Labels
Draagdoeken | Er op uit | Geboorte | Luieren | Opgroeien
Slapen | Spelen | Voeding

Inhoud
Maak het | In Beeld | Leesvoer | Blog
Beginpagina | Over Kiind | Zoeken | Nieuwsbrief

Kersverse moeder
22.09.2010 | Isis | Geboorte

We nemen een kind, da's hoe het begint

Daar kom je niet aan te pas

Ze hadden al een naam en een kast vol luiers

Nog voor ik er was

En daar sta je dan, een wereld om je heen

Maak er wat van

 

En daar sta je dan. Voor het eerst thuis met je pasgeboren kind en maak er maar wat van. Vind maar een ritme en wen maar aan je kind. Van het ene op het andere moment ben je zwangere-af en ben je moeder. Vol verbazing kijk je naar dat kleine mensje in die wieg en realiseer je je dat dat echt hetzelfde kind is als die negen maanden lang in je buik heeft gezeten. De eerste roes is voorbij en het echte leven als ouder begint. Maar hoe doe je dat?

 

De eerste paar dagen als moeder bracht ik door in het ziekenhuis. Eigenlijk hadden mijn man en ik gewild dat ik thuis ging bevallen, maar de hoeveelheid vruchtwater was dusdanig laag dat de gynaecoloog graag wilde dat ik in het ziekenhuis zou bevallen. Uiteindelijk werd het een keizersnee, omdat er te weinig vruchtwater was voor het kind om de voorweeën op te kunnen vangen. De hartslag ging wel heel hard omlaag... Gelukkig kon het met een ruggenprik en kreeg ik mijn zoon – nadat hij gewassen en gekleed was – direct bij mij gelegd. Dat eerste contact hoop ik nooit te vergeten. Ik werd overvallen door een intens gelukkig gevoel. Dat kleine mannetje was echt helemaal van mij!

 

De dagen daarna bracht ik nog door in het ziekenhuis en werden gevuld door voeden, lezen, slapen en sudoku's maken. Bij alles kreeg ik hulp van de verpleegkundigen, zodat ik vooral kon genieten en verliefd kon kijken naar Thijmen. Maar onherroepelijk komt het moment dat je naar huis gaat. Ik was heel blij dat ik eindelijk die ziekenhuiskamer achter me kon laten, maar dan zit je thuis. En dan? Hoe richt je je leven in? Wij begonnen langzaam met eerst maar eens een kop koffie. Vrij vlug daarna kwam de kraamhulp en dan gaat het snel. Binnen twee dagen zit je in het ritme dat de kraamhulp aangeeft en weet je steeds meer over hoe je je kind moet verzorgen. Het valt me allemaal mee hoeveel werk het is.

 

Het moeilijkste is dan ook niet die verzorging of het herkennen van de huiltjes van je kind. Het moeilijkste is het opnieuw inrichten van je leven. Mijn leven speelde zich veel buiten mijn huis af. Mijn man en ik gingen altijd veel naar vrienden toe of spontaan naar de kroeg of bioscoop. Daarnaast heb je natuurlijk je werk. De afgelopen paar dagen beperkte mijn leven zich ineens tot mijn huis. Gisteravond realiseerde ik mij ineens dat mijn oude leven ook niet meer terugkomt. Het voelt dan nog wel een beetje alsof ik met poppen aan het spelen ben, maar deze pop leeft en groeit en wordt ouder en heeft altijd zorg nodig. De rest van mijn leven ben ik moeder en dat is wennen. Het doet best een beetje pijn om afscheid te nemen van mijn oude leven en te wennen aan het feit dat ik niet meer zomaar spontaan de kroeg in kan duiken.

 

Waarschijnlijk wordt het allemaal makkelijker als de kraamhulp weg is en mijn man en ik ons eigen ritme kunnen gaan bepalen. Nu voelt het nog een beetje alsof ik geleefd wordt door de kraamhulp. Ze is erg aardig en doet haar werk goed, maar momenteel heeft zij de leiding hier in huis. Aan de ene kant is dat heel fijn, omdat ik dan mijn rust kan nemen. Maar normaal gesproken ga ik over het huishouden; dat iemand anders dat nu doet is best lastig. Vanaf komend weekend doen we het echt zelf en daar kijk ik heel erg naar uit. We maken er wat van!

