Labels
Draagdoeken | Er op uit | Geboorte | Luieren | Opgroeien
Slapen | Spelen | Voeding

Inhoud
Maak het | In Beeld | Leesvoer | Blog
Beginpagina | Over Kiind | Zoeken | Nieuwsbrief

Eco & Zo Beurs!
18.08.2011 | Jannie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Een paar weken geleden ontving ik een erg leuk mailtje. Of Kiind misschien mee wilde doen aan de Eco & Zo beurs. Ik snuffelde op de website en was meteen helemaal weg van het initiatief. Ik droomde al helemaal weg bij huizen van stro en leem. Dat beloofd een hele inspirerende dag te worden.

 

En natuurlijk willen wij mee doen! Met een deadline voor Kiind voor de deur zit ik nu dus ook midden in de voorbereiding van de beurs. Spannend en druk, maar ik heb er vooral weer veel zin in.

 

Komen jullie ook?

28 augustus van 10.00u tot 18.00u

 

Locatie:

de Waterburcht
Kattestraat 22
3770 Millen – Riemst

 

Tickets:

2 euro, kinderen tot 12 jaar gratis

 

www.ecoenzo.be

 

Foto van VDS Robby

De Ouders Natuurlijk! beurs
20.06.2011 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

3 juli 2011 Beurs: ‘Ouders Natuurlijk’

Alles wat je wilt weten over natuurlijk ouderschap

 

Op 3 juli 2011 is in Arnhem de beurs Ouders Natuurlijk. Van 10.00-17.00 uur zijn alle zwangeren, jonge ouders, zorgverleners en overige geïnteresseerden van harte welkom. Op dit unieke evenement vind je alles wat te maken heeft met natuurlijk ouderschap. De hele dag door zijn er diverse lezingen en workshops, maar ook de webshops zijn rijk vertegenwoordigd.

 

Kijken & shoppen

Maak een ronde langs de stands en leer alle webwinkel-producten van dichtbij kennen, ooit al zo’n vrolijk wasbaar zoogcompres van Cute Cotton in het echt bewonderd? Dit is je kans. Maar er zijn ook veel draagwinkels - zoals bijvoorbeeld Dragen & Zo - met hun stands. Beoordeel met eigen ogen welk type drager goed bij jou en je kindje past. Natuurlijk ouderschap draait uiteraard niet alleen om voeden en dragen, daarom zijn er ook tal van andere shops met hun producten. Mama I laat bijvoorbeeld zien dat eco-kleding en speelgoed absoluut niet saai hoeft te zijn!

 

Leren & Proberen
Naast shoppen valt er ook veel te leren voor de liefhebber. Diverse lezingen & workshops bieden je de kans om meer te weten te komen over specifieke onderdelen, bijvoorbeeld: bijvoeding, huidverzorging, babydragen en ontspannen bevallen. Kijk op www.oudersnatuurlijk.nl voor het volledige en meest actuele overzicht lezingen & workshops.

 

Dagje uit

Maak er een gezellig dagje uit van. Aan alles is gedacht: knutselhoek, verkoop van eten en drinken en natuurlijk een voedingsruimte om in alle rust even bij te komen van de drukte. 

 

Voor de eerste 100 bezoekers is er een leuke giftbag. Organisator Petra Mengerink van Naturebabies heet je van harte welkom! Al voor de tweede keer organiseert zij Ouders Natuurlijk, maar nu op een centralere locatie in Nederland, makkelijk toegankelijk voor iedereen.

 

Alle feiten op een rij:

- 3 juli 2011 van 10.00 - 17.00 uur; 

- Van der Valk Hotel Duiven, Impuls 2, Arnhem (het hotel ligt aan de A12 en is eenvoudig te bereiken);

- grote webwinkel-markt;

- lezingen & workshops;

- knutselhoek voor de kleintjes;

- eerste 100 bezoekers krijgen giftbag;

- voedings- en verschoningsruimte aanwezig.

- Entree: Volwassenen: € 7,50 p.p. Kinderen van 12 tot 16: € 5,00 p.p.

Kinderen tot 12 jaar gratis. Kaarten zijn online te bestellen.

 

Kijk voor alle informatie op www.oudersnatuurlijk.nl

 

En Kiind Magazine is er ook bij met een lezing over spel!

 

 

'I zag'
16.06.2011 | Miranda | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Dit is dan mijn laatste blog voor Kiind.

Veel plezier heb ik beleefd aan het schrijven van deze blogs. Een prettige bijkomstigheid was dat ik een extra moment stilstond bij hoe de afgelopen week voor ons en onze kinderen was geweest. Toen ik begon met bloggen heb ik me voorgenomen te stoppen zodra een naaste aanstoot zou nemen aan een blog. Dat moment is nu daar.

 

In de Educare las ik laatst de column “Wen they zig, you zag”. De kern van deze column ging over het out of the box, of buiten de kaders denken. En het knelpunt dat dit soms met zich mee kan brengen.

Kiind Magazine heeft ons een verbondenheid gebracht en handenvol inspiratie, waar we nog lang uit kunnen blijven putten. Het was een warm nest, vanwaar ik nu mijn vleugels uit ga slaan naar andere schrijfsels. Tot besluit voor jullie en jullie ‘Kiindjes’ een gedichtje uit eigen bundel:

 

Als ik een vlo was,

dan sprong ik spronger-de-sprong,

zo snel ik kon

langs staarten, krullen en strikken,

om de vlo voor me te kunnen tikken.

