | Opgroeien
Slapen | Spelen | Voeding

Inhoud
Maak het | In Beeld | Leesvoer | Blog
Beginpagina | Over Kiind | Zoeken | Nieuwsbrief

Loket gesloten!
26.05.2011 | Miranda | Opgroeien

Dochterlief is sinds een paar weken behoorlijk aan het 'peuterpuberen'. Als zaken even niet gaan zoals zij gewild of gepland had, volgt er regelmatig een driftbui. Gillen, krijsen, stampvoeten, nee zeggen, nog meer nee zeggen en op de grond gaan liggen.
Onze dochter praat beter dan menig kleuter, maar is emotioneel gezien toch echt een driejarige. De frustratie die dat verschil geeft voor haar is dan duidelijk te merken.
Het is even zoeken wat het beste te doen in zo'n bui. Dochterlief wil dan niet getroost of geknuffeld worden, kan het niet hebben als je iets tegen haar zegt, niks zeggen is ook niet goed. Nu kies ik er vaak voor zelf ergens anders te gaan zitten, dochterlief uit te laten razen en dan komt ze uit zichzelf vaak even 'uithuilen' of mijn schoot.
Zo'n bui is voor je kindje niet leuk, maar als ouder zit je dan ook niet bepaald ontspannen in bijvoorbeeld de wachtkamer van de huisarts met alle ogen op jou gericht!
Hoe lastig soms ook, ik zie tevens de 'upside' van deze peuterbuien. Dochterlief kan behoorlijk goed haar grens aangeven en zorgt er zelf wel voor dat hier niet snel overheen gegaan wordt.

Vandaag werd dochterlief dus drie. We zijn met ons gezin naar een dierentuin gegaan. Toevalligerwijs hadden de collega's van mijn man hier ook hun teamdag.
Nadat het tweede groepje collega's hadden staan 'oh en ah-en' bij onze kinderen, trok dochterlief de kap van haar buggy naar beneden. Loket gesloten! Ze gaf duidelijk aan klaar te zijn met alle mensen die haar zo nodig aan gaapten of tegen haar praatten.

Mooi staaltje assertiviteit, dacht ik toen trots.

Overleefd?
25.05.2011 | Madelon | Spelen, Opgroeien

Inmiddels is de feestweek van zoonlief voorbij. Ik realiseer me nu ik dit schrijf, dat het een week geleden is dat we ons piratenfestijn hadden. De grap vond ik eigenlijk dat we van alle kanten, maar dan ook echt alle kanten, succeswensen kregen. Want echt, met acht mannetjes een feestje vieren, dat is echt NIET TE DOEN. Ik had me voorbereid op het ergste...

Dat viel dus reuze mee. Je voorbereiden helpt overigens wel, dan kan het alleen maar meevallen. En het viel mee. Ik wenste een collega-moeder - die had het meidenfeestje van haar dochter op dezelfde middag - nog succes. En ook zij liet relaxed weten dat het springkussen in de tuin wonderen verricht had.  Het taart versieren was een groot feest, vooral de slagroom in je mond spuiten. Wat mij dan weer verbaasde was, dat – behalve onze zoon – niemand zijn versierde cake op had. Zoon was dan ook hevig geïrriteerd dat iedereen al ongeveer buiten het hek stond, terwijl hij nog van z’n taartje aan het genieten was.