 

Aandacht
20.09.2010 | Tam | Opgroeien, Geboorte

Vorige week had Juul een paar testen gedaan omdat zijn huisarts het idee had dat Juul hoogbegaafd zou zijn. En afgelopen donderdag kregen we dan eindelijk de uitslag te horen. Juul is niet hoogbegaafd, maar een zeer intelligent mannetje dat veel aandacht nodig heeft. Omdat hij veel heeft meegemaakt voor zijn leeftijd en op heel veel punten op zichzelf was en is aangewezen, heeft hij zelf dingen moeten ondervinden en hij schijnt er heel goed in te zijn om dat gedetailleerd uit te werken. 

 

Toen hij twee weekjes oud was, moest hij bijna elke maand naar het ziekenhuis voor mijn ogen. En toen hij twee was, overleed een nicht van mijn man, toen zijn broertje en vlak daarna mijn stiefvader. Het was een zware tijd waardoor het ook moeilijk was om alle aandacht aan Juul te geven. Ik wilde wel, maar het verdriet was soms te zwaar. Maar, gelukkig kon zijn papa de aandacht geven wanneer het mij niet lukte. En toen we dachten dat het weer ietsje beter ging, werd ik weer zwanger.

 

Voor Juul was het allemaal veel te veel achter elkaar. Hij was nog maar net bezig om alles te ontdekken, en dan valt hij in een wereldje vol verdriet. Jammer genoeg was er ook niet veel aandacht van onze omgeving. Dat hadden we wel nodig. Want juist in de tijd van moeilijkheden is het erg fijn als er iemand  is die je gezin en jou troost en steun kan bieden. 

 

Nu zijn we bezig weer alles op een rijtje te zetten. Alleen kost het veel tijd. Vooral als we allemaal tegelijk iets willen vertellen en delen. En dan moeten we ook nog eens tegelijk de aandacht aan elkaar geven. Juul die vol met interessante ideeën zit, maar ook zijn gevoelens niet kan uiten, z’n zusje die aan een ontdekkingsreis is begonnen en mijn man en ik die bezig zijn om ons verleden en mijn handicap een plek te geven.

 

Maar, afgelopen vrijdag kreeg Nona het grootste gedeelte van de aandacht, want ze werd twee jaar! Normaal gesproken geven we een feestje met familie en vrienden, maar dit jaar wilden we het rustig aandoen. Even geen gedoe met uitnodigingen sturen, koken en na afloop de rommel opruimen. Nona heeft een heerlijk ontbijt van Juul en hun papa gekregen, daarna hebben we taart gegeten bij oma en grootoma en is ze verwend met veel kleertjes, speelgoed en centjes.

 

Terwijl we bezig waren met het feestje vieren, kreeg ik ineens een verdrietig gevoel. Als het allemaal goed was gegaan, hadden we deze maand dubbel feest. Ons sterretje zou dan drie jaar geworden zijn. En dan kon hij het vieren met zijn zusje. Maar, hij werd jammer genoeg stilletjes geboren op 12 mei 2007. We zijn vandaag ook een kaarsje gaan branden op zijn rustplekje.

 

Zo willen wij allemaal de aandacht die we nodig hebben. Alleen lukt het soms even niet, maar, er zal geen moment voorbij gaan zonder dat wij elkaar een knuffel en een zoen geven! 

 

Eeuwige strijd
17.09.2010 | AnneMarie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Sinds ik moeder ben heb ik gemerkt dat er een aantal onderwerpen met betrekking tot opvoeding  is waarover altijd strijd zal blijven bestaan.

 Het eerste dat bij mij (en bij vele anderen waarschijnlijk ook) opkomt is borstvoeding versus flesvoeding. Op verschillende fora heb ik daar al meerdere verhitte discussies over voorbij zien komen. Maar dan ook echt hele nare woorden en verwensingen, van beide kanten. Dingen die ik hier niet ga herhalen omdat ik, hóe ik het ook opschrijf, het gevoel heb dat ik daar mensen mee kan kwetsen.

Het volgende onderwerp is thuisblijfmoeder versus werkende moeder zijn. Ook over dat onderwerp gaat het er niet zacht aan toe: werkende moeders zijn ontaard, thuisblijvende moeders onthouden hun kinderen van sociale contacten en –leerprocessen.

