Blog | Kiind

Woensdagochtend
29.10.2010 | AnneMarie | Er op uit, Slapen

Het is woensdagochtend. Ik moet naar mijn werk. Roy is vrij en zowel hij als Fenna slapen nog.

Als ik gedoucht en aangekleed naar beneden sluip hoor ik de eerste geluidjes uit de kinderkamer komen. Ik zet een kop koffie en smeer een boterham en luister door de babyfoon naar een wakker wordend meisje dat gezellig begint kletsen.

Wat zou ze zeggen? Wat zou ze te vertellen hebben? Waar denkt ze aan?

Een half uur later kletst Fenna nog steeds zachtjes tegen haar donkere kamer en ik sluip terug naar boven om nog snel even mijn bril te halen voordat ik de deur uit ga. Roy is inmiddels ook wakker geworden en Fenna’s geklets gaat langzaam over in roepen. Blijkbaar vindt zij het ook tijd om op te staan.

Ik blij, want dat betekent dat ik nog even met mijn kleine meisje kan knuffelen voordat ik weg ga.

Hoewel ik mijn jas al aan heb en ik eigenlijk al aan de late kant ben, piep ik toch even de kinderkamer in.

Met een vrolijk “Heeeeeejjjjjjjjjjj”, word ik door Fenna begroet. Ze zit rechtop in bed, schenkt me een grote glimlach en steekt haar armpjes naar me uit. Ik til haar op en geef haar een dikke knuffel. Samen doen we de lampjes bij haar bed aan, kijken naar de bloemen op het behang en ik geniet intens van het onverwachte mama-dochter-moment.

Nog even nagenietend zit ik een kwartiertje later in de bus naar mijn werk.

Zucht… ik ben blij dat ik werk en blij met mijn baan. Maar er zijn van die dagen dat ik liever thuis zou blijven.

Consultatiebureau
16.10.2010 | Madelon | Slapen

Ik heb het even opgezocht in Van Dale: consultatiebureau (het) bureau voor voorlichting en raad, gratis advies m.b.t. persoonlijke moeilijkheden en/of maatschappelijke problemen, m.n. op het gebied van zuigelingenzorg, tbc-bestrijding en verslavingszorg. Die laatste twee zullen jullie minder herkennen, dus die laat ik even achterwege. Ik heb er in ieder geval geen ervaring mee.

Met het zuigelingen-consultatiebureau eigenlijk ook niet zoveel. Man ging altijd, omdat hij toch op donderdag vrij was, en het consultatiebureau is bij ons op dinsdag en donderdag. Nu hoeven we niet meer zo vaak, want zoon is overdragen aan de GGD en dochter mag nog twee keer een prik (geloof ik). Ik geloof dat ik die twijfelachtige eer toch ga krijgen (man is inmiddels vrij op woensdag).

Maar… die ene keer dat ik wel ben geweest met mijn dochter kan ik me nog heel goed herinneren. Na al die dramaverhalen uit mijn omgeving heb ik me er maar eens goed over laten voorlichten. Man had al gezegd, ach, ze zijn best aardig, je moet gewoon niet teveel vertellen, en alleen antwoord geven op hun vragen. Dus, ik met die instructies naar het bureau. Nu moet je weten, onze dochter heeft de eerste twee weken van haar leven overdag niet geslapen. Gelukkig was ze dan ’s nachts zo uitgeput dat ze dan wel sliep, maar overdag alleen als ze op mij lag. Nu zijn er vervelender dingen dan je pasgeboren kind op je borst, maar… ik kan niet zo heel goed stilzitten, dus dat was soms wel lastig. Ik hoor jullie denken: draagdoek, maar dat was toch ook niet echt mijn ding. Op een middag komt een vriendin op bezoek, baby kijken, vasthouden, lekker op haar borst slapen. Dat werkte ook. Na een tijdje legde ze dochter in de box. Dat lukte, alleen wel op haar buik, want vriendin wilde dochter niet wakker maken. Ik dacht ook, wat voor kwaad kan het, we zitten ernaast. Vier (!) uur later werd mevrouw wakker, ze had in haar hele leven nog nooit zoveel achter elkaar geslapen. Dus, *pling* lampje aan: zoon is buikslaper, misschien zij ook wel. Vanaf dat moment op de buik, en ja hoor, ze sliep ook overdag en ze ging opeens eten. Wij (man en ik) helemaal blij.