Na de taart gingen we op schattentocht. Mijn lief had op internet allemaal leuke sjablonen gevonden voor piratenpostpapier en piratendiploma’s. Het was allemaal net echt. En we hadden nog wat oude kisten staan die het prima deden als schatkist.  Op het schateiland gingen we – met zelfversierde bandana’s - haaihappen, spijkerpoepen, gouden-eieren-lopen, schatduiken (met snoepje in een bak water), touwtrekken en hadden we een groot waterbalonnengevecht met de tegenstanders. Ze vonden het geweldig. Bij ons achter is een groot maar verstopt veld, dus daar was niemand en ze konden nog even helemaal los. Als dan op de terugweg de mannen die al zes zijn zeggen dat ze het ‘echt vet’  vonden, en ik later door een andere moeder word bedankt – haar zoon wil nu hetzelfde – denk ik: dat hebben we toch weer goed gedaan. Met veel dank ook vooral voor mijn lief, want hij heeft het meeste gedaan. Als ik dan hoor dat andere moeders in hun eentje met zes jochies door het bos moet struinen, dan realiseer ik me dat het toch dat ik wel heel erg bof. Kennelijk is het niet voor iedereen logisch dat je er met zijn tweeën bij bent op het partijtje van je kind. Of kan ik dat niet zeggen? Mijn vader was er vroeger ook altijd bij, en dat is nu ruim 30 jaar geleden…vond ik ook logisch.

Volgend jaar doen we het weer!

Jonnie de spin
28.04.2011 | Miranda | Er op uit, Opgroeien

Ik heb eens in een artikel gelezen dat onze angst voor spinnen te wijten is aan onze moeders. Daar kan ik me best iets bij voorstellen, gezien we als mens veel leren door gedrag te kopiëren. Dit wetende heb ik de intentie mijn kinderen, en dan vooral mijn dochter, zonder angst voor diertjes met zes of meer pootjes op te laten groeien. Ook voor mij een heuse uitdaging, gezien ik soms al jeuk krijg bij het zien van een of ander kriebelbeestje!

Geheel in thema heeft mijn dochter een keer het boek Jonnie (de spin) geleend bij de bibliotheek. Een geweldig boekje met mooie tekeningen dat vertelt over hoe alle insecten bang zijn voor Jonnie de spin. Mijn dochter was helemaal fan van het boekje. We hebben het inmiddels al zo vaak geleend, dat ik het boek maar voor haar heb gekocht. Sindsdien is mijn dochter fan van spinnen; telkens als ze er een ziet kraait ze het uit ‘kijk een Jonnie!’. 

De leidsters van het kinderdagverblijf begrepen er niets van als dochterlief weer ‘Jonnie’ aan het roepen was, totdat ze er een keer een aangewezen had. Sindsdien kan onze lieve dochter de dames de stuipen op het lijf jagen met één simpel woordje: Jonnie.

Een hele poos geleden zaten mijn dochter en ik op de bank, samen fruit te eten. Zegt dochterlief ineens ‘kijk mama, dat is een grote Jonnie’. Ik kijk opzij en ik zie daar een hele grote dikke huisspin met een spanwijdte van negen centimeter van poot tot poot. Oké, ik had dus het voornemen mijn dochter niet bang te maken voor spinnen…

 

 

Ik heb mijn uiterste best gedaan om kalm te blijven en manlief gevraagd de ‘Jonnie’ te vangen en hem in de tuin los te laten. Dochterlief heb ik uitgelegd dat zijn vriendjes Jonnie missen en papa hem weer terug brengt naar zijn vriendjes.

Of het nu door mijn inspanningen komt of dat het gewoon aangeboren is, onze dochter heeft weinig angst voor insecten. Haar lievelingsdier is een slak. Haar favoriete bezigheid: slakken uit de tuin plukken en deze in haar slakkenhuis (oud vogelhuisje) neerzetten.

 

Lees ook het boek: "Jonnie" van Guido van Genechten.

 

 

Zoek ze!
23.04.2011 | Jannie | Spelen, Opgroeien, Voeding

 

Kat en hond
14.04.2011 | Miranda | Spelen, Opgroeien

en zegt vaak dat broers en zussen vechten als kat en hond. Toen dochterlief de afgelopen week voor het eerst haar boertje al dan niet bewust pijn had gedaan leek het even richting deze uitdrukking te gaan. Pieke had haar broertje net iets te hard in zijn handje geknepen, waardoor hij hard moest brullen. Ik was er bijna door geshockeerd; dat mijn lieve dochter mijn schattige baby bewust pijn had gedaan! Meteen besefte ik me dat dit ook een gezond proces tussen broers en zussen is. Het oudste kind is altijd alleen geweest en heeft van de volle aandacht kunnen genieten, totdat er een kleine ‘indringer’ bij kwam. Het valt me eerlijk gezegd nog mee dat er na vierenhalve maand pas zo een duidelijk teken van jaloezie te zien is. Bij vrienden heb ik wel eens meer jaloezie tussen kinderen gezien, vooral bij zusjes!

