Blog | Kiind

Nee, ik wil geen knallen!
04.01.2012 | Madelon | Spelen, Opgroeien, Slapen

Het is even geleden, ik was druk. Ik zal je niet weer vermoeien met die activiteiten, dat heb ik al 2x gedaan. Maar, ik ben er weer. Want, zoals ik aangaf aan Jannie, ik vind het fijn om stil te staan bij onze kinderen. Om even na te gaan wat ik deze week van ze wil onthouden, en om voor mezelf even extra te benoemen waarom ik zo trots op ze ben. En dat ook met hen te delen.

De eerste week van januari is voorbij. Vorig jaar vertelde ik dat onze dochter heel erg bang was voor het vuurwerk, en daarom minimaal 3 nachten bij ons in bed sliep. Ze begon nu meteen na de Kerst al: “Papa, jij mag geen vuurwerk kopen. Dat vind ik eng, dan kan ik niet slapen. Ik vind knallen niet leuk.” Nu is mijn lief een groot vuurwerk liefhebber, dus die vlieger ging niet op. Bovendien is onze zoon ook al besmet, want hij vind het allemaal even gaaf. Hij bouwt zelfs vuurwerk van LEGO (dat bestaat niet, dat maakt hij zelf). Dit jaar mocht hij zelfs mee uitkiezen, wat al een avontuur op zich was.

Vanwege de drukte in december hadden mijn lief en ik dit jaar besloten dat we thuis oud&nieuw wilden vieren, en liefst gewoon lekker rustig. Geen bezoek, geen verplichtingen, gewoon lekker samen. Uiteindelijk kwamen schoonmama en schoonpapa rond 23.00u met homemade bitterballetjes en champagne. Dus dat was wel heel fijn. Om 23.45u maakten we de kinderen wakker, die heerlijk geslapen hadden. Dochter was niet echt overtuigd, maar kwam na 5 minuten ook naar beneden. “We gaan niet naar buiten he mama?”. “Nee, lieverd, we gaan lekker door het raam kijken”. “Nee, ik wil niet kijken, ik wil geen knallen, papa mag geen vuurwerk maken.” Ik voelde de bui al hangen, en zag mezelf met de televisie op hoog volume op de bank zitten met de gordijnen dicht. Maar, wat gebeurde er die avond, ze ontdooide volledig. Denk nou niet dat ze meteen naar buiten ging, zo erg was het niet. Maar naarmate het vuurwerk vorderde, werd ze steeds enthousiaster, vond ze het ook nog mooi, en aan het eind deed ze de knallen zelfs na. Het moet niet gekker worden.

Het uiteindelijk weer naar bed gaan was even lastig, want die knallen gingen nog even door. Maar, met een nieuw uitslaaprecord van half 10 waren mijn lief en ik helemaal niet ontevreden! Vooral niet omdat wij ons bed niet meer hoefden te delen. Wat uiteraard had gemogen, was dat nodig geweest. Kleine meisjes worden groot! Ze bouwt nu zelf mee aan het LEGO vuurwerk.

Ik wens iedereen een heel fijn 2012, met mooie ontwikkelingen, fijne dagen met elkaar en veel geluk!

Eco & Zo Beurs!
18.08.2011 | Jannie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Een paar weken geleden ontving ik een erg leuk mailtje. Of Kiind misschien mee wilde doen aan de Eco & Zo beurs. Ik snuffelde op de website en was meteen helemaal weg van het initiatief. Ik droomde al helemaal weg bij huizen van stro en leem. Dat beloofd een hele inspirerende dag te worden.

En natuurlijk willen wij mee doen! Met een deadline voor Kiind voor de deur zit ik nu dus ook midden in de voorbereiding van de beurs. Spannend en druk, maar ik heb er vooral weer veel zin in.

Komen jullie ook?

28 augustus van 10.00u tot 18.00u

Locatie:

de Waterburcht
Kattestraat 22
3770 Millen – Riemst

Tickets:

2 euro, kinderen tot 12 jaar gratis

www.ecoenzo.be

Foto van VDS Robby

De Ouders Natuurlijk! beurs
20.06.2011 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

3 juli 2011 Beurs: ‘Ouders Natuurlijk’

Alles wat je wilt weten over natuurlijk ouderschap

Op 3 juli 2011 is in Arnhem de beurs Ouders Natuurlijk. Van 10.00-17.00 uur zijn alle zwangeren, jonge ouders, zorgverleners en overige geïnteresseerden van harte welkom. Op dit unieke evenement vind je alles wat te maken heeft met natuurlijk ouderschap. De hele dag door zijn er diverse lezingen en workshops, maar ook de webshops zijn rijk vertegenwoordigd.