 

Warme groet uit een mild hart, Miranda

 

 

Baby doos
20.04.2011 | Jannie | Geboorte

We kennen allemaal wel de gratis dozen met babyspul. De inhoud is echter niet aan élke ouder besteed. Daarom is er ook een andere babydoos, met een andere inhoud. In de ABC babydoos vind je bijvoorbeeld Calendula babyolie, een wol/zijde babymutsje, een magazine, een massagebonbon en nog meer. Je kunt hem bestellen via abc-babydoos.nl.

 

 

 

Betje viert feest
10.04.2011 | Sandii | Spelen, Geboorte, Slapen

Het is feestje bij Betje.com! De cartoonist die voor ons ook al illustraties heeft gemaakt, heeft nu een nieuwe website. Om dat vieren geeft Betje cadeaus weg, zoals een 'custon avatar'. Kijk dus snel op haar site. 

 

 

http://www.betje.com

 

Betje op Kiind:

Positieshirt van Betje

Kolven

Mama's moois

 

 

9 pond! Thuis?!
30.12.2010 | Miranda | Geboorte

Mijn eerste bevalling staat als een horrorverhaal in mijn geheugen gegrift. Na een etmaal van onregelmatige weeën werd ik met langdurig gebroken vliezen ingeleid. In het ziekenhuis werd ik aan allerlei apparaten aangesloten welke zo nu en dan werden bekeken door een verpleegkundige die koortsachtig snel in en uit liep.

Uitgeput en in mezelf gekeerd onder invloed van hormonen kreeg ik half mee dat er een infuus in mijn hand werd geprikt en weg was de verpleegkundige weer…

Dat het weeënopwekkers waren had ik snel genoeg in de gaten toen ik werd overvallen door een weeënstorm die 2 uur duurde. Hierop volgde onder de felle TL-verlichting een commandogolf van drie kwartier; ‘Persen!, ‘Ogen open houden’, ‘Knieën vastpakken’, ‘Zuchten’, waarna ik onze dochter in mijn armen kon sluiten.

 

Toen ik weer zwanger was dacht ik bij mezelf dat doen we dus anders deze keer! Ter voorbereiding heb ik ‘Hypnobirthing’ van Marie Mongan gelezen. Een fijn boek dat mij weer deed geloven in de kracht van een vrouw en haar mogelijkheid een kind te baren. Het gaf mij vertrouwen in mijzelf en mijn nog ongeboren kind. Want - zoals ook Mongan stelt - het zou toch echt een fout van de schepping zijn als de mens het enige zoogdier zou zijn die niet op eigen kracht haar jong kan baren?

Om er deze keer alles aan te doen dat het mijn bevalling zou worden had ik een geboorteplan opgesteld. Groot was dan ook mijn teleurstelling toen we voor een consult werden doorverwezen naar de gynaecoloog, omdat ons kindje (net als onze dochter) groot zou worden. Het consult was bij een arts in opleiding, welke na aanhoren van ons verhaal moest overleggen met de gynaecoloog. Deze laatste hoorden we door de telefoon verbaasd roepen ‘9 pond! Thuis?!’. Ook de arts in opleiding keek ons verbaasd aan. Er moest nog een groei-echo worden gemaakt en ik moest een (vervelende) glucosetest ondergaan voor de gynaecoloog verder beleid zou bepalen. Ik kookte zowat toen we het ziekenhuis weer uitliepen, dit was niet wat ik wilde! De week tot aan onze volgende afspraak heb ik alle mogelijkheden onderzocht om maar niet overgenomen te worden door de gynaecoloog. Een vriendin met een soortgelijke missie had van haar gynaecoloog al te horen gekregen ‘alle vrouwen bevallen hier op hun rug, een gynaecoloog gaat voor een bevalling niet op zijn knieën’. Terwijl mensen in mijn omgeving zeiden dat het zo fijn was dat ik zo goed in de gaten gehouden werd en een ziekenhuis zo veilig was, kon ik wel janken bij de gedachte aan een ziekenhuisbevalling. Met stevige weerstand zaten we bij weer een arts in opleiding op consult. Verbaasd en opgelucht waren we dat deze man geen problemen zag in een thuisbevalling onder leiding van de verloskundige.

 