Dochterlief is doorgaans erg zorgzaam en beschermend voor haar broertje. Als hij begint te huilen, roept zij mij al toe ‘mama, Auke huilt je moet hem even gaan troosten’. Als ze samen op het speelkleed liggen, pakt zij allemaal speelgoed voor haar broertje en gaat uitleggen wat het allemaal is. Als hij heeft gekwijld, veegt zij met haar fijne peutermotoriek zijn snoetje schoon. Als zoonlief in zijn wipstoeltje begint te mopperen, gaat dochterlief erbij zitten en doet zij haar uiterste best haar broertje aan het lachen te maken.

Het meest zoete voorbeeld is wel van vandaag. We hadden een afspraak bij het consultatiebureau en Auke zou zijn vaccinatie krijgen. Terwijl de verpleegkundige de spuit optrekt, pakt Pieke het handje van haar broertje vast en zegt ‘het komt wel goed, ik ben bij je’. Als onze kleine man vervolgens hard moet huilen van het tweede prikje geeft zijn zus hem een kusje en zegt ‘nu is het weer beter’.

In ons huis wordt ‘gekroeld’ als kat en hond.

 

Jongensspulletjes
09.04.2011 | Jannie | Spelen, Opgroeien

Voor meisjes zijn er 1001 spulletjes, dingetjes, datjes en gefreubel te vinden. En voor jongens... mwah, dat vergt toch wat meer zoekwerk. Erg leuk om daarom een keer een webwinkel tegen te komen die zich juist richt op jongensspulletjes (die ook heel geschikt zijn voor meiden).

 

 

Gespot op woonkeet.nl.

 

Eigen tempo
07.04.2011 | Miranda | Spelen, Er op uit, Opgroeien

De afgelopen week zijn we voor het eerst sinds de geboorte van onze jongste een weekje op vakantie geweest. Opa en oma hadden we meegnomen, als bedankje voor de wekelijkse vaste oppasdag. Onze bestemming was een vakantiehuisje op de Veluwe, op een vakantiepark met een fijn zwembad en recreatie voor de kleintjes. We hebben een heerlijke week gehad. De kindjes hadden het naar hun zin en we hebben een paar dagen zon gehad. Wat wil je nog meer?

Onze peuterdochter keek al een hele lange week uit naar de vakantie en dan vooral naar het zwemmen! Ik was wel benieuwd hoe dat zou gaan. 

 

Toen onze dochter één jaar werd ben ik met haar gaan babyzwemmen. Dit is helaas nooit een succes geweest; dochterlief klampte zich aan mij vast. Als ik haar maar een millimeter van me af probeerde te houden zette ze het op een gillen en een brullen. Na een paar 'wen' lessen bleef het een drama en zijn we omwille van mijn dochter maar gestopt met het babyzwemmen.

 

Daar stonden we nu. Op vakantie, in het kleedhokje van het zwembad en mijn dochter stuiterend van enthousiasme. Gewapend met roze ‘Hello Kitty’ zwembandjes stapte ze dapper het zwembad in, om zich vervolgens nog voor haar voetje het water raakte aan mij vast te klampen. Ik voorzag alweer een drama. In het grote bad week mijn dochter nog geen millimeter van mijn zijde, in het peuterbad was zij de koningin zelve. Ondertussen had ze het bubbelbad ontdekt. Dit was klein en overzichtelijk en ze kon hier zo fijn rondjes in lopen. 