Kijken & shoppen

Maak een ronde langs de stands en leer alle webwinkel-producten van dichtbij kennen, ooit al zo’n vrolijk wasbaar zoogcompres van Cute Cotton in het echt bewonderd? Dit is je kans. Maar er zijn ook veel draagwinkels - zoals bijvoorbeeld Dragen & Zo - met hun stands. Beoordeel met eigen ogen welk type drager goed bij jou en je kindje past. Natuurlijk ouderschap draait uiteraard niet alleen om voeden en dragen, daarom zijn er ook tal van andere shops met hun producten. Mama I laat bijvoorbeeld zien dat eco-kleding en speelgoed absoluut niet saai hoeft te zijn!

Leren & Proberen
Naast shoppen valt er ook veel te leren voor de liefhebber. Diverse lezingen & workshops bieden je de kans om meer te weten te komen over specifieke onderdelen, bijvoorbeeld: bijvoeding, huidverzorging, babydragen en ontspannen bevallen. Kijk op www.oudersnatuurlijk.nl voor het volledige en meest actuele overzicht lezingen & workshops.

Dagje uit

Maak er een gezellig dagje uit van. Aan alles is gedacht: knutselhoek, verkoop van eten en drinken en natuurlijk een voedingsruimte om in alle rust even bij te komen van de drukte.

Voor de eerste 100 bezoekers is er een leuke giftbag. Organisator Petra Mengerink van Naturebabies heet je van harte welkom! Al voor de tweede keer organiseert zij Ouders Natuurlijk, maar nu op een centralere locatie in Nederland, makkelijk toegankelijk voor iedereen.

Alle feiten op een rij:

- 3 juli 2011 van 10.00 - 17.00 uur;

- Van der Valk Hotel Duiven, Impuls 2, Arnhem (het hotel ligt aan de A12 en is eenvoudig te bereiken);

- grote webwinkel-markt;

- lezingen & workshops;

- knutselhoek voor de kleintjes;

- eerste 100 bezoekers krijgen giftbag;

- voedings- en verschoningsruimte aanwezig.

- Entree: Volwassenen: € 7,50 p.p. Kinderen van 12 tot 16: € 5,00 p.p.

Kinderen tot 12 jaar gratis. Kaarten zijn online te bestellen.

Kijk voor alle informatie op www.oudersnatuurlijk.nl

En Kiind Magazine is er ook bij met een lezing over spel!

'I zag'
16.06.2011 | Miranda | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Dit is dan mijn laatste blog voor Kiind.

Veel plezier heb ik beleefd aan het schrijven van deze blogs. Een prettige bijkomstigheid was dat ik een extra moment stilstond bij hoe de afgelopen week voor ons en onze kinderen was geweest. Toen ik begon met bloggen heb ik me voorgenomen te stoppen zodra een naaste aanstoot zou nemen aan een blog. Dat moment is nu daar.

In de Educare las ik laatst de column “Wen they zig, you zag”. De kern van deze column ging over het out of the box, of buiten de kaders denken. En het knelpunt dat dit soms met zich mee kan brengen.

Kiind Magazine heeft ons een verbondenheid gebracht en handenvol inspiratie, waar we nog lang uit kunnen blijven putten. Het was een warm nest, vanwaar ik nu mijn vleugels uit ga slaan naar andere schrijfsels. Tot besluit voor jullie en jullie ‘Kiindjes’ een gedichtje uit eigen bundel:

Als ik een vlo was,

dan sprong ik spronger-de-sprong,

zo snel ik kon

langs staarten, krullen en strikken,

om de vlo voor me te kunnen tikken.

Warme groet uit een mild hart, Miranda

Noonie wikkeldoeken
02.06.2011 | Jannie | Opgroeien, Slapen

Op een grote paddestoel is een webwinkel met ecologische producten. Handig is hun flexibad voor kindjes die niet van douchen houden. Een klein laagje water in bad bespaart ook veel water ten opzichte van douchen.