Bij 39 weken zwangerschap was het dan zover; in de vroege ochtend waren de weeën begonnen. Mijn man vulde op zijn gemak de kruikjes en maakte een ontbijtje voor ons. Tegen de klok van 7 hebben we mijn ouders gebeld, die bij ons in huis zouden komen om voor onze dochter van 2,5 te zorgen. Mijn beste vriendin werd gebeld voor ondersteuning en om de bevalling te filmen. De verloskundige kwam niet veel later en constateerde een mooie vier cm ontsluiting. De daarop volgende tweeënhalf uur brachten mijn man, mijn beste vriendin en ik door op ons hoge bed op klossen. In kleermakerszit zat ik de weeën zacht weg te wiegen. Mijn moeder is een paar keer met onze dochter op de slaapkamer geweest. In alle rust heb ik mijn dochtertje verteld dat zij die middag - na haar slaapje - een broertje zou hebben. Alles verliep zo gemoedelijk en ontspannen dat ik bang was dat de ontsluiting niets gevorderd was. Blij verrast was ik dan ook toen ik de verloskundige ‘zeven cm’ hoorde zeggen. Mijn vliezen werden gebroken en de verloskundige belde naar de kraamzorg om met spoed partusassistentie te vragen. ‘Met spoed, dat zal wel loslopen’ dacht ik nog lacherig. Toen de kraamverzorgster was gearriveerd was de sfeer in onze slaapkamer nog het meest te vergelijken met die van een theekransje. Er werd gekeuveld, grapjes gemaakt, gelachen en om de zoveel minuten moest ik een vervelende wee wegzuchten (die laatste twee cm voor de volledige ontsluiting). Vrij snel mocht ik gaan persen onder bemoedigende, rustige woorden van mijn verloskundige en kraamverzorgster. Omdat het schoudertje van mijn zoon vastzat ben ik op handen en knieën gedraaid. Met één vingervlugge beweging had de verloskundige het schoudertje los. En binnen drie persweeën, in nog geen zeven minuten werd onze zoon geboren.

‘Wat een klein frummeltje’ was mijn eerste reactie. De verloskundige keek mij aan en zei ‘nee Miranda, het is geen klein frummeltje’. Zijn negen pond en 55 cm bewezen het gelijk van mijn verloskundige.

Mijn bevalling was precies volgens mijn geboorteplan zonder dat mijn verloskundige dat ooit heeft gelezen. Wat een bijzonder geschenk!

En dan te bedenken dat een dag voor de geboorte van onze zoon de kranten groots kopten over het gevaar van thuisbevallingen…

 

 

Miranda stelt zich voor
16.12.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Ideeën en onderwerpen genoeg om over te bloggen. Maar eerst nog een blog schrijven om mezelf voor te stellen. Over mezelf vertellen is niet mijn sterkste kant. Niet dat er niets te vertellen valt, in tegendeel; ik heb rollen, interesses en bezigheden te over.

In de eerste plaats ben ik moeder van twee mooie kindjes. Dochter Pieke van tweeënhalf is naast sociaal erg rap qua taalontwikkeling en daarmee ontzettend bijdehand. Dit zorgt veelal voor hilarische anekdotes, maar is voor haarzelf niet altijd even gemakkelijk omdat ze hierdoor nogal eens wordt overschat.

Zoon Auke is net vier weekjes oud, hem moeten we nog echt leren kennen. Overduidelijk is al wel dat hij een heel ander kind is dan zijn grote zus.

Dan heb ik nog een leuke man. En zoals de arts van het CB laatst zei “Papa doet ook mee” aan de opvoeding van onze kinderen. Verder werk ik parttime als verpleegkundige wat inhoudt dat ik onregelmatig werk. Omdat ik ook weekenden en nachten werk heeft mijn lief regelmatig in zijn eentje de zorg voor onze kinderen. Hiermee hebben we de zorg voor onze kinderen aardig gelijk verdeeld, wat voor ons het ideale uitgangspunt is. Daarnaast vindt mijn lief het heerlijk tijd met de kinderen door te brengen zonder dat er een ‘betweterige’ moeder in de buurt is.

Als creatieve duizendpoot vul ik mijn schaarse vrije tijd met schrijven, dichten, tekenen, zingen, naaien, breien, haken, koken, knutselen, wandelen en nog veel en veel meer. En dit alles probeer ik vaak nog zo om te bouwen dat het een leuke activiteit is mét de kinderen.

Wat kun je van mijn blogs verwachten? Mijn voortdurende verwondering als ouder, overpeinzingen, bewuste en onbewuste keuzes, mijn ontmoetingen en botsingen, mijn creativiteit, mijn (eigen)wijsheid en zeker niet te vergeten, mijn onzekerheden als ouder.

 

Afscheid
01.12.2010 | Isis | Geboorte

Drie maanden geleden begon ik met het schrijven van een wekelijkse blog voor Kiind. Ik dacht toen nog dat ik voornamelijk over mijn zwangerschap zou gaan schrijven. Op 31 augustus werd mijn eerste blog geplaatst. Toen was ik nog zwanger en had ik nog geen idee hoe mijn smurf eruit zou zien en hoe hij mijn leven op zijn kop zou zetten. Nu, drie maanden later, kan ik me niet meer voorstellen hoe ik ooit zonder hem geleefd heb.
In die korte tijd is er onvoorstelbaar veel gebeurd. De smurf is geboren en is deel gaan uitmaken van ons gezin. We raakten aan elkaar gewend en we leerden zijn huiltjes herkennen. De borstvoeding maakte langzaam plaats voor flesvoeding. We leerden hoe we hem moesten verschonen, in bad doen, aankleden, voeden. In het begin vond ik het moeilijk, maar door de inmiddels opgebouwde routine kan ik me dat nauwelijks meer voorstellen. Een week na die eerste blog, op 10 september, beviel ik van onze lieve smurf.
Alles was toen nieuw. We moesten aan elkaar wennen en elkaar leren kennen. Nu kijk ik in zijn ogen en weet ik wat hij wil. Hij lacht naar ons en vertelt ons hele verhalen - die we helaas nog niet te verstaan. Blogde ik in het begin nog over een missende roze wolk, nu zijn er steeds vaker momenten waarop ik compleet smelt. Kennelijk bestaat de roze wolk bij mij uit een hoop kleine roze wolkjes. Had ik in het begin moeite met afscheid nemen van mijn oude leven, nu kan ik me niet meer goed voorstellen hoe dat eruit zag. De smurf is nog geen drie maanden oud en ik kan me al niet meer voorstellen hoe het was zonder hem.
Het smurfje was en is meer dan welkom. We zijn dol op hem en supertrots. Het is mijn allerliefste kleine schat, van wie ik meer houd dan van mijn lief. Wat die laatste overigens zeer goed begrijpt. We zijn druk bezig er iets van te maken en volgens mij doen we het lang niet gek. We doen het vast niet perfect en laten heus wel wat steekjes vallen, maar dat hoort erbij. Ook wij moeten met vallen en opstaan leren hoe we een kind opvoeden. Maar we maken er wat van! Ik heb het heel leuk gevonden om mijn ervaringen als beginnende moeder met Kiind en de wereld te delen. Het leverde hele leuke reacties op, waar ik iedereen voor wil bedanken. Mijn blog stopt, maar de rest gaat door.