Elke dag werden we wakker met de zin ‘maar ik wil zo graag zwemmen’ en gingen we ermee naar slapen. Elke dag was het in het zwembad heen en weer pendelen tussen het grote bad, het peuterbad en het bubbelbad.

En op de laatste dag gebeurde het…

Dochterlief zwom (met zwembandjes) los en leuk dat ze dat vond! Waar het begin van de week was ‘nee mama, niet loslaten’, was het nu ‘niet vastpakken mama’.

 

Mooi om te wederom te merken dat ‘het wel vanzelf komt’ in het eigen tempo van een kind en fijn om mijn kind deze ruimte ook te geven.

 

Kikkerdril
06.04.2011 | Jannie | Er op uit, Opgroeien

Vorig jaar lieten we zien hoe je een kikkerpoeltje maakt. 

 

Mocht je dit jaar (weer) aan de slag willen dan is dit het moment om met een emmer naar de dichtstbijzijnde sloot te gaan. Hier staat alweer een emmertje met kikkerdril klaar om een mooi poeltje van te maken.

 

 

 

 

 

Trauma’s genezen
05.04.2011 | Laura_Annelies | Opgroeien

Het leven stelt ons voor uitdagingen. Hoe klein en beschermd we ook zijn, niemand van ons ontkomt daaraan. Als de pijn pittig is, is onze reactie dat ook. We plooien onszelf om de pijn in te kapselen of om er mee om te gaan en om te voorkomen dat het weer gebeurt.  De oevers van de rivier vormen zich naar de waterstroom. Onze door die eerste pijn ingegeven reacties hebben op hun beurt gevolgen voor zaken die niet eens aan de pijn gerelateerd zijn. Zo gaat de vorm van de oevers het landschap bepalen en ontstaan er patronen die zich door alle aspecten van het leven heen vlechten. We zijn ons zelden bewust van deze patronen en nog minder vaak kennen we het beginpunt ervan. Maar we kunnen er in het dagelijks leven geweldig veel last van hebben.
‘Ik heb nu al alles aan dit probleem gedaan, maar steeds komt het terug verdorie, en steeds weer in een nieuwe vorm,’ zeggen we dan. Therapie, coaching, healingen en oefeningen helpen de oevers te hervormen. Ze geven inzichten en  ontspanning en evenwicht die meestal van beperkte duur zijn. Want ze hervormen de oevers, niet het water.
 
Er bestaat een onbekende, eeuwenoude methode om trauma’s te genezen. Niet ermee leren omgaan, niet verwerken, niet begrijpen, maar genezen. We gebruiken hem in Magic of Life. De resultaten zijn niet te geloven.
‘Het is maar goed dat Laura mijn probleem van me heeft weg gehaald,’ zegt de 7 jarige Yunus. ‘Want anders had ik wel een rottig leven gehad.’ Daarmee slaat hij de spijker op zijn kop. De omstandigheden in zijn leven (scheiding) zijn niet veranderd, maar zijn basispijn is weg en daardoor zijn zijn overtuigingen, perceptie, gedrag en reacties volkomen anders. Zijn juf bericht dat hij nu beter luistert in de klas en betere schoolresultaten haalt. Zelf zegt hij dat hij gelukkiger is.
‘Maar ik heb nog wel een probleem,’ vertelde hij me laatst.
‘Wat is dat dan?’
‘Mijn zusje.’ Dat zusje dramt en dwingt en jengelt en zeurt en rebelleert en trekt en duwt de hele dag en is iedereen en vooral zichzelf  tot last. Na de behandeling van twee uur is ze totaal anders. Rustig, vredig, blij en bereid tot samenwerken.
Lang leve de oude wijzen die deze methode de wereld in hielpen. Het leven geeft ons uitdagingen en dat is goed want we worden er wijzer van. Maar soms mag een oude pijn gewoon over zijn.