Ook mooi zijn de Noonie wikkeldoeken. 15% van de opbrengt gaat naar het Rainmaker Conservation Project!

Van Ria naar Aletha
05.05.2011 | Miranda | Slapen

Toen onze dochter geboren werd, wisten we niet wat ons overkwam. Vanaf het eerste moment heeft zij gehuild, veel gehuild. Er leek nooit een aanwijsbare reden voor te zijn. Het leek ook niet minder te worden, wat we ook probeerden. In overleg met ons consultatiebureau zijn we aan de slag gegaan met inbakeren en het boekje van Ria Blom. Inderdaad met kookwekker.

Die kookwekker was soms makkelijk, maar voor mij als moeder vaak ook niet. Echter, binnen twee dagen verminderde het huilen van onze dochter drastisch. Onze dochter leek echt baat te hebben bij de bakerdoeken; zij ontspande zich zodra zij in de doeken ging. Na een maand zijn we gestopt met bakeren (de wekker al eerder), omdat onze dochter niet meer buitensporig huilde en zich ontspannen over kon geven aan haar slaap. Vanaf dat moment is onze dochter altijd een makkelijke slaper geweest, overdag en ’s avonds.

Dus toen onze zoon geboren werd en hij – na een rustige kraamperiode – ook zo ging huilen, hebben we de bakerdoeken tevoorschijn gehaald. Maar deze keer werkte het niet…

Niet omdat onze zoon zo sterk was dat hij zich er in no time uit wist te wurmen. Nee, ik was er de moeder niet meer voor. In plaats daarvan ging ik mijn zoon dicht tegen mij aan dragen in een draagdoek, waar hij rustig van werd. Met een maand of vier zijn we begonnen met hem aan zijn bedje te laten wennen. Heel rustig.

Elk slaapje legden we hem in zijn bedje. Ging hij huilen, werd hij getroost. Liet hij zich in bed niet troosten, ging hij mee naar beneden tot na zijn volgende voeding om het riedeltje weer van voor af aan te beginnen. De eerste week sliep hij telkens hooguit een kwartier in zijn bedje. Nu varieert het van een half uur tot tweeënhalf uur! De duur van zijn slaapje hangt af van hoe wakker of moe hij is, in plaats van een vast schema.

De wijze die we voor onze zoon hebben gekozen voelt goed, natuurlijk. Soms vraag ik me dan wel eens af of we het bij onze dochter wel goed hebben aangepakt, of we bij haar niet te rigide zijn geweest. Maar spijt heb ik niet. Het paste bij ons als ouders die we toen waren en het sloot goed aan bij onze dochter.

Wij hebben ons bewogen. Van Ria naar Aletha.

Meer lezen?

Aletha Solter, De taal van huilen

Aletha Solter, Baby’s weten wat ze willen

Aletha Solter, Het ongedwongen kind

Betje viert feest
10.04.2011 | Sandii | Spelen, Geboorte, Slapen

Het is feestje bij Betje.com! De cartoonist die voor ons ook al illustraties heeft gemaakt, heeft nu een nieuwe website. Om dat vieren geeft Betje cadeaus weg, zoals een 'custon avatar'. Kijk dus snel op haar site.

http://www.betje.com

Betje op Kiind:

Positieshirt van Betje

Kolven

Mama's moois

Volgen, niet leiden
10.02.2011 | Miranda | Voeding, Slapen

In de stad kwam ik een vriendin tegen met haar zoontje van drie maanden. Het mannetje begon een paar keer te jammeren en werd vervolgens liefdevol getroost door zijn moeder. Bij de derde keer vroeg mijn vriendin hoe laat het was en zei: ‘Oh ja, het is tijd voor een voeding’.

We moesten allebei lachen. Voor mij was dit een herkenbare situatie. Al een paar keer is het me overkomen dat ik zoonlief aan het troosten was om een paar minuten later tot het besef te komen dat hij gewoon honger heeft. Wat is het toch dat, ondanks onze wens het zo natuurlijk mogelijk te doen, we telkens terugvallen op een ritme? Voor mij omdat het een zekere voorspelbaarheid met zich meebrengt, die het makkelijker maakt mijn dag in te delen of zaken te plannen. En dan is er weer een kindje met zijn eigen ritme en voorkeuren die me weer leert te ‘zijn in het moment’.