 

   

Afscheid en bedankt
26.11.2010 | AnneMarie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Daar zit ik dan… inspiratieloos… Mijn állerlaatste blog voor Kiind.nl en ik weet niet waar ik het over moet hebben. Nu is dat natuurlijk al een uitdaging op zich, en misschien ook best leuk voor een keer, een blog schrijven over niets.

Maar dan moet je je afvragen wie dat leest, zo’n nietszeggende blog. En, heb ik überhaupt tijd om hem te schrijven? Want het is natuurlijk niet voor niets dat ik véél te laat deze blog schrijf en inlever. Met het organiseren van een grote rampenoefening op mijn werk, een webwinkel die schreeuwt om een aanvulling van de voorraad, een kindje dat ziek was en een heleboel andere dingen die mijn aandacht vroegen, was het schrijven van dit afscheidsblog er gewoon bij ingeschoten. 

 

Daarom besluit ik bij deze om dit verhaal kort te houden. 

Maar ik wil wel graag een dankwoord uiten: voor de mensen van Kiind Magazine, dat ik drie maanden lang mijn verhalen via hun online magazine mocht delen met de wereld. En voor de mensen die mijn verhalen hebben gelezen en voor alle leuke en lieve reacties die ik erop heb gekregen.

 

Bedankt! 

 

 

Goedkoop én duurzaam
10.11.2010 | Isis | Spelen, Opgroeien, Geboorte, Slapen

De kinderwagen waarin ik Thijmen vervoer, lokt vrij uiteenlopende reacties uit bij mensen op straat. Van 'dít is nou nog eens een kinderwagen!' tot 'is dat antiek?' en 'daar heb ik nog in gelegen/mee gelopen'. Onlangs werd ik door een oudere mevrouw aangesproken die het kennelijk als een mooie aanleiding zag om duidelijk te maken dat ze niets van modern moest hebben. 'Vroeger was alles beter', wist ze me te vertellen, 'tegenwoordig is alles duur en slecht.' Heel veel dingen kunnen inderdaad behoorlijk prijzig zijn, maar of het ook slecht is, waag ik te betwijfelen.

Een van de dingen die je moet doen tijdens je zwangerschap is het aanschaffen van babyspulletjes. Vooral de aanschaf van grote dingen, zoals de kinderwagen, het ledikantje en de commode, kan behoorlijk prijzig zijn. Als je bij een grote kinderwinkel gaat kijken, zie je de nieuwste kinderwagens. Die zijn al gauw een paar honderd euro. Voor een complete kinderkamer tel je zo 1000 euro neer. Maar dan heb je ook wat: een prachtige, bij elkaar passende set van kledingkast, ledikant, commode en wandplank. Of het dan ook duurzaam is moet je maar hopen. Het merk Ikke vermeldt in elk geval dat alles gemaakt is van FSC gecertificeerd hout. Dat houdt in dat de bossen waar het hout vandaan komt goed beheerd worden. Zo is de houtkap minder dan de aangroei en wordt er niet op steile hellingen gekapt, om erosie te voorkomen. Maar duurzaam is meer dan de herkomst van de materialen. Duurzaam is ook dat het op een verantwoorde manier geproduceerd is en niet door kinderhandjes gemaakt. Duurzaam is ook dat het zo mogelijk generaties lang meegaat.

In een opzicht had die mevrouw wel gelijk met haar opmerking dat tegenwoordig alles slecht is. 'Vroeger' wilde men vooral kwaliteit. Mensen hadden over het algemeen minder te spenderen dan nu. Men had domweg het geld niet om spullen snel te vervangen. Producten werden in die zin duurzamer gemaakt dan nu, zodat ze generaties lang meegingen. Met dank aan dat feit rijd ik nu met een 'antieke' kinderwagen. In de huidige maatschappij zijn we meer gericht op consumeren. We gooien producten sneller weg in plaats van er onderhoud aan te plegen en op die manier de levensduur te verlengen. Dat maakt het leven (onnodig) duurder. Het zorgt er ook voor dat producten snel moeten worden geproduceerd en het liefst ook goedkoop, want we willen niet dat het leven te duur wordt. Dat werkt ongewenste zaken als kinderarbeid in de hand. Gelukkig zijn er steeds meer producten te koop die in alle opzichten duurzaam geproduceerd zijn, maar die zijn een stuk duurder. Is het dan wel mogelijk om goedkoop te combineren met duurzaam? Het lijkt mij wel.