Ook zo’n leuke: oppasopa’s en -oma’s versus kinderdagverblijf. Kinderdagverblijven zouden vies en onveilig zijn, en opa’s en oma’s zouden de kinderen juist weer teveel verwennen en ze klein houden terwijl ze zelfstandig moeten worden.

Of deze: bijvoeden volgens de Rapley-methode (stukjes eten en zelf doen) versus de conventionele puree- en prakjes-manier. Rapley zou levensgevaarlijk zijn, je kind kan stikken, onverantwoordelijk, etc. Maar de prakjes-methode zou weer onnodig zijn, moeilijkere eters opleveren en bovendien het kind veel eetplezier ontnemen.

Bijvoeden voordat een kindje zes maanden oud is:  ook een garantie voor een flinke discussie. Onnodig en slecht voor de darmen, vindt de ene groep. Terwijl iemand anders vindt dat zijn kindje met vijf maanden wel toe is aan een stukje fruit.

Zo kan ik nog wel even doorgaan: borstvoeden in het openbaar, samen slapen of kindje naar de eigen kamer, draagdoek vs. kinderwagen,  speen vs. duimzuigen,  voeden op schema vs. voeden op verzoek, verwennen vs. troosten, oude moeders vs. jonge moeders, wasbare luiers vs. wegwerpluiers, thuis bevallen vs. in het ziekenhuis, etc. etc. etc. Allemaal onderwerpen waar op de een of andere manier niet op normale toon over gediscussieerd kan worden. 

Als ik heel eerlijk ben heb ik er zelf ook wel eens aan meegedaan. Ook wij hebben onze weg gevonden in opvoedingsland en ik wilde maar al te graag laten weten hoe en waarom wij het op een bepaalde manier aanpakten. Maar ik doe het niet meer! Ik heb namelijk een belangrijke les geleerd: we doen het allemaal goed!
We hebben allemaal het beste met onze kinderen voor en doen allemaal wat in onze ogen het beste is voor onze gezinnen. Niemand (die ik ken) zal moedwillig proberen zijn kind pijn te doen of verkeerd op te voeden. Dus wie ben ik om te proberen een ander van mijn gelijk te overtuigen? Die ander zal het immers niet eens zijn met mijn manieren en op die manier ontstaan discussies die nergens toe leiden.

Ik zou dus willen zeggen: laat een ander in zijn waarde. Respecteer dat niet iedereen dezelfde ideeën heeft over opvoeden.
Een veilige en liefdevolle omgeving is wat een kind nodig heeft; de invulling daarvan mag iedereen wat mij betreft zelf bepalen!

 

Een zoon!
15.09.2010 | Sandii | Geboorte

Vorige week stelde Isis zich voor als zwangere, deze week is zij bevallen! Op deze plek staat dus geen blog, maar wel een felicitatiebericht. Isis, gefeliciteerd met je zoon THIJMEN! We zijn benieuwd naar het verhaal.

 

Het Kiindteam

 

 

Madelon stelt zich voor
11.09.2010 | Madelon | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Moest er even over nadenken, bloggen voor Kiind. Want, ondanks het leuke leven dat ik heb, waarin ik heel veel doe, heb ik gebrek aan één ding: tijd. Maar zo dacht ik, ik red het altijd wel, en misschien is het handig om mijn ‘tijdgebrek’  te delen met anderen. Of te laten zien hoe ik daarmee omga. Zodat we ervaringen kunnen delen, en daardoor met elkaar net een beetje meer tijd krijgen. Omdat de ene tip de andere versterkt. Waardoor we net iets gezonder kunnen koken, of net dat ene spelletje met de kinderen nog kunnen doen. Of gewoon een boek lezen.

 

Laat ik me eerst even voorstellen: ik ben Madelon, 35, moeder van twee - een zoon van vier en een dochter van net twee. Ik werk, vier dagen per week, en verhuur mezelf sinds maart als communicatieadviseur (daarvoor werd ik verhuurd door een bureau). Ik ben dus ondernemer, en onderneem ook heel graag veel verschillende dingen. Gelukkig kan ik dat ook, omdat ik een hele fijne en lieve man heb die ook vier dagen werkt. Daardoor hebben we een – voor ons gevoel - goed evenwicht gevonden in uit en thuis zijn voor onze kinderen. Ze gaan een dag naar opa en oma, die wonen om de hoek, dus dat vinden wij heel handig. En ze gaan twee dagen naar de crèche en NSO. Voorlopig hebben we daar vrede mee. Oh ja, en mijn man onderneemt ook graag veel dingen. Zo sporten we, liefst drie keer per week. En houden we van koken (en opeten), en tot onze grote frustratie onze kinderen niet, vooral de oudste. Winkelen doen we vooral online, behalve de dagelijkse boodschappen, die halen we zelf. 