Met onze zoon zijn we al sinds zijn geboorte aan het zoeken naar zijn ritme. En dan heb ik het niet over voedingen, want onze kleine man kan heel goed duidelijk maken wanneer hij honger heeft. Het gaat vooral om het slapen overdag, hij lijkt zich met geen mogelijkheid over te kunnen geven aan zijn vermoeidheid. Tot ik vanochtend ineens een ‘Aha-erlebnis’ had en me besefte dat ik hem onbewust was gaan vergelijken met zijn zus.

Onze dochter was altijd het meest actief na haar voeding. Zij speelde en brabbelde tot zij moe was om vervolgens te slapen tot aan haar volgende voeding. Wij hadden bij onze zoon deze zelfde verwachting. Dus gingen wij na elke voeding gezellig met hem zitten ‘kletsen’ en spelen, waarna Auke vele hazenslaapjes deed zonder echt uitgerust te lijken. Toen hij vanochtend direct na zijn voeding twee uur aan een stuk had geslapen en me vervolgens aan keek met een blik die leek te zeggen ‘spelen?’, viel het spreekwoordelijke kwartje. Onze kleine man wil direct na zijn voeding slapen in plaats van wakker gehouden te worden door zijn ouders… Als hij dan uitgerust is wil hij weer spelen en ontdekken om vervolgens na een voeding weer moe en voldaan te gaan slapen.

En zo is het telkens opnieuw weer zoeken naar de voor ons juiste balans tussen volgen en leiden.

Bezinning
22.01.2011 | Madelon | Opgroeien, Slapen

Toen ik Kiind Magazine leerde kennen, nog niet zo heel lang geleden, en ik las de oproep om te gaan bloggen, dacht ik. Lijkt me leuk, maar ik heb geen tijd (zie ook mijn eerste blog). Inmiddels zijn we zo’n vier maanden verder, en ik vind het eigenlijk gewoon heel erg leuk! Een vriendin vroeg laatst, vind je het dan niet moeilijk om elke week weer iets nieuws te bedenken? Ik realiseerde me dat ik het eigenlijk juist heel goed vind: elke week even bewust nadenken over wat mijn kinderen die week gebracht (of gehaald) hebben. Het lijkt zo gewoon allemaal, twee kinderen, die het ‘doen’, van elke ‘soort’ één, met alles er op en eraan. En als ik dan verder denk, zie ik een klein meisje van 2-en-een-beetje, die allemaal hele spannende dingen meemaakt, en niet onder wil doen voor haar broer van 4,5. Maar, dat ik haar dan vasthoud, en haar hartje heel hard voel kloppen. Dan vind ik het helemaal niet erg als ze na Oud & Nieuw drie nachten bij ons in bed ligt, helemaal vastgeklemd omdat ze de ‘knalle beetje eng mama, licht ook, vuurwerk beetje pannend’. Dat ze dan vervolgens daarna niet meer in haar eigen bed wil slapen en echt de hele boel bij elkaar krijst –echt krijst- en ik tien keer ‘Maantje tuurt’ moet zingen en dan nog niet rustig is. Al die activiteiten in zo’n decembermaand, dat is nogal was, en allemaal spannend, en dan ben je twee! Ik vind dat ik daar best even bij stil mag staan, en dat ze dat ook verdient. Of dat zoon nu ruim een half jaar naar school gaat, en daar elke dag weer nieuwe dingen leert, en alles om hem heen zo bijzonder en leuk vindt. Elke week met een ander vriendje thuiskomt, en dan uren samen met de LEGO spelen. En dat hij dan af en toe echt even heel chagerijnig is, omdat hij het ook niet meer weet, en niet kan uitleggen wat hem dwars zit, en eigenlijk gewoon heel moe is, maar dat niet wil toegeven. En dan óók nog een decembermaand met Sinterklaas op school, en optredens, en een Kerstdiner waar papa en mama niet bij zijn (kids only). Dan denk ik, ach, wat hebben die kinderen toch weer veel te verwerken. Dus januari is voor ons een maand van bezinning. Even weer terug in de ritmes, even weer wat matiger, gezond eten, lekker naar buiten. Ook de maand dat wij altijd allemaal ziek zijn, waar we vanzelf rustiger aan van gaan doen. En om na te denken over wat we allemaal wél hebben, en wat voor fijne kindjes wij hebben. En dat we daar eigenlijk gewoon ongelooflijk trots op zijn. Dat is toch heerlijk om op te kunnen schrijven! En van mij mag ook de hele wereld dat weten: WIJ HEBBEN ECHT TWEE GEWELDIGE KINDEREN!