Een van de aspecten die een product duurzaam maakt, is dat het generaties lang meegaat en wordt hergebruikt. Er zijn heel veel dingen voor de kinderkamer tweedehands te krijgen, op sites als Marktplaats maar ook in de kringloopwinkel. Het voordeel van hergebruik is dat het niet weggegooid hoeft te worden en dat het je enorm veel geld scheelt. Tien euro voor een in prima staat verkerende tweedehands Maxi Cosi is toch aanzienlijk makkelijker te betalen dan de 140 euro die je voor een nieuwe neertelt. Als de vorige eigenaar de Maxi Cosi had weggegooid in plaats van deze naar de kringloopwinkel te brengen, was deze vernietigd. In de meeste gevallen gebeurt dat door verbranding, met alle schadelijke gevolgen voor het milieu van dien. Dat is niet echt duurzaam.

Als ik zo eens rondkijk in Thijmens kamer constateer ik dat eigenlijk alles tweedehands is. Helemaal duurzaam is het misschien niet allemaal - mijn oude kledingkast is niet van FSC gecertificeerd hout gemaakt en het oude bureaublad dat als commode dient ook niet. Waar het riet van de oude wieg van mijn schoonmoeder vandaan komt durf ik niet te zeggen. Maar doordat ik het opnieuw gebruik voorkom ik dat ik het moet weggooien en veel geld moet spenderen aan nieuwe spullen. Babywinkels zullen hier vast niet blij van worden - het scheelt ze inkomsten. Maar doordat ik zaken kreeg van familie, Marktplaats afstruinde en het een en ander bij de kringloop vond heb ik mezelf een hoop geld bespaard én doe ik aan 'recycling'. Toch nog behoorlijk duurzaam dus.

Kraamvisite
03.11.2010 | Isis | Geboorte

'En toen was de rust wedergekeerd in Huize Kluit.' Dat was het eerste dat ik vorige week dacht, nadat alle bezoek weer weg was. Voor mij lag een week zonder bezoek, een heerlijke lange rustige week. Geen afspraken, geen drukte, maar heerlijke rust. Uiteraard liep dat toch weer net iets anders dan verwacht. Er bleek toch een afspraak in de agenda te staan: mijn schoonzus zou dinsdagavond komen eten. Tussendoor kwamen mijn tante en mijn nicht met haar dochter ook nog langs. Donderdag waren we bij een vriend, vrijdagavond zijn we gaan gourmetten bij andere vrienden en zaterdagavond zijn we nog even op verjaardagsvisite geweest. Ondanks dat was het een heerlijke rustige week. Zeker in vergelijking met de week daarvoor...
Woensdag 20 september kwamen mijn ouders. Omdat ze in Schotland wonen en daar een vrij druk leven hebben, hadden ze niet eerder de kans hun kleinzoon te komen bewonderen. Ze zijn een paar dagen gebleven; zondag zijn ze terug naar huis gegaan. Overnachten deden ze bij mijn oom en tante, omdat onze logeerkamer inmiddels babykamer is geworden. Dat scheelde wel wat drukte - ik hoefde geen extra bedden op te maken en wachten tot de badkamer vrij was hoefde ook niet. Overdag waren ze wel bij ons en met hen een heel aantal andere mensen, die ook wel weer eens mijn ouders in levende lijve wilden bewonderen. Donderdag hadden we nog even rust, maar daarna brak de drukte los.

Die vrijdag was Thijmen omringd door al zijn grootouders en overgrootouders. Mijn opa en oma hadden niet verwacht ooit de geboorte van een achterkleinkind mee te maken. Ze zijn helemaal verguld omdat dat wel gelukt is en vonden het geweldig om hem te zien en vast te houden. Op zulke momenten schiet er wel altijd een brok in mijn keel. Een paar jaar terug is mijn oom -hun zoon- aan kanker overleden. Mijn oom had geen kinderen, maar was dol op zijn neefjes en nichtjes. Hij had het geweldig gevonden om een achterneefje te krijgen, maar heeft dat niet mogen meemaken. Soms is het leven heel hard en heel oneerlijk. Mijn andere opa heeft al een hele rij achterkleinkinderen, maar is bij elke nieuw geboren achterkleinkind even trots. Thijmen is schandalig verwend met cadeaus.
Hoe gezellig ik al die visite ook vond, het was wel heel erg druk. Die avond zouden we zelf op verjaardagsvisite gaan; mijn ouders zouden op Thijmen passen. Voor ons was het een fijne mogelijkheid om even aan de drukte te ontsnappen. Toen we terugkwamen, vertelde mijn vader dat Thijmen nog maar net sliep. Hij had twee uur lang afwisselend bij zijn opa en zijn oma op de arm liggen brabbelen - kennelijk was het voor hem ook druk geweest en moest hij zijn verhaal kwijt.