 

Ik wil graag onze beslommeringen met jullie delen rond werkende ouder zijn, samen opvoeden, schoolgaan, ontwikkelingen die we doormaken en de (leuke) dingen die we doen. Want, dat vinden we dan wel heel leuk, nieuwe dingen ontdekken met de kinderen. Dus, we gaan in het weekend vaak op ontdekkingstocht: in het bos, in de speeltuin (om de hoek), in de tuin, naar het zwembad, uit fietsen. Zeker nu ze wat groter worden, wordt het steeds leuker om te zien hoe ze de grotere wereld ontdekken. Die van school, die van sporten, die van andere kinderen. En wat ze dan wel, en wat ze dan niet overnemen. Heel boeiend.

 

 

Isis stelt zich voor
08.09.2010 | Isis | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Jakkes. Alweer regen. Het is al een paar dagen grijs, mistroostig, zeikerig rotweer. Van dat weer waar je dusdanig mismoedig van wordt dat je nergens meer energie voor hebt. Nou heb ik toch al steeds minder energie, omdat het kind in mijn buik steeds meer energie nodig heeft, dus dan blijft er wel héél weinig over. Maar ja, ik 'moet' wel het één en ander doen, waaronder dit blogje schrijven. Dat krijg je ervan als je aangeeft een wekelijkse blog te willen schrijven voor Kiind.nl.

 

Ik ben dus één van de nieuwe bloggers van Kiind.nl. Als zwangere 24-jarige zal ik voornamelijk schrijven over zwanger en moeder zijn en alles wat daarbij komt kijken. Op dit moment is dat vooral die eeuwige nesteldrang die maar niet wil verdwijnen. Het is bijna eng te noemen, zo actief als ik ineens ben met opruimen en schoonmaken. Waar ik voorheen even snel een doekje ergens over haalde, moet het nu bijna steriel zijn. Vond ik het eerst geen probleem als de wasmand uitpuilde, nu gaan mijn vingers daar acuut van jeuken en moet ik de wasmachine voldoen en aanzetten. Toen mijn verlof begon, begreep ik ook spontaan het nut daarvan. Zo'n zes weken voor de uitgerekende datum heb je echt niet meer genoeg energie om én te werken én toe te geven aan die nesteldrang. Hetgeen bij mij nogal wat frustraties opleverde, omdat ik niet toe kon geven aan die drang maar het ook niet kon onderdrukken. Nu ik dan hele dagen thuis zit kan ik fijn de ideale huisvrouw uithangen. Met als resultaat dat ik voor het eerst in mijn leven een to do-lijstje heb gemaakt waar ik me zowaar aan houd.

 

Het gevolg is dat de kinderkamer helemaal klaar is en dat alle babykleertjes en lakens en dekens gewassen zijn. Zelfs het wiegje heb ik alvast opgemaakt en de tas voor de bevalling staat al een maand klaar. In eerste instantie was dat een 'noodtas'. De bevalling zou gewoon thuis plaats vinden en de tas was bedoeld voor het onwaarschijnlijke geval dat ik toch ineens naar het ziekenhuis zou moeten. Inmiddels weet ik dat ik die tas sowieso nodig ga hebben. Mijn baby groeit iets minder goed dan verwacht en zit nét onder de groeicurve. Het kan daardoor zijn dat de kleine net niet genoeg reserves heeft voor de bevalling, ook al omdat de hoeveelheid vruchtwater een klein beetje te wensen overlaat. Het zij zo.