Vuurwerk
04.01.2011 | Laura_Annelies | Slapen

Na het vuurwerk is mijn dochter van bijna drie eindelijk in slaap gevallen. Voorzichtig draag ik haar naar boven, een nachtje slapen in een vreemd huis. He get, ze heeft gepoept, zeg ik tegen haar vader die de spullen brengt. Op hoop van zegen verschoon ik haar. Dan gaan haar ogen wijd open. Ze staan op oorlogsstand.

We kennen haar langer dan vandaag, maar dit stukje, deze woede kent haar vader nog niet van haar. Ze brult, schreeuwt en wil helemaal niks, elke beweging die we maken drijft haar verder van ons af. Het is pijnlijk om te zien, en ik zie haar vader zijn ogen sluiten. Als hij een poging doet haar te strelen, springt ze op en vliegt hem letterlijk naar de keel. Hij blijft rustig en in gedachten prijs ik hem de hemel in. Ze is nog niet zover, stel ik hem enigszins gerust, nog even en dan wil ze dat ik haar draag. "Ze zit nog in een loop".

Na een paar minuten staat mijn man op. "Bij je moeder krijg je wel wat je wilt", hoor ik hem zeggen, en pakt haar stevig vast. Wild gillend probeert ze los te komen, en schreeuwt om mij. Ik neem haar over, eindelijk komt ze tot ontspanning. "Nog even een beetje huilen mama", zegt ze.

Al snel is ze in een diepe slaap, wij knetteren nog even na van al dit 'vuurwerk'.

Miranda stelt zich voor
16.12.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Ideeën en onderwerpen genoeg om over te bloggen. Maar eerst nog een blog schrijven om mezelf voor te stellen. Over mezelf vertellen is niet mijn sterkste kant. Niet dat er niets te vertellen valt, in tegendeel; ik heb rollen, interesses en bezigheden te over.

In de eerste plaats ben ik moeder van twee mooie kindjes. Dochter Pieke van tweeënhalf is naast sociaal erg rap qua taalontwikkeling en daarmee ontzettend bijdehand. Dit zorgt veelal voor hilarische anekdotes, maar is voor haarzelf niet altijd even gemakkelijk omdat ze hierdoor nogal eens wordt overschat.

Zoon Auke is net vier weekjes oud, hem moeten we nog echt leren kennen. Overduidelijk is al wel dat hij een heel ander kind is dan zijn grote zus.

Dan heb ik nog een leuke man. En zoals de arts van het CB laatst zei “Papa doet ook mee” aan de opvoeding van onze kinderen. Verder werk ik parttime als verpleegkundige wat inhoudt dat ik onregelmatig werk. Omdat ik ook weekenden en nachten werk heeft mijn lief regelmatig in zijn eentje de zorg voor onze kinderen. Hiermee hebben we de zorg voor onze kinderen aardig gelijk verdeeld, wat voor ons het ideale uitgangspunt is. Daarnaast vindt mijn lief het heerlijk tijd met de kinderen door te brengen zonder dat er een ‘betweterige’ moeder in de buurt is.

Als creatieve duizendpoot vul ik mijn schaarse vrije tijd met schrijven, dichten, tekenen, zingen, naaien, breien, haken, koken, knutselen, wandelen en nog veel en veel meer. En dit alles probeer ik vaak nog zo om te bouwen dat het een leuke activiteit is mét de kinderen.

Wat kun je van mijn blogs verwachten? Mijn voortdurende verwondering als ouder, overpeinzingen, bewuste en onbewuste keuzes, mijn ontmoetingen en botsingen, mijn creativiteit, mijn (eigen)wijsheid en zeker niet te vergeten, mijn onzekerheden als ouder.