Goed. Terug naar het consultatiebureau. Na wegen en meten, mocht ik bij de verpleegkundige. Ik kwam binnen en wist meteen, dit wordt geen gezellig gesprek. Ze keek super gestrest, begon meteen over het gewicht, en dat ik meer moest aanleggen, blabla. Dus, ik vertelde haar fijntjes dat ik de fles gaf. Stilte. En dat ze die altijd opdronk. Stilte. Misprijzende blik. Of ik wel wist…ja, dat wist ik.

Volgende vinkje op haar lijst: “slaapt ze goed?” “Ja, ze slaapt uitstekend.” Of ik haar wel goed inbakerde, en of ik wel dit en of ik wel dat. Echt, helemaal geen raad of advies over (persoonlijke) problemen die ik niet had, ze creëerde ze gewoon zelf! Dus ik zei: “Ze slaapt in een slaapzak. Gaat prima. Niks inbakeren.” En toen kwam het: “Wat heeft ze een rond hoofd!” Ik zei niks. “Hoe kan dat?” Ik vond het nogal onbeleefd om niet te antwoorden, dus ik zei: “Ik denk omdat ze op haar buik slaapt.” “Oh, nou, dan ga ik je een speciale slaapzak voorschrijven, want dan ligt ze lekker ingebakerd en vast, en schopt ze haar dekentje niet van zich af en…”. Dus ik vroeg waar dat voor nodig was. Antwoord: “Dan kan ze weer op haar rug slapen”. Ik vroeg waarom dat nodig was. Antwoord: “Dat moet”. Of ze dát nog een keer kon herhalen (inmiddels enigszins woedend, waar bemoeit ze zich mee). Nou moet ik helemaal niets, en al helemaal niet van zo’n stresskip. Dus ik heb haar bedankt voor het advies, en ben naar huis gegaan met dochter. Die nog steeds heel goed slaapt, op haar buik, in haar gewone slaapzak.* We komen nu alleen nog voor de prikjes. Dat is al erg genoeg!

*ok, ze slaapt nu in een gewoon bed met een dekbed, maar nog steeds op haar buik, net als zoon, en net als ik.

Laura en Annelies stellen zich voor
05.10.2010 | Laura_Annelies | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Laura en Annelies die samen Magic of Life opgezet hebben, schrijven om de beurt op donderdag een blog voor Kiind.

Laura stelt zich voor

Ik ben 48 jaar en moeder van een alweer 15 jarige zoon. O wat is hij leuk. En wat is hij lang! Hij steekt twee centimeter boven me uit en viert dit bijna dagelijks door me te omhelzen en te verzuchten: 'Kleintje...'

Zijn vader woont al twaalf jaar elders; we leven met zijn tweetjes.' Grote kinderen, grote zorgen,' hoor ik mensen zeggen. Maar voor mij geldt dat niet. We bewegen ons heupwiegend door zijn puberteit heen. Onderwijl leer ik reusachtig veel over hiphop, criminaliteit in Amerika en de muziekindustrie. En hij pikt een graantje mee over wc schoonmaken, kamer opruimen en spinazietaart maken.

Zijn jonge jaren, dat was andere koek. Ik had namelijk ME en was alleenstaande moeder. Ik doe die tijd, 14 jaar in totaal, niet graag over. Iedere luier was me te zwaar. Ik herinner me hoe de tranen me over de wangen liepen toen ik hem op zijn vierde voor het eerst als een vliegtuigje door de kamer kon laten zweven. Daarvoor had ik de kracht nooit gehad. Daarna gedurende lange tijd trouwens ook niet meer, maar dit was even ter illustratie van de enormiteit van de zwaartekracht voor iemand met ME.

Ik was bang dat ik als moeder te kort schoot, dat ik hem door mijn ziekte niet voldoende kon geven. Dit gevoel is vast menige moeder om verschillende redenen, bekend. Maar ik heb geweldig veel geleerd van die ziekte. Het heeft me absoluut rijker gemaakt. Inmiddels help ik bij Magic of Life gezinnen die het moeilijk hebben door ziekte of trauma's. En ik ben bezig aan een boek over de omgang met pubers, dat in het voorjaar van 2011 bij Scriptum zal uitkomen. Graag draag ik eens in de twee weken mijn blogje voor aan Kiind, met mijn bespiegelingen over kids en hun ouders.