Schema
02.04.2011 | Madelon | Opgroeien

 Het lijkt wel of ik in herhaling val, maar ik blijf toch even op het tijd aspect doorgaan. Misschien ook wel leuk, want 1x zeggen dat je geen tijd hebt, en daar vervolgens niet op terugkomen, komt niet geloofwaardig over. Althans, zo zie ik het. Zie ook mijn vorige blogs hierover, die toevallig allebei Tijd heten. 

 

Wij hebben een strak schema thuis. En, als ik er goed over nadenk, en ook verhalen van anderen hoor, ben ik echt gezegend met mijn lief. ’s Morgens staat hij als eerste op en zorgt, naast eerst voor zichzelf, dat beneden alles klaar is. Dat wil zeggen brood voor de kinderen, brood en drinken voor overblijven, thee voor mij (lieefff). En zorgt dan dat hij voor half 8 de deur uit is (streeftijd) om aan het einde van de dag de kinderen van de creche/NSO/opa-en-oma op te halen. Sinds onze oudste naar school gaat, breng ik de kinderen naar respectievelijk crèche en school, nadat ik de ontbijttroep heb opgeruimd, zodat het huis netjes is als we weer thuis komen. Omdat school -  in mijn werk-optiek -belachelijk laat begint (8.45u) ben ik met goed geluk zo tussen 9.30 en 10.00u op mijn werk, afhankelijk van de files. Om door te werken tot ik echt naar huis moet om rond 18.00-18.15u thuis te zijn zodat we samen kunnen eten. Wat mijn lief dan weer heeft gekookt/uit de vriezer opgewarmd. Dat op tijd thuis zijn lukt niet altijd, vanwege diezelfde files. 

 

Nu pleit ik erg voor file-loos reizen, maar zolang mijn dorp geen treinstation heeft, is OV voor mij geen optie. En, ik heb die files ook niet zelf in de hand – wat zou dat toch heerlijk zijn – want die staan tegenwoordig op de gekste momenten, en ik heb het grote talent om afspraken te laten uitlopen met alle gevolgen van dien. Maar, geen stress. Hoe dan ook, het schema is erg georganiseerd en strak. 

 

En dan worden de kinderen ziek. Bij voorkeur op zondagavond zodat we geen tijd hebben om ook maar iets te regelen en een van ons voor de gedwongen keuze staat om thuis te blijven. Nu heb ik doorgaans erg flexibele opdrachtgevers, waarbij thuiswerken geen probleem is. Dat geldt niet voor mijn lief. ‘Gelukkig’ had ik die maandag geen afspraken, en anders was het toch jammer van die afspraken, en was ik thuis om ons ‘Houston we have a problem’-plan in werking te laten treden. Dat bestaat uit het informeren bij mijn ouders, die dan misschien wel geen werk meer hebben (pensioen) maar wel erg veel andere bezigheden en daarmee een drukke agenda, welke afspraken ze kunnen verzetten of afzeggen of vanuit ons huis kunnen doen. Zodat zij op di/woe/do bij ons kunnen zijn. Deze keer ging dat met een lief die zijn vrije dag van woensdag naar dinsdag verzette. Mijn ouders vervingen zijn vrije woensdag, op donderdag was zoon beter en kreeg dochter koorts, die we dan op goed geluk met zetpil naar de crèche stuurde, waarbij mijn lief stand-by stond. Gelukkig hebben wij een flexibele crèche die een temperatuur van 38,5 nogal rekbaar bekijken, vooral aan het einde van de dag. Dus, dat ging goed. 

 

Dan komt het moeder/vadergevoel opzetten: tja, ze is toch ziek, en we moeten er toch zijn voor de kinderen, maar ja, vakantiedagen zijn er voor vakantie. Zorgverlof is een leuk concept dat door de overheid is bedacht, en wordt doorgevoerd, maar helaas niet in elke bedrijfsvoering is terug te voeren. En soms heb je nu eenmaal te maken met de waan van de dag en vele andere partijen waardoor afspraken soms erg lastig zijn om af te zeggen. Om maar te zwijgen van het feit dat ons schema prima werkt als er GEEN afwijkingen zijn. Zijn die er wel, dan word ik heel onrustig, en raak ik mijn overzicht kwijt. En dat heeft dan ook weer consequenties. Ik ben dan ook heel blij met mijn lief die heel goed meedenkt, en meedoet, en er niet standaard vanuit gaat dat ik als moeder het probleem wel oplost. Helaas, echt, ik vind dat helaas, zie en hoor ik dat echt nog zoveel bij anderen… Wat zouden we daar nou aan kunnen doen? Of willen we dat ook gewoon echt niet?