De spenenfee
04.12.2010 | Madelon | Slapen

Aan alles komt een eind, zo ook aan luiers en bedplassen. Zoon is zo sinds zijn bijna derde overdag zindelijk. Opeens wilde hij geen luier meer om, en wilde hij op de ‘zeezee’. Dat ging ook meteen goed, op een klein ongelukje af en toe na, logisch. Het verhaal voor ’s nachts verliep wat anders.

Zoon slaapt als een blok, kanonnen kun je afschieten, met oud en nieuw slaapt hij zelfs door de 300.000-knallers heen, dus ook door plassen. Dus, dat deed hij gewoon in zijn luier. Op een gegeven moment, ik denk zo’n twee maanden geleden wilde hij ’s nachts geen luier meer om. Maar ja, ik dacht, hij is nog nooit droog geweest ’s morgens, dus waarom zou hij dat nu opeens wel zijn. Dat was hij dus ook niet… dikke tranen als zijn bed weer nat was (en dat gebeurde zo’n drie keer per nacht, dus wij waren ook niet echt blij). De buren hadden hun jongste getraind met een plasluier, die zoon ‘pieponderbroek’ noemt. Dus, wij dat geprobeerd. Zodra er een druppel in zijn onderbroek kwam, ging het alarm loeien, echt niet normaal. Maar zoon hoorde niets. Die sliep gewoon door. Hij stopte trouwens wel meteen met plassen, dus het hielp wel. Maar goed, wij moesten er steeds uit (lees: mijn lief, want ik slaap als ontaarde moeder overal doorheen, ik hoor nooit wat). Niet blij.

Nu was het zo dat zoon als sinds jaar en dag met een speen slaapt: zijn steun en toeverlaat. Maar, door die speen sliep hij ook heel diep. Toen zoon vier werd is de spenenfee gekomen om de speen weg te toveren, en na twee dagen had hij elke avond voor het slapen gaan veertig graden koorts (alleen ’s avonds). Na drie nachten vond ik het mooi geweest, en kwam de speen weer terug. En de koorts was ook meteen verdwenen. Ik vond dat toch wat dubieus, dus belde de dokter. Die zei, het klinkt misschien wat raar, maar hij had last van afkickverschijnselen. “Van een speen?!”. “Ja, van een speen”. Wat angstig voor herhaling hadden we zoon een cadeau beloofd als hij zeven nachten zonder speen had geslapen. En ook een cadeau als hij zeven nachten zonder piepende onderbroek had geslapen. Hij mocht de cadeaus van tevoren uitkiezen. Zeven dagen later was zoon speenloos, zonder afkickverschijnselen deze keer. Gelukkig maar (hij vraagt er nog elke avond om, maar snapt ook dat de speen nu weg is en niet meer terugkomt).

Sinds de speen weg is, gaat het ’s nachts doorslapen zonder bedplassen ook heel goed. Hij slaapt wel minder diep, en is ook weer heel vroeg wakker, maar je kunt niet alles hebben. Ik ben trots op hem. Binnen de kortste keren had zoon twee mooie cadeaus, waar hij helemaal blij mee is. We overwegen nu dezelfde truc voor zelf eten, dat doet hij nog steeds niet. Maar, dan in januari. Nu eerst genieten van het Sinterklaasfeest en daarna Kerst.

Afscheid en bedankt
26.11.2010 | AnneMarie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Daar zit ik dan… inspiratieloos… Mijn állerlaatste blog voor Kiind.nl en ik weet niet waar ik het over moet hebben. Nu is dat natuurlijk al een uitdaging op zich, en misschien ook best leuk voor een keer, een blog schrijven over niets.

Maar dan moet je je afvragen wie dat leest, zo’n nietszeggende blog. En, heb ik überhaupt tijd om hem te schrijven? Want het is natuurlijk niet voor niets dat ik véél te laat deze blog schrijf en inlever. Met het organiseren van een grote rampenoefening op mijn werk, een webwinkel die schreeuwt om een aanvulling van de voorraad, een kindje dat ziek was en een heleboel andere dingen die mijn aandacht vroegen, was het schrijven van dit afscheidsblog er gewoon bij ingeschoten.

Daarom besluit ik bij deze om dit verhaal kort te houden.

Maar ik wil wel graag een dankwoord uiten: voor de mensen van Kiind Magazine, dat ik drie maanden lang mijn verhalen via hun online magazine mocht delen met de wereld. En voor de mensen die mijn verhalen hebben gelezen en voor alle leuke en lieve reacties die ik erop heb gekregen.