 

Nu ik, samen met mijn man, mij zo aan het voorbereiden ben op de komst van de kleine, kan ik eigenlijk niet meer wachten. Ik wil weten hoe het is om het gnoompje in mijn armen te houden. Ik wil weten hoe die voetjes die tegen mijn buik trappelen in het echt aanvoelen. Ik wil weten of ik straks roze jurkjes of Spiderman-broeken kan kopen. Ik wil naar onze prachtige oude wieg met daarin onze slapende lieve gnoom kijken en helemaal smelten. Ik kan niet wachten tot het moment dat ik het kind in de jaren '50-kinderwagen kan leggen om er daarna trots mee te gaan paraderen. Die kinderwagen is mijn grote trots. Al die Bugaboo's, Quinny's, Muffy's en hoe ze ook maar mogen heten kunnen me gestolen worden. Geen daarvan vond ik echt mooi en ik vond ze allemaal te duur. In een tweedehandswinkeltje in Bredevoort vonden we het ideale model: een Van Delft uit 1959. Misschien niet de meest praktische ooit, maar wat is hij mooi.

 

Ik hou van oude dingen, waar je aan kan zien dat ze met liefde gemaakt zijn en die zo degelijk zijn dat ze generaties meegaan. Onze box is een hoekbox, die nog van de grootouders van een kennis is geweest. De kinderstoel is een oud Frans model. Het speelgoed dat we tot nu kregen is van hout en komt uit de familie. De rieten wieg is ooit gekocht door de ouders van mijn schoonmoeder en is opnieuw bekleed toen mijn schoonmoeder voor het eerst zwanger was. Zelfs ons huis is oud; het is gebouwd in 1935. De inrichting is een bijeengeraapt zooitje van tweedehands meubels die we deels kregen en deels zelf kochten. Gek genoeg is het wel gelukt om een mooie, bij elkaar passende inrichting te krijgen.

 

Voortaan zal er hier dus wekelijks een blog van mij geplaatst worden. Ik gok dat je inmiddels een aardig idee hebt kunnen krijgen van hoe ik schrijf en wie ik ben. Ik heb er heel veel zin in en ik hoop dat de lezers van Kiind.nl mijn blogs interessant zullen vinden.

 

Tam stelt zich voor
06.09.2010 | Tam | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Hoi! Ik ben Tam en ben moeder van Juul (zoon, 5), sterretje (zoon, 3*) en Nona (dochter, 1), en ben getrouwd met William met wie ik tien jaar samen ben.

 

Op dit moment ben ik bezig om weer zelfstandig te worden en mijn visuele handicap te accepteren. Ik heb namelijk het syndroom van Usher, een aangeboren oog en gehooraandoening die van slechtziend en slechthorendheid kan leiden tot blind en doof zijn. Toen ik vier was, kwamen mijn ouders er achter dat ik slechthorend was. Er werd vanuit gegaan dat mijn gehoor beschadigd werd tijdens mijn geboorte omdat ze mij met een tang om mijn hoofd eruit moesten halen. Maar, dat is niet waar...

 

Het slecht zien kwam pas toen ik zwanger was van Juul. Omdat je last kan hebben van zwangerschapskwaaltjes, dacht ik dat dit er ook bij hoorde. Maar, toen Juul twee weekjes oud was, moest ik met spoed naar het ziekenhuis, waarna er vele oogonderzoeken en operatie’s volgden. Tussendoor genoten we van onze ouderschap en van ons mannetje dat altijd lachtte en vrolijk was.Alles wat we meemaakten, en nog steeds,  met Juul was erg leerzaam en wonderlijk.

 

Toen Juul anderhalf werd en zijn eerste stapjes maakte, kreeg ik ook te horen dat ik het syndroom van Usher had. Een grote schok, want hoe zou ons/mijn toekomst eruit gaan zien? Mijn grootste angst was dat ik Juul niet meer zou kunnen zien opgroeien en zijn stem niet meer mocht horen. Maar, William gaf ontzettend zoveel steun en liefde aan Juul en mij wat mij weer kracht gaf om door te gaan.

 

Toen Juul twee jaar en 2 maanden was, mochten we weer een wondertje verwachten. Maar, deze zwangerschap ging niet zoals het moest gaan, want na vijf maanden zwangerschap, is hij stilletjes geboren. We werden getroffen door pijn, verdriet en onmacht. Het was ook een moeilijke taak voor ons om dit niet met Juul te delen. Hij was nog zo klein en bezig om zijn wereldje te ontdekken.

 

Precies een jaar nadat ik zwanger was van sterretje werd ik onverwachts opnieuw zwanger. Het was een hele spannende tijd, maar alles was goed gegaan. Juul mocht zijn zusje veilig ontvangen.