Laura

Annelies stelt zich voor

Toen ik klein was, wilde ik later de wereld zien, oja en wilde heel wijs worden. Wijs word ik niet van krentenbollen kopen bij de Albert Heijn, nee, ik word gepolijst en bijgeschuurd door mijn ervaringen. Free spirit de wereld in. Door de juiste opvoeding als rasoptimist mijn weg volgen en vooral ont-moeten en me verbinden met mijzelf en bijzondere anderen.

Ik mocht vier kinderen krijgen, de oudste nu 19 en net de deur uit, de jongste een peuter van bijna 2, allebei meiden. De jongens ertussen in, Sem van nu anders 9, en zijn broer van 6. Wat een rijkdom, en oeh een boel geregel.

Sem verdronk bijna toen hij 11 maanden was, en hield hier ernstig hersenletsel aan over. Hij was vanaf dat moment meervoudig gehandicapt... Hij heeft me op alle vlakken doen schudden, beven en mijn wereld voor altijd veranderd. Toch heeft juist hij me het meest bijgeschuurd en gepolijst, wateen waanzinnige leermeester. Ik ben een leergierig mens, dat scheelt, en zie altijd mogelijkheden en oplossingen.

Mijn meest bijzondere ontmoetingen kwamen ook altijd voort uit sterke onverklaarbare impulsen: mijn man op Hawaii ontmoeten, doordat ik met Sem met wilde dolfijnen ging zwemmen is hier het beste voorbeeld van. Nou ja, hier een indruk van mij.

Nu Sem is overleden in januari 09, wil ik met onze ervaring me als coach en mentor bij Magic of Life inzetten, om andere ouders te ondersteunen en begeleiden. Deze rollercoaster ken ik. De hoogtes, met al zijn gepiep en gekraak bijna de bocht uitvliegen, en de doodenge afdalingen in razend tempo. Ik ben beschikbaar.

En eens in de twee weken schrijf ik voor Kiind een blog over mijn ervaringen.

Lieve groeten,
Annelies

Nieuwsbrief oktober
01.10.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Beste lezer,

Daar issie weer! Een nieuwe Kiind, met nieuwe info en inspiratie. Oktober staat in het teken van de herfst, de kinderboekenweek en de borstvoedingsweek.

Deze maand in Kiind:

“Uiteraard is geen van de onderzoeken verplicht. Het is immers jouw bevalling, jouw lijf en jouw kind.” Onze huisbijna-verloskundige Yvonne Winter vertelt over bevallingsonderzoekjes; waarom worden ze uitgevoerd en wat houden ze in?

Dit jaar heeft de Kinderboekenweek het thema “Beeldtaal in kinderboeken”. Vandaar dat Jennifer Hofstede het boek “Een prachtig boek vol inkt” recenseert. In de loop van de maand vind je in de blog meer recensies van haar hand.

Wandelen is leuk! Kim van Leeuwen vertelt hoe je je kinderen enthousiast kunt maken om lekker te gaan wandelen en geeft daarbij tips voor ouders met kinderen van alle leeftijden. Onderneem activiteiten; zowel tijdens de wandeling als tijdens de rust en sluit af met een nazomerpicknick!

De invloed van media op kinderen wordt steeds groter. Daarom is het belangrijk om je bezig te houden met media-opvoeding. Media-pedagoog Jeroen Gerth schrijft er over in “Opgroeien met media”.

Paddestoelen vilten is bij uitstek een herfstactiviteit. Leuk voor op de herfsttafel, of in het seizoenskastje. Ook over dat laatste vind je meer in het maak-idee van het Viltpaleis.

Dit en meer in Kiind!

Het Kiindteam

http://www.kiind.nl
Twitter: @KiindNL
Hyves: http://kiind.hyves.nl/
Facebook: Kiind Magazine

Gezocht!

- Wat is jouw groene tip? Vertel ons hoe jij duurzaam leeft. Ook ruimtebesparende tips voor kleinbehuisden en geldbesparende tips zijn welkom! Mail info@kiind.nl

- Hoe leer jij je kinderen omgaan met geld? Mail je ideeën naar info@kiind.nl

- Hoe wordt jouw kind een echte wereldverbeteraar? Wij zijn benieuwd naar acties -groot of klein- die jouw kinderen bedacht en uitgevoerd hebben. info@kiind.nl

- Wij zoeken enthousiastelingen! Vind je ook dat Kiind beroemd moet worden? We hebben mooie flyers die uitgedeeld kunnen worden op het consultatiebureau, bij de verloskundige, in kinderwinkels, het buurthuis en andere gelegeheden. Wil jij flyers uitdelen in jouw buurt? Mail ons: info@kiind.nl Alvast bedankt!