Die zaterdag kwamen mijn broer en schoonzus en een vriendin van mijn moeder met haar man. Mijn broer -vier jaar ouder dan ik- vindt het geweldig dat zijn kleine zusje een gezonde zoon heeft. Hij is een supertrotse oom; dat is zo ontzettend leuk om te zien. Hij smelt helemaal als hij Thijmen ziet. Die avond was het huis ineens leeg. Mijn ouders zouden de volgende dag teruggaan, dus we hadden afscheid genomen. Mijn broer en schoonzus zouden nog een nacht in een hotel slapen en dan terugrijden naar Zeeland. Mijn man en ik moesten wennen aan de stilte in huis. Niet dat die lang duurde, overigens, want zondag kwamen vrienden van ons langs, studiegenoten van mijn man en de vrouw van een van hen. Ook dit was weer erg gezellig. Maar toen zondagavond het bezoek dan echt allemaal weg was en de rust en stilte definitief teruggekeerd, vonden we dat toch ook wel erg prettig.

 

Word eens groter!
27.10.2010 | Isis | Opgroeien, Geboorte

Als je op kraamvisite gaat valt direct op dat het meestal de vrouwen zijn die met de baby bezig zijn. Ze willen hem/haar vasthouden, ernaar kijken en ermee in de weer zijn. Mannen zitten over het algemeen met elkaar te kletsen en foto's te maken. Pas tegen de tijd dat een baby kan kruipen en je ermee kan spelen, beginnen mannen het interessant te vinden. Velen van hen geven dat ook toe; ze kunnen niks met pasgeboren baby's en vinden het vaak eng om er een vast te houden, bang als ze zijn om het te laten vallen. Tot voor kort dacht ik dat dat een typisch mannen-ding was...

Helaas blijk ik er ook 'last' van te hebben. Thijmen doet, nu hij vijf weken oud is, nog niets anders dan slapen, drinken en luiers vullen. Het enige dat ik met hem kan doen is hem verschonen, hem in bad doen, hem voeden en hem in z'n wiegje leggen. Wel is hij overdag steeds vaker wakker en ligt hij om zich heen te kijken, maar echt ergens op reageren doet hij nog niet. Om heel eerlijk te zijn vind ik dat een beetje saai. Ik vind het alleen moeilijk om dat - ook aan mezelf - toe te geven. Het geeft mij het gevoel dat ik een slechte moeder ben. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op.

Toch begin ik mij steeds harder af te vragen of ik daarin de enige ben. Ik vraag mij serieus af of er moeders zijn die de hele dag met hun pasgeborene rondsjouwen en daar plezier in hebben. Voor mij is het heerlijk als Thijmen tevreden in z'n wieg of wipstoel ligt, zodat ik tijd heb om het huishouden te doen, te lezen of achter mijn laptop te zitten. Als hij slaapt, kan ik fijn films kijken, blogs typen, strijken of andere min of meer nuttige zaken doen. Tijdens het voeden zit ik ook te lezen of tv te kijken, simpelweg omdat ik me anders verveel. Ben ik daardoor een slechte moeder? Ik denk van niet, hooguit een moeder die het lastig vindt haar aandacht op een ding tegelijk te concentreren. Daar heb ik altijd al moeite mee gehad.

Heel veel mensen zeggen tegen mij: "Geniet ervan dat hij nog zo klein is, voor je het weet kruipt hij rond." Eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot het zover is, zodat ik met hem kan spelen. Dan kan hij ook spelen met de speelboog die al een tijdje voor hem klaar staat. Het lijkt me heerlijk als hij echt op mij reageert en bewust naar me lacht. Weliswaar is het nu nog lekker rustig, maar het is mij eigenlijk te rustig. Van mij mag hij heel snel wat groter worden!

 

Roze wolk
13.10.2010 | Isis | Geboorte

Iedere zwangere vrouw heeft zo haar eigen dromen en wensen over haar kraamtijd. Daarin verschilde ik uiteraard niet van mede-zwangeren. Ik droomde over een grote roze wolk waar ik minstens een week op zou zitten, terwijl de kraamhulp zingend ontbijt op bed kwam brengen en mijn huis schoonmaakte. Ze zou me dan tussen neus en lippen door leren hoe ik met mijn baby om moest gaan en alles zou als vanzelf goed gaan. Mij zou niets anders resten dan heerlijk op bed liggen en verliefd naar ons baby'tje kijken. Natuurlijk waren er momenten - ingegeven door mijn hormonen - waarop ik het heel anders zag en me heel verdrietig afvroeg of ik wel een goede moeder zou zijn. Op die momenten kon ik rekenen op een knuffel en geruststellende woorden van mijn man, waardoor die droom van die roze wolk al snel weer de overhand kreeg.