 

Omdat het toch erg moeilijk is met mijn handicap en 2 kindjes zijn wij in de buurt gaan wonen waar we meer steun en hulp konden krijgen. William kan tenslotte niet altijd thuis zijn, omdat hij ook moet werken. Ondanks William en ik hier niet op onze plek zitten, en ik er niet echt vooruit op ben gegaan, zien wij dat onze kindjes het prima naar hun zin hebben. En dat is toch het belangrijkste! Toch hopen wij ergens ooit een plek te vinden waar wij het met z’n allen naar ons zin hebben, en dat mijn handicap en zelfstandigheid ook een plekje kunnen krijgen.

 

Ga je mee in een wereld die mij te snel gaat?

 

 

Niet naar school
03.09.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Mijn dochter is bijna drie, dus we kregen de informatiebrochure over de basisschool al een paar maanden geleden is de brievenbus. Welke school het wordt, weten we nog niet precies. Het houdt me wel erg bezig en zorgt nog best voor wat stress. Iemand die zich niet bezighoudt met het kiezen van een basisschool is Musetta, @musjes op Twitter. Zij is mijn laatste Kiindzomergast en gaat nu officieel -haar oudste is net vier jaar- thuisonderwijs geven. Ik ben heel benieuwd hoe ze dat gaat vormgeven. Volg zaterdagavond 21.00 uur #kzg via https://twitter.com/#search?q=%23kzg!

 

Anne-Marie stelt zich voor
03.09.2010 | AnneMarie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Mijn naam is Anne-Marie, ik ben 35 jaar, getrouwd met Roy en de trotse moeder van Fenna. 

Ik werk 3 dagen per week als adviseur van de concernstaf van een ziekenhuis in de buurt van Haarlem en daarnaast heb ik een (kleine) webwinkel waar ik handgemaakte spullen voor baby en mama verkoop. Hoewel de webwinkel de laatste tijd een beetje op een laag pitje staat vind ik dat wel een ontzettend leuke aanvulling op mijn dagelijkse bezigheden. 

Ik mag de komende drie maanden elke week een blog schrijven voor Kiind.nl! Een ontzettend leuke uitdaging die ik graag met beide handen aanpak.

In de omschrijving die ik bij de uitnodiging om te gaan bloggen kreeg stond onder meer: “Kiind wil onderwerpen die onbekend zijn over het voetlicht brengen, aanzetten tot denken en inspireren” .
Dat zinnetje alleen al zette mij aan tot denken. Want, kan ik dat? Wanneer ik blogs schrijf over mijn leven, inspireer ik dan de lezer? Geef ik ze stof tot nadenken?
Eén ding wist ik zeker: ik heb wel iets te vertellen wat niet zo bekend is. Iets wat gelukkig niet zoveel mensen overkomt.

Fenna is namelijk niet het eerste kindje wat we hebben gekregen.  Ze heeft een broertje, ons eerste kindje David. Een broertje wat ruim 9 maanden in mijn buik heeft gezeten en toen toch is overleden vlak voordat hij geboren werd.
En dat hoor je gelukkig niet zo vaak, ondanks dat we in NL erg slecht scoren op het gebied van babysterfte.  Exacte cijfers zijn niet te noemen, omdat de grens tussen een miskraam en een in de buik overleden baby niet hard is, maar naar schatting overlijden in Nederland 1300 – 1500 baby’s per jaar laat in de zwangerschap of vlak voor de geboorte.
Vaak wordt er geen oorzaak gevonden en spreekt men van wiegendood in de baarmoeder, bij gebrek aan een betere verklaring. 

 

In ons geval was er waarschijnlijk sprake van zwangerschapsdiabetes die nooit is opgemerkt omdat ik geen symptomen had. Maar de oorzaak doet er niet toe. We hebben David niet mogen houden en krijgen hem nooit meer terug.  Dat is heel erg triest en dat kruis dragen we ons leven lang met ons mee. 

 

Toch zijn we gelukkig. Juist door het verlies van David zagen we hoe goed we het verder hadden. Met elkaar en onze goede relatie, onze familie en vrienden, ons leuke huis en goede baan. En nu met Fenna, ons zonnestraaltje.

 

Dat is mijn verhaal. En de komende weken volgen er meer. Ik heb er zin in!