- Waar liep je tegenaan in je kraamtijd? Vond je het te druk, te rustig of gewoon fijn? Heb je tips voor anderen naar aanleiding van je ervaringen? Mail het ons! info@kiind.nl

Eeuwige strijd
17.09.2010 | AnneMarie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Sinds ik moeder ben heb ik gemerkt dat er een aantal onderwerpen met betrekking tot opvoeding is waarover altijd strijd zal blijven bestaan.

Het eerste dat bij mij (en bij vele anderen waarschijnlijk ook) opkomt is borstvoeding versus flesvoeding. Op verschillende fora heb ik daar al meerdere verhitte discussies over voorbij zien komen. Maar dan ook echt hele nare woorden en verwensingen, van beide kanten. Dingen die ik hier niet ga herhalen omdat ik, hóe ik het ook opschrijf, het gevoel heb dat ik daar mensen mee kan kwetsen.

Het volgende onderwerp is thuisblijfmoeder versus werkende moeder zijn. Ook over dat onderwerp gaat het er niet zacht aan toe: werkende moeders zijn ontaard, thuisblijvende moeders onthouden hun kinderen van sociale contacten en –leerprocessen.

Ook zo’n leuke: oppasopa’s en -oma’s versus kinderdagverblijf. Kinderdagverblijven zouden vies en onveilig zijn, en opa’s en oma’s zouden de kinderen juist weer teveel verwennen en ze klein houden terwijl ze zelfstandig moeten worden.

Of deze: bijvoeden volgens de Rapley-methode (stukjes eten en zelf doen) versus de conventionele puree- en prakjes-manier. Rapley zou levensgevaarlijk zijn, je kind kan stikken, onverantwoordelijk, etc. Maar de prakjes-methode zou weer onnodig zijn, moeilijkere eters opleveren en bovendien het kind veel eetplezier ontnemen.

Bijvoeden voordat een kindje zes maanden oud is: ook een garantie voor een flinke discussie. Onnodig en slecht voor de darmen, vindt de ene groep. Terwijl iemand anders vindt dat zijn kindje met vijf maanden wel toe is aan een stukje fruit.

Zo kan ik nog wel even doorgaan: borstvoeden in het openbaar, samen slapen of kindje naar de eigen kamer, draagdoek vs. kinderwagen, speen vs. duimzuigen, voeden op schema vs. voeden op verzoek, verwennen vs. troosten, oude moeders vs. jonge moeders, wasbare luiers vs. wegwerpluiers, thuis bevallen vs. in het ziekenhuis, etc. etc. etc. Allemaal onderwerpen waar op de een of andere manier niet op normale toon over gediscussieerd kan worden.

Als ik heel eerlijk ben heb ik er zelf ook wel eens aan meegedaan. Ook wij hebben onze weg gevonden in opvoedingsland en ik wilde maar al te graag laten weten hoe en waarom wij het op een bepaalde manier aanpakten. Maar ik doe het niet meer! Ik heb namelijk een belangrijke les geleerd: we doen het allemaal goed!
We hebben allemaal het beste met onze kinderen voor en doen allemaal wat in onze ogen het beste is voor onze gezinnen. Niemand (die ik ken) zal moedwillig proberen zijn kind pijn te doen of verkeerd op te voeden. Dus wie ben ik om te proberen een ander van mijn gelijk te overtuigen? Die ander zal het immers niet eens zijn met mijn manieren en op die manier ontstaan discussies die nergens toe leiden.

Ik zou dus willen zeggen: laat een ander in zijn waarde. Respecteer dat niet iedereen dezelfde ideeën heeft over opvoeden.
Een veilige en liefdevolle omgeving is wat een kind nodig heeft; de invulling daarvan mag iedereen wat mij betreft zelf bepalen!