 

Oordeel! Oordeel!
31.03.2011 | Miranda | Opgroeien

Inmiddels ben ik zes weken onderweg met mijn mindfulness training voor moeders en ik moet zeggen dat het zeker zijn vruchten afwerpt. Het lukt me vaker om in het moment te blijven, in het hier en nu. Soms lukt me dat zelfs tijdens het huiluurtje van mijn zoon of tijdens een peuterdriftbui van dochterlief.

 

In toenemende mate ben ik me bewust van alle oordelen ik als moeder wel niet heb. Laatst was ik met drie vriendinnen naar een concert. Twee van die vriendinnen zijn in dezelfde periode bevallen als ik, onze zoontjes zijn dus ongeveer even oud. Naast het luisteren naar het optreden werden onze ervaringen met onze baby’s uitgewisseld. Schoorvoetend vertelde ik dat mijn zoontje al iets wat op een ritme lijkt heeft. Schoorvoetend omdat ik niet over wil komen als een opschepperige moeder [oordeel]. Als mijn vriendinnen vervolgens vertellen dat hun zoontjes van de laatste voeding tot de eerste van de ochtend goed doorslapen, vertel ik dat we ’s nachts af en toe het speentje geven aan ons zoontje als hij die kwijt is. Waarop mijn vriendinnen nonchalant [oordeel] zeggen dat hun zoontjes geen speentje hebben. Speentjes zijn inderdaad slecht [oordeel] denk ik dan, maar ik wil toch ook echt wat slaap hebben ’s nachts. Dat snappen ze toch wel [oordeel]?!

 

Mijn kinderen verschillen dag en nacht van elkaar. Onze dochter sliep met vier weken goed door, heeft geen speen gehad, had snel een ritme en deed alles sneller dan het boekje. Ze lust alles, heeft nooit moeilijk gedaan met eten en slaapt nog steeds erg goed. Voorbeeldig zeggen wij wel eens, op wat peuterdriftbuien na [oordeel]. Onze zoon echter heeft pas net iets wat op een ritme lijkt, slaapt ’s nachts redelijk zolang hij een speentje krijgt. Die speen zijn we eigenlijk niet zo blij mee [oordeel], maar als hij hem niet krijgt gaat zoonlief enorm krijsen en loopt hij rood aan. Wat mij dan weer geen goed moeder gevoel geeft [oordeel]. 

 

Bewust zijn van al deze oordelen en nog meer kan soms ontzettend irritant zijn, tegelijkertijd maakt het me wel mogelijk te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn op dit moment en erop te vertrouwen dat alles ‘goed’ komt [weer een oordeel]. Het maakt me zeker milder naar andere moeders toe, wat het weer makkelijker maakt voor mezelf.

 Toen een vriendin me laatste vertelde dat zij haar kinderen ’s ochtends voor de televisie hun ontbijt laat eten, had ik voor het eerst – sinds mijn mindfulness – niet direct mijn oordeel klaar. Voorheen zou ik nog even tegen mijn lief geprotesteerd hebben over hoe slecht het wel niet is kinderen zoveel televisie te laten kijken, en dan ’s ochtends al en dan ook nog tijdens het eten [boel oordelen]. In plaats daarvan kon ik me goed voorstellen dat mijn vriendin dit nodig heeft om haar dag – en die van haar kinderen – ontspannen te laten beginnen. Zonder dat dit iets veranderde aan mijn ideeën hierover. Dat maakte dat ik mijn vriendin mild tegemoet kon treden als moeder en dat ik zelf niet zo veel last had van mijn oordelen.