 

Nieuwsbrief september
01.09.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Nieuwsbrief van deze maand:

 

Beste lezer,

Het is voor veel mensen weer tijd om naar school of aan het werk te gaan, maar voor anderen begint de vakantie pas net. Hoe dan ook, we hopen nog veel zomerse dagen te krijgen. 

José Contesa schrijft over stresshormonen, knuffelhormonen en hersenontwikkeling in haar artikel over de kracht van aanraken. Het artikel is geschikt om al knuffelend te lezen. 

Zijn de gedragsverschillen tussen jongens en meisjes nou aangeboren of aangeleerd? Sandii Zachte vlakt de invloed die we zelf hebben op stereotyperend gedrag niet uit.

Kinderen tussen 2,5 en 5 jaar zijn zich op het gebied van taal enorm aan het ontwikkelen. Logopedist en taalkundige Esther Dekker laat zien hoe creatief peuters en kleuters met taal omgaan.

Het gebruiken van donormelk is niet erg gangbaar. Jannie Spruit legt uit waarom het toch goed zou zijn als hetgebruikelijker zou worden.

Verder: columns van Diana de Bont en Sandii Zachte, een recensie van Jennifer Hofstede, een ballonbalmaakidee en meer.

Veel leesplezier!

Het Kiindteam
http://www.kiind.nl 

 

Mooi beeld
28.08.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Een van de grootste krachten van Kiind is het beeldmateriaal. Dat mag ik zeggen, want dat is niet mijn verdienste. Het beeldteam bestaat sinds kort onder andere uit Mirjam, op Twitter @Mirjuul, die prachtige foto's maakt. Ondanks dat ik met haar samenwerk, heb ik haar maar een keer in levende lijve gezien. Tijd voor een interview dus! Vanavond probeer ik meer te weten te komen over haar hobby; de fotografie. En waar houdt ze zich nog meer mee bezig?

Volg https://twitter.com/#search?q=%23kzg , zaterdagavond 21.00!

 

Politieke vader
20.08.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Morgen is het weer tijd voor #kzg; het zomertwitterinterview van Kiind. Deze keer een politieke vader! Ik vraag de half-Irakese Samir Bashara hoeveel zijn achtergrond invloed heeft op het opvoeden van zijn kind. Lees mee, zaterdag, twitter, 21.00 uur: https://twitter.com/#search?q=%23kzg

 

Wonen in het buitenland
13.08.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Terwijl ik nog lekker in Frankrijk aan het genieten ben van zon en pruimen en zwembad, bevindt mijn Kiindzomergast zich in Roemenië. Niet alleen nu; ze woont daar. En hoewel ik graag een huis in het buitenland zou willen hebben, kan ik me niet voorstellen dat ik vrienden en familie zou kunnen achterlaten om in het buitenland verder te gaan met mijn leven. Morgenavond vraag ik aan onze columniste José (@KiindJose) hoe zij dat ervaart. En hoe kwam ze op het idee om uitgerekend naar Roemenië te vertrekken?

 

Zaterdagavond, 21.00 uur te volgen via https://twitter.com/#search?q=%23kzg

Postnatale depressie na keizersnede
12.08.2010 | José | Geboorte

1 op de 7 vrouwen die onverwacht een keizersnede ondergaan krijgt te maken met postnatale depressie. Naarmate het aantal complicaties voor, tijdens en na de bevalling toeneemt stijgt ook de kans op een postnatale depressie. Dit zou te maken hebben met het verliezen van de controle over de situatie en het verstoren van de roze danwel blauwe wolk. De onderzoekers van het universitair medisch centrum Erasmus MC hopen dat met behulp van deze informatie, er voortaan sneller vastgesteld kan worden of een moeder aan een postnatale depressie lijdt zodat ze ook sneller geholpen kan worden.

 

Bron: http://www.volkskrant.nl/wetenschap/article1405685.ece/Kans_op_depressie_na_moeilijke_bevalling

 

Tweede Kiindzomergast
08.08.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Het was een interessant gesprek, het interview met @i_mama via twitter. Het hele gesprek is na te lezen via http://www.tweeterview.com/published-tweeterview/4d7a5531 Lees over grijs zeezout, Asperger, structuur in een groot gezin, Amerikaanse propaganda en meer!

 

<< oudere berichten  |  nieuwere berichten >>