Madelon stelt zich voor
11.09.2010 | Madelon | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Moest er even over nadenken, bloggen voor Kiind. Want, ondanks het leuke leven dat ik heb, waarin ik heel veel doe, heb ik gebrek aan één ding: tijd. Maar zo dacht ik, ik red het altijd wel, en misschien is het handig om mijn ‘tijdgebrek’ te delen met anderen. Of te laten zien hoe ik daarmee omga. Zodat we ervaringen kunnen delen, en daardoor met elkaar net een beetje meer tijd krijgen. Omdat de ene tip de andere versterkt. Waardoor we net iets gezonder kunnen koken, of net dat ene spelletje met de kinderen nog kunnen doen. Of gewoon een boek lezen.

Laat ik me eerst even voorstellen: ik ben Madelon, 35, moeder van twee - een zoon van vier en een dochter van net twee. Ik werk, vier dagen per week, en verhuur mezelf sinds maart als communicatieadviseur (daarvoor werd ik verhuurd door een bureau). Ik ben dus ondernemer, en onderneem ook heel graag veel verschillende dingen. Gelukkig kan ik dat ook, omdat ik een hele fijne en lieve man heb die ook vier dagen werkt. Daardoor hebben we een – voor ons gevoel - goed evenwicht gevonden in uit en thuis zijn voor onze kinderen. Ze gaan een dag naar opa en oma, die wonen om de hoek, dus dat vinden wij heel handig. En ze gaan twee dagen naar de crèche en NSO. Voorlopig hebben we daar vrede mee. Oh ja, en mijn man onderneemt ook graag veel dingen. Zo sporten we, liefst drie keer per week. En houden we van koken (en opeten), en tot onze grote frustratie onze kinderen niet, vooral de oudste. Winkelen doen we vooral online, behalve de dagelijkse boodschappen, die halen we zelf.

Ik wil graag onze beslommeringen met jullie delen rond werkende ouder zijn, samen opvoeden, schoolgaan, ontwikkelingen die we doormaken en de (leuke) dingen die we doen. Want, dat vinden we dan wel heel leuk, nieuwe dingen ontdekken met de kinderen. Dus, we gaan in het weekend vaak op ontdekkingstocht: in het bos, in de speeltuin (om de hoek), in de tuin, naar het zwembad, uit fietsen. Zeker nu ze wat groter worden, wordt het steeds leuker om te zien hoe ze de grotere wereld ontdekken. Die van school, die van sporten, die van andere kinderen. En wat ze dan wel, en wat ze dan niet overnemen. Heel boeiend.

Isis stelt zich voor
08.09.2010 | Isis | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Jakkes. Alweer regen. Het is al een paar dagen grijs, mistroostig, zeikerig rotweer. Van dat weer waar je dusdanig mismoedig van wordt dat je nergens meer energie voor hebt. Nou heb ik toch al steeds minder energie, omdat het kind in mijn buik steeds meer energie nodig heeft, dus dan blijft er wel héél weinig over. Maar ja, ik 'moet' wel het één en ander doen, waaronder dit blogje schrijven. Dat krijg je ervan als je aangeeft een wekelijkse blog te willen schrijven voor Kiind.nl.

Ik ben dus één van de nieuwe bloggers van Kiind.nl. Als zwangere 24-jarige zal ik voornamelijk schrijven over zwanger en moeder zijn en alles wat daarbij komt kijken. Op dit moment is dat vooral die eeuwige nesteldrang die maar niet wil verdwijnen. Het is bijna eng te noemen, zo actief als ik ineens ben met opruimen en schoonmaken. Waar ik voorheen even snel een doekje ergens over haalde, moet het nu bijna steriel zijn. Vond ik het eerst geen probleem als de wasmand uitpuilde, nu gaan mijn vingers daar acuut van jeuken en moet ik de wasmachine voldoen en aanzetten. Toen mijn verlof begon, begreep ik ook spontaan het nut daarvan. Zo'n zes weken voor de uitgerekende datum heb je echt niet meer genoeg energie om én te werken én toe te geven aan die nesteldrang. Hetgeen bij mij nogal wat frustraties opleverde, omdat ik niet toe kon geven aan die drang maar het ook niet kon onderdrukken. Nu ik dan hele dagen thuis zit kan ik fijn de ideale huisvrouw uithangen. Met als resultaat dat ik voor het eerst in mijn leven een to do-lijstje heb gemaakt waar ik me zowaar aan houd.