 

En nou slapen!
15.03.2011 | Laura_Annelies | Opgroeien

De vorige keer beschreef ik grappen en grollen van mijn zoon. Het schrift waarin die staan is dik, hier zijn er nog een paar.

 

Hij was nog geen vier toen we een keer gingen eten bij zijn grote halfzus en haar zuster en moeder. Na het eten zou hij in de kamer van zus gaan slapen. Inventief zijn kinderen hè, als ze niet willen slapen? Iemand zou er een boek over moeten schrijven. Wat zouden we daar om lachen, mits onze kinderen de ik-wil-niet-slapen leeftijd zijn ontgroeid en onze irritaties onder het stof van de jaren zijn verdwenen.

 

Ik zat met de moeder beneden en halfzus bracht zoon naar bed. Hij had alle smoezen al gehad, dat wil zeggen, alle smoezen die ik kende. Hij had water gewild en nog eens water. Zijn zus was zelfs naar beneden gekomen om appelsap voor hem te halen. Weer een kwartiertje later kwam hij zelf. Hij moest poepen. Zei hij. Maar op de wc gebeurde er natuurlijk niks. ‘Er is wel poep maar die zit klem,’ verdedigde hij zich tegenover mij. ‘Hij zit vast met plakband.’

Terug naar boven, dit keer met de zus van de halfzus. Want hij kon uiteraard niet alleen zijn. Al het geduld van de zus van de halfzus kon zoon niet slaperig maken. Tenslotte was het op. ‘En nu ga ik naar beneden,’ kondigde ze aan. ‘Maar dan ben ik bang!’ zei zoon. ‘Waarvoor dan?’ ‘Dat het niet gezellig is!’

 

 

Mijlpalen
10.03.2011 | Miranda | Opgroeien

Het was een week van mijlpalen voor ons. Om bij de kleinste van ons gezin te beginnen, kan ik met blijdschap vertellen dat (na lang mopperend oefenen) Auke zich nu om kan rollen! Het moment suprême heb ik helaas gemist, omdat ik net een tijdschrift aan het lezen was. Ik hoorde een ‘plof’ en toen ik naar de box keek, lag daar een klein ventje te lachen omdat hij net een grootse daad had verricht. Sindsdien rolt hij alleen maar. Zodra ik hem op zijn rug leg rolt hij ‘floep’ om. Helaas ook als ik hem aan het verschonen ben, haha.

Pieke lijkt wel een enorme sprong in haar ontwikkeling te hebben genomen; zij heeft meerdere mijlpalen behaald deze afgelopen week. Als donderslag bij heldere hemel is zij in één week tijd zindelijk geworden (overdag), kan zij netjes met haar lepel eten en kan zij (op haar T-shirt na) zichzelf aan- en uitkleden. Onbeschrijfelijk hoe trots we op haar zijn.

En ook ‘de mama’ heeft een mijlpaal behaald; ik ben weer aan het werk gegaan. Dit na een verlof van bijna acht maanden! (Door ziekte tijdens de zwangerschap en ernstig ziek zijn geweest van ons pasgeboren zoontje.) Dat was voor ons allemaal weer even wennen. Vooral voor dochterlief was het niet altijd even makkelijk als mama naar het werk ging na zo’n lange periode van exclusieve aandacht. Maar gelukkig was papa er nog om fijn mee te spelen en was het voor mijn lief erg fijn niet voortdurend een ‘nee, mama doen’ te horen. En voor mij… was thuiskomen nog nooit zo fijn!

 

 

Mindful
17.02.2011 | Miranda | Opgroeien

Vorige week ben ik begonnen met een mindfulnesstraining speciaal voor moeders. De definitie van mindfulness volgens de grondlegger ervan (Jon Kabat-Zinn) is: “bewust aanwezig zijn in het hier en nu, zonder te oordelen”.

Persoonlijk vind ik beide een enorme uitdaging als moeder!