Bedankt!

Uit logeren
24.11.2010 | Isis | Slapen

Ooit leefde ik in de veronderstelling dat kinderen uit logeren gaan omdat ze dat zelf zo leuk vinden. Dat ouders dan even het rijk alleen hebben, leek mij een bijkomend voordeel. Inmiddels weet ik beter: logeren is bedacht om de ouders even rust te geven en tijd voor henzelf.
Afgelopen vrijdag is Thijmen voor het eerst uit logeren geweest. Mijn man en ik wilden graag naar de bioscoop en daarna wat drinken en dingen doen die volwassenen doen als hun kinderen er niet zijn. Een vriendin van ons had aangeboden dat zij dan wel op Thijmen wilde passen en hij kon ook wel blijven slapen. Omdat ze alle spullen van haar inmiddels vijf-jarig zoontje nog heeft, hoefden we alleen maar een gevulde luiertas met schone kleren en melk mee te geven. Zo gezegd, zo gedaan: vrijdagmiddag brachten we Thijmen bij haar. Hij leek niet erg onder de indruk te zijn van ons vertrek. Des te harder was ik dat...

Ontzettend zenuwachtig zat ik in de bioscoop. Zou alles wel goed gaan en wat als het niet goed zou gaan en hij ziek zou worden of ontroostbaar zou zijn of ons heel erg zou missen of... Ik haalde me nog net geen rampscenario's in mijn hoofd. Mijn lief dwong mij zo ongeveer mezelf te ontspannen en sprak de wijze woorden: "Als er iets niet goed is belt ze wel." Gelukkig kon ik me wel gewoon op de film richten en ervan genieten. Ook na de bioscoop bleef ik ontspannen. Natuurlijk dacht ik wel aan Thijmen, maar ik dacht ook aan mezelf en mijn lief en dat was ook wel fijn. Voor het eerst in twee maanden tijd konden we een hele nacht doorslapen en werden we pas wakker toen de wekker ging. Wat is het toch relaxt opstaan als er geen kind ligt te brullen omdat hij honger heeft...
Voor we Thijmen gingen ophalen belde de vriendin met de mededeling dat het handig zou zijn als we schone kleren voor hem mee zouden nemen. We zouden na het ophalen van Thijmen direct doorrijden naar Amersfoort en hij had al z'n kleren die we mee hadden gegeven vies gemaakt. Toen we bij haar kwamen, vertelde onze vriendin dat hij nauwelijks had willen slapen... Pas om drie uur 's nachts viel hij uitgeput in slaap, maar het vreemde ledikant in de vreemde omgeving vond hij kennelijk niet zo geslaagd. Dus de volgende keer krijgt hij toch zijn eigen vertrouwde reiswieg mee. Gelukkig had ze het niet erg gevonden; sterker nog: de volgende keer mag hij weer komen logeren. Toch schaamde ik me wel een beetje... Terwijl ik er niets aan kon doen.

Engelachtig lag hij te slapen toen we hem kwamen halen en hij bleef de hele dag heerlijk rustig en lief. Blijkbaar was hij net zo blij om ons weer te zien als andersom. Toch ben ik wel blij dat hij is wezen logeren. Eens moet de eerste keer zijn en nu heeft hij nog geen last van verlatingsangst, wat het aanzienlijk makkelijker maakt om weg te gaan. Bovendien moet hij ook leren dat hij ergens anders ook gewoon kan slapen. Maar toen ik de nacht daarop wakker werd van zijn gehuil kon ik het niet laten om te denken dat het toch wel weer heel erg fijn was dat hij in zijn eigen wiegje lag te slapen...

Goedkoop én duurzaam
10.11.2010 | Isis | Spelen, Opgroeien, Geboorte, Slapen

De kinderwagen waarin ik Thijmen vervoer, lokt vrij uiteenlopende reacties uit bij mensen op straat. Van 'dít is nou nog eens een kinderwagen!' tot 'is dat antiek?' en 'daar heb ik nog in gelegen/mee gelopen'. Onlangs werd ik door een oudere mevrouw aangesproken die het kennelijk als een mooie aanleiding zag om duidelijk te maken dat ze niets van modern moest hebben. 'Vroeger was alles beter', wist ze me te vertellen, 'tegenwoordig is alles duur en slecht.' Heel veel dingen kunnen inderdaad behoorlijk prijzig zijn, maar of het ook slecht is, waag ik te betwijfelen.