Voor die droom was het alleen wel essentieel dat ik thuis zou bevallen. Doordat er bij mij te weinig vruchtwater aanwezig bleek voor de baby om de weeën op te vangen, werd dat een keizersnee in het ziekenhuis. De eerste dagen dat onze zoon geboren was heb ik noodgedwongen daar doorgebracht. Daar lag ik dan, heerlijk in bed, met alle tijd van de wereld om verliefd naar die lieve kleine smurf te kijken. Maar eigenlijk vond ik het doodsaai. Ik deed niets anders dan sudoku's maken, lezen en radio luisteren. Uit bed kon ik die eerste twee dagen niet, dus het verschonen werd gedaan door de zusters. Overdag was mijn man er gelukkig, maar die ging 's avonds weer naar huis. Ook 's nachts hoefde ik niets anders te doen dan Thijmen te voeden en als ik het echt niet meer trok hoefde ook dát niet - dan ging Thijmen naar de babykamer en kreeg hij kunstvoeding. Natuurlijk waren er momenten dat ik verliefd naar hem zat te kijken, maar veel langer dan een kwartier hield ik dat niet vol. Niet omdat ik hem niet mooi en lief vond - natuurlijk vond ik dat wel - maar omdat ik ongedurig van aard ben en ik niks met hem kon doen als hij lief lag te slapen. So much voor die roze wolk...
Gelukkig kwam al vrij snel de dag dat ik met Thijmen naar huis mocht. Die middag zou de kraamhulp komen en ik keek ernaar uit. Het was de vierde dag na mijn keizersnee en ik hoopte en dacht dat nu dan die roze wolk zou komen. Gelukkig bleek de kraamhulp een heel aardig mens, maar al vrij snel kwam ik erachter dat ik er niet tegen kon dat iemand anders mijn huishouden regelde. Ik liep alweer rond en wou het allemaal zelf doen. Ik voelde me precies zoals de tekst op een van Thijmens slabbetjes mooi beschrijft: Kan ut selluf! Maarja, ik kreeg de kans niet. Ik werd verzorgd en Thijmen werd verzorgd, maar ik werd ongedurig en wou mijn leven in eigen handen nemen. Overdag was Thijmen zo zoet als een lammetje, maar 's nachts sliep hij de eerste nachten minder goed door. Huilend heb ik met hem in mijn armen in bed gezeten, ervan overtuigd dat ik een vreselijk slechte moeder was omdat ik hem niet in slaap kreeg en hij maar bleef brullen. Als hij dan uiteindelijk in slaap viel, zakte ik weg in een soort coma. Ik werd er vreselijk onzeker van.

Tijdens die momenten vroeg ik me af wat ik verkeerd deed. Waar was die mooie roze wolk waar iedere moeder het over heeft? Waarom ging Thijmen 's nachts niet weer slapen als hij een schone luier en volle buik had? Waarom was ik zo onzeker? Gelukkig hadden we al vrij snel door hoe we zijn dag/nacht ritme voorzichtig konden omdraaien: overdag hielden we hem na het voeden iets langer wakker. Het werkte vrij snel. 's Nachts na het voeden viel hij vrijwel meteen weer in slaap en doet dat nu nog steeds. Dat sterkte mijn zelfvertrouwen. Daarnaast bleef mijn man mij troosten en mij vertellen dat ik het heus goed deed en doe. En nu, nu het goed gaat en ik steeds minder ontzettend onzekere, gefrustreerde momenten heb en minder aan mijn capaciteiten als moeder twijfel, besef ik dat ik wellicht wat overspannen verwachtingen had. Dat die roze wolk er vast wel geweest is in zekere mate, maar dat ik uiteindelijk te nuchter ben om de hele dag te zwijmelen. Dat ik heus wel van onze kleine boef houd, ook al kijk ik niet elke minuut verliefd naar hem.

Niets kan je voorbereiden op hoe het is om je eerste kind te krijgen. Je kan er nog zoveel over lezen, maar je moet het echt ervaren om te weten hoe het is. Volgens mij leef geen enkele moeder continu in een roze wolk in de kraamtijd. Het lijkt mij dat elke moeder zo haar onzekere momenten en frustraties en vreselijke huilbuien heeft. Dat hoort er (helaas) bij. Maar tussen die buien door geniet elke moeder op haar eigen manier van haar pasgeboren kind.

 

Laura en Annelies stellen zich voor
05.10.2010 | Laura_Annelies | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Laura en Annelies die samen Magic of Life opgezet hebben, schrijven om de beurt op donderdag een blog voor Kiind.

 

 

Laura stelt zich voor

 

Ik ben 48 jaar en moeder van een alweer 15 jarige zoon. O wat is hij leuk. En wat is hij lang! Hij steekt twee centimeter boven me uit en viert dit bijna dagelijks door me te omhelzen en te verzuchten: 'Kleintje...'

Zijn vader woont al twaalf jaar elders; we leven met zijn tweetjes.' Grote kinderen, grote zorgen,' hoor ik mensen zeggen. Maar voor mij geldt dat niet. We bewegen ons heupwiegend door zijn puberteit heen. Onderwijl leer ik reusachtig veel over hiphop, criminaliteit in Amerika en de muziekindustrie. En hij pikt een graantje mee over wc schoonmaken, kamer opruimen en spinazietaart maken.

Zijn jonge jaren, dat was andere koek. Ik had namelijk ME en was alleenstaande moeder. Ik doe die tijd, 14 jaar in totaal, niet graag over. Iedere luier was me te zwaar. Ik herinner me hoe de tranen me over de wangen liepen toen ik hem op zijn vierde voor het eerst als een vliegtuigje door de kamer kon laten zweven. Daarvoor had ik de kracht nooit gehad. Daarna gedurende lange tijd trouwens ook niet meer, maar dit was even ter illustratie van de enormiteit van de zwaartekracht voor iemand met ME.