Voor mij begint het al bij het ontbijt. Terwijl ik met mijn dochter aan het ontbijt zit, smeer ik razendsnel mijn boterham. Vervolgens ruim ik alvast wat spulletjes op. Dit doe ik omdat zoonlief elk moment kan komen voor zijn voeding en de ervaring leert dat mijn peuterdochter tijdens deze voeding dan heel veel rommel kan maken met alle ontbijtspullen. Dus in plaats van genieten van het ontbijtmoment en bewust in het hier en nu te zijn denk ik al tien stappen vooruit. En dit gaat zo de hele dag door. Allerlei lijstjes en schema’s heb ik in mijn hoofd; de voedingen en slaapjes van mijn kinderen, boodschappenlijstjes, huishoudelijke taken, wat voor leuke dingen we dit weekend gaan doen of meteen al na het slaapje van mijn dochter, werk, enzovoort, enzovoort.

Allemaal zaken die mij ervan weerhouden in het hier en nu te zijn. En als je je daar bewust van bent, vallen je ineens nieuwe dingen op. Bijvoorbeeld dat mijn dochter ineens met twee voeten tegelijk naar voren kan springen en hoe trots ik dan op haar ben. Of hoe mijn zoontje meteen begint te lachen als hij mijn blik heeft gevangen en hoe fijn dat is.

 

Dan hebben we het nog het 'zonder oordeel zijn'. Een uitdaging gezien ouderschap vaak gepaard gaat met vele oordelen. Oordelen over hoe andere ouders opvoeden, hoe je partner zaken aanpakt, hoe je zelf net met een situatie om bent gegaan. Vaak allemaal ingegeven door onze eigen onzekerheden of om af te wegen of we nog achter onze eigen ideeën staan of om je eigen opvoedstijl te nuanceren.

Me hier bewust van zijn maakt me milder, als mens en als moeder. Ik hoop diezelfde mildheid ook te mogen ontvangen.

 

Meer lezen?

www.mindfulnessvoormoeders.nl

 

Waar je ook gaat, daar ben je, Jon Kabat-Zinn

 

 

Broer in de Hemel
08.02.2011 | Laura_Annelies | Opgroeien

Bij de Papa Kan Alles Midweken* die we thuis verzorgen spelen de kinderen na schooltijd om ons heen. De kinderen zijn gewend aan regelmatig mensen over de vloer, en sluiten de nieuwkomers als vanzelfsprekend in hun hart. Er wordt door hen gevraagd en verteld en er worden tekeningen en baby's geshowd. We eten samen en kletsen over de dag. Het is altijd weer even afwachten wie van de kinderen de clown gaat uithangen.

Deze keer valt het mee, al is het duidelijk dat mijn zoon wel wil stoeien met deze 'papa', nu hij onder het eten heeft gehoord dat hij twee zonen heeft. Ik zie hem observeren hoe hij dit nou eens zal regelen. Nog voordat ik de jongste meeneem voor haar badje, zie ik hoe ze al stoei-aanstalten maken. Voor de zekerheid waarschuw ik de 'papa' nog even: "hij kan soms ruw zijn hoor, dat je het weet".

Dan gebeurt er iets wonderlijks, in de hitte van het spel roept mijn zoon: "Zo nu zal ik je even naar de hemel slaan, dan kan je ook mijn grote broer zien". De 'papa' speelt er geweldig op in, compleet met alle bijgeluiden.
's Avonds bij het buitenvuur hebben we het er nog over, hoe mijn zoon op zijn manier zijn grote overleden broer blijft betrekken in zijn bestaan. Meestal met een regenboogtekening, soms met een actie. Zo stoer als broers dat onderling doen. Ik zag laatst op twitter een tweet langskomen, en volgens mij klopt het: "kinderen zijn de schakel tussen hemel en aarde".

* http://www.magicoflife.nl/wordpress/papa-kan-alles-midweek/

 

<< oudere berichten  |  nieuwere berichten >>