Een van de dingen die je moet doen tijdens je zwangerschap is het aanschaffen van babyspulletjes. Vooral de aanschaf van grote dingen, zoals de kinderwagen, het ledikantje en de commode, kan behoorlijk prijzig zijn. Als je bij een grote kinderwinkel gaat kijken, zie je de nieuwste kinderwagens. Die zijn al gauw een paar honderd euro. Voor een complete kinderkamer tel je zo 1000 euro neer. Maar dan heb je ook wat: een prachtige, bij elkaar passende set van kledingkast, ledikant, commode en wandplank. Of het dan ook duurzaam is moet je maar hopen. Het merk Ikke vermeldt in elk geval dat alles gemaakt is van FSC gecertificeerd hout. Dat houdt in dat de bossen waar het hout vandaan komt goed beheerd worden. Zo is de houtkap minder dan de aangroei en wordt er niet op steile hellingen gekapt, om erosie te voorkomen. Maar duurzaam is meer dan de herkomst van de materialen. Duurzaam is ook dat het op een verantwoorde manier geproduceerd is en niet door kinderhandjes gemaakt. Duurzaam is ook dat het zo mogelijk generaties lang meegaat.

In een opzicht had die mevrouw wel gelijk met haar opmerking dat tegenwoordig alles slecht is. 'Vroeger' wilde men vooral kwaliteit. Mensen hadden over het algemeen minder te spenderen dan nu. Men had domweg het geld niet om spullen snel te vervangen. Producten werden in die zin duurzamer gemaakt dan nu, zodat ze generaties lang meegingen. Met dank aan dat feit rijd ik nu met een 'antieke' kinderwagen. In de huidige maatschappij zijn we meer gericht op consumeren. We gooien producten sneller weg in plaats van er onderhoud aan te plegen en op die manier de levensduur te verlengen. Dat maakt het leven (onnodig) duurder. Het zorgt er ook voor dat producten snel moeten worden geproduceerd en het liefst ook goedkoop, want we willen niet dat het leven te duur wordt. Dat werkt ongewenste zaken als kinderarbeid in de hand. Gelukkig zijn er steeds meer producten te koop die in alle opzichten duurzaam geproduceerd zijn, maar die zijn een stuk duurder. Is het dan wel mogelijk om goedkoop te combineren met duurzaam? Het lijkt mij wel.

Een van de aspecten die een product duurzaam maakt, is dat het generaties lang meegaat en wordt hergebruikt. Er zijn heel veel dingen voor de kinderkamer tweedehands te krijgen, op sites als Marktplaats maar ook in de kringloopwinkel. Het voordeel van hergebruik is dat het niet weggegooid hoeft te worden en dat het je enorm veel geld scheelt. Tien euro voor een in prima staat verkerende tweedehands Maxi Cosi is toch aanzienlijk makkelijker te betalen dan de 140 euro die je voor een nieuwe neertelt. Als de vorige eigenaar de Maxi Cosi had weggegooid in plaats van deze naar de kringloopwinkel te brengen, was deze vernietigd. In de meeste gevallen gebeurt dat door verbranding, met alle schadelijke gevolgen voor het milieu van dien. Dat is niet echt duurzaam.

Als ik zo eens rondkijk in Thijmens kamer constateer ik dat eigenlijk alles tweedehands is. Helemaal duurzaam is het misschien niet allemaal - mijn oude kledingkast is niet van FSC gecertificeerd hout gemaakt en het oude bureaublad dat als commode dient ook niet. Waar het riet van de oude wieg van mijn schoonmoeder vandaan komt durf ik niet te zeggen. Maar doordat ik het opnieuw gebruik voorkom ik dat ik het moet weggooien en veel geld moet spenderen aan nieuwe spullen. Babywinkels zullen hier vast niet blij van worden - het scheelt ze inkomsten. Maar doordat ik zaken kreeg van familie, Marktplaats afstruinde en het een en ander bij de kringloop vond heb ik mezelf een hoop geld bespaard én doe ik aan 'recycling'. Toch nog behoorlijk duurzaam dus.

<< oudere berichten