Ik was bang dat ik als moeder te kort schoot, dat ik hem door mijn ziekte niet voldoende kon geven. Dit gevoel is vast menige moeder om verschillende redenen, bekend. Maar ik heb geweldig veel geleerd van die ziekte. Het heeft me absoluut rijker gemaakt. Inmiddels help ik bij Magic of Life gezinnen die het moeilijk hebben door ziekte of trauma's. En ik ben bezig aan een boek over de omgang met pubers, dat in het voorjaar van 2011 bij Scriptum zal uitkomen. Graag draag ik eens in de twee weken mijn blogje voor aan Kiind, met mijn bespiegelingen over kids en hun ouders.

 

Laura

 

 

Annelies stelt zich voor

 
Toen ik klein was, wilde ik later de wereld zien, oja en wilde heel wijs worden. Wijs word ik niet van krentenbollen kopen bij de Albert Heijn, nee, ik word gepolijst en bijgeschuurd door mijn ervaringen. Free spirit de wereld in. Door de juiste opvoeding als rasoptimist mijn weg volgen en vooral ont-moeten en me verbinden met mijzelf en bijzondere anderen.

Ik mocht vier kinderen krijgen, de oudste nu 19 en net de deur uit, de jongste een peuter van bijna 2, allebei meiden. De jongens ertussen in, Sem van nu anders 9, en zijn broer van 6.  Wat een rijkdom, en oeh een boel geregel.

Sem verdronk bijna toen hij 11 maanden was, en hield hier ernstig hersenletsel aan over. Hij was vanaf dat moment meervoudig gehandicapt... Hij heeft me op alle vlakken doen schudden, beven en mijn wereld voor altijd veranderd. Toch heeft juist hij me het meest bijgeschuurd en gepolijst, wateen waanzinnige leermeester.  Ik ben een leergierig mens, dat scheelt, en zie altijd mogelijkheden en oplossingen.

 

Mijn meest bijzondere ontmoetingen kwamen ook altijd voort uit sterke onverklaarbare impulsen: mijn man op Hawaii ontmoeten, doordat ik met Sem met wilde dolfijnen ging zwemmen is hier het beste voorbeeld van. Nou ja, hier een indruk van mij.

 

Nu Sem is overleden in januari 09, wil ik met onze ervaring me als coach en mentor bij Magic of Life inzetten, om andere ouders te ondersteunen en begeleiden. Deze rollercoaster ken ik. De hoogtes, met al zijn gepiep en gekraak bijna de bocht uitvliegen, en de doodenge afdalingen in razend tempo. Ik ben beschikbaar.

En eens in de twee weken schrijf ik voor Kiind een blog over mijn ervaringen.

 

Lieve groeten,
Annelies

 

Nieuwsbrief oktober
01.10.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Beste lezer,

Daar issie weer! Een nieuwe Kiind, met nieuwe info en inspiratie. Oktober staat in het teken van de herfst, de kinderboekenweek en de borstvoedingsweek.

Deze maand in Kiind:

“Uiteraard is geen van de onderzoeken verplicht. Het is immers jouw bevalling, jouw lijf en jouw kind.” Onze huisbijna-verloskundige Yvonne Winter vertelt over bevallingsonderzoekjes; waarom worden ze uitgevoerd en wat houden ze in? 

Dit jaar heeft de Kinderboekenweek het thema “Beeldtaal in kinderboeken”. Vandaar dat Jennifer Hofstede het boek “Een prachtig boek vol inkt” recenseert. In de loop van de maand vind je in de blog meer recensies van haar hand.

Wandelen is leuk! Kim van Leeuwen vertelt hoe je je kinderen enthousiast kunt maken om lekker te gaan wandelen en geeft daarbij tips voor ouders met kinderen van alle leeftijden. Onderneem activiteiten; zowel tijdens de wandeling als tijdens de rust en sluit af met een nazomerpicknick!

De invloed van media op kinderen wordt steeds groter. Daarom is het belangrijk om je bezig te houden met media-opvoeding. Media-pedagoog Jeroen Gerth schrijft er over in “Opgroeien met media”.

Paddestoelen vilten is bij uitstek een herfstactiviteit. Leuk voor op de herfsttafel, of in het seizoenskastje. Ook over dat laatste vind je meer in het maak-idee van het Viltpaleis.

Dit en meer in Kiind!

Het Kiindteam

http://www.kiind.nl
Twitter: @KiindNL
Hyves: http://kiind.hyves.nl/
Facebook: Kiind Magazine

 

Gezocht!
 
- Wat is jouw groene tip? Vertel ons hoe jij duurzaam leeft. Ook ruimtebesparende tips voor kleinbehuisden en geldbesparende tips zijn welkom! Mail info@kiind.nl

- Hoe leer jij je kinderen omgaan met geld? Mail je ideeën naar info@kiind.nl

- Hoe wordt jouw kind een echte wereldverbeteraar? Wij zijn benieuwd naar acties -groot of klein- die jouw kinderen bedacht en uitgevoerd hebben. info@kiind.nl

- Wij zoeken enthousiastelingen! Vind je ook dat Kiind beroemd moet worden? We hebben mooie flyers die uitgedeeld kunnen worden op het consultatiebureau, bij de verloskundige, in kinderwinkels, het buurthuis en andere gelegeheden. Wil jij flyers uitdelen in jouw buurt? Mail ons: info@kiind.nl Alvast bedankt!

- Waar liep je tegenaan in je kraamtijd? Vond je het te druk, te rustig of gewoon fijn? Heb je tips voor anderen naar aanleiding van je ervaringen? Mail het ons! info@kiind.nl 

 

<< oudere berichten