Het gevolg is dat de kinderkamer helemaal klaar is en dat alle babykleertjes en lakens en dekens gewassen zijn. Zelfs het wiegje heb ik alvast opgemaakt en de tas voor de bevalling staat al een maand klaar. In eerste instantie was dat een 'noodtas'. De bevalling zou gewoon thuis plaats vinden en de tas was bedoeld voor het onwaarschijnlijke geval dat ik toch ineens naar het ziekenhuis zou moeten. Inmiddels weet ik dat ik die tas sowieso nodig ga hebben. Mijn baby groeit iets minder goed dan verwacht en zit nét onder de groeicurve. Het kan daardoor zijn dat de kleine net niet genoeg reserves heeft voor de bevalling, ook al omdat de hoeveelheid vruchtwater een klein beetje te wensen overlaat. Het zij zo.

Nu ik, samen met mijn man, mij zo aan het voorbereiden ben op de komst van de kleine, kan ik eigenlijk niet meer wachten. Ik wil weten hoe het is om het gnoompje in mijn armen te houden. Ik wil weten hoe die voetjes die tegen mijn buik trappelen in het echt aanvoelen. Ik wil weten of ik straks roze jurkjes of Spiderman-broeken kan kopen. Ik wil naar onze prachtige oude wieg met daarin onze slapende lieve gnoom kijken en helemaal smelten. Ik kan niet wachten tot het moment dat ik het kind in de jaren '50-kinderwagen kan leggen om er daarna trots mee te gaan paraderen. Die kinderwagen is mijn grote trots. Al die Bugaboo's, Quinny's, Muffy's en hoe ze ook maar mogen heten kunnen me gestolen worden. Geen daarvan vond ik echt mooi en ik vond ze allemaal te duur. In een tweedehandswinkeltje in Bredevoort vonden we het ideale model: een Van Delft uit 1959. Misschien niet de meest praktische ooit, maar wat is hij mooi.

Ik hou van oude dingen, waar je aan kan zien dat ze met liefde gemaakt zijn en die zo degelijk zijn dat ze generaties meegaan. Onze box is een hoekbox, die nog van de grootouders van een kennis is geweest. De kinderstoel is een oud Frans model. Het speelgoed dat we tot nu kregen is van hout en komt uit de familie. De rieten wieg is ooit gekocht door de ouders van mijn schoonmoeder en is opnieuw bekleed toen mijn schoonmoeder voor het eerst zwanger was. Zelfs ons huis is oud; het is gebouwd in 1935. De inrichting is een bijeengeraapt zooitje van tweedehands meubels die we deels kregen en deels zelf kochten. Gek genoeg is het wel gelukt om een mooie, bij elkaar passende inrichting te krijgen.

Voortaan zal er hier dus wekelijks een blog van mij geplaatst worden. Ik gok dat je inmiddels een aardig idee hebt kunnen krijgen van hoe ik schrijf en wie ik ben. Ik heb er heel veel zin in en ik hoop dat de lezers van Kiind.nl mijn blogs interessant zullen vinden.

Tam stelt zich voor
06.09.2010 | Tam | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Hoi! Ik ben Tam en ben moeder van Juul (zoon, 5), sterretje (zoon, 3*) en Nona (dochter, 1), en ben getrouwd met William met wie ik tien jaar samen ben.

Op dit moment ben ik bezig om weer zelfstandig te worden en mijn visuele handicap te accepteren. Ik heb namelijk het syndroom van Usher, een aangeboren oog en gehooraandoening die van slechtziend en slechthorendheid kan leiden tot blind en doof zijn. Toen ik vier was, kwamen mijn ouders er achter dat ik slechthorend was. Er werd vanuit gegaan dat mijn gehoor beschadigd werd tijdens mijn geboorte omdat ze mij met een tang om mijn hoofd eruit moesten halen. Maar, dat is niet waar...

Het slecht zien kwam pas toen ik zwanger was van Juul. Omdat je last kan hebben van zwangerschapskwaaltjes, dacht ik dat dit er ook bij hoorde. Maar, toen Juul twee weekjes oud was, moest ik met spoed naar het ziekenhuis, waarna er vele oogonderzoeken en operatie’s volgden. Tussendoor genoten we van onze ouderschap en van ons mannetje dat altijd lachtte en vrolijk was.Alles wat we meemaakten, en nog steeds, met Juul was erg leerzaam en wonderlijk.

Toen Juul anderhalf werd en zijn eerste stapjes maakte, kreeg ik ook te horen dat ik het syndroom van Usher had. Een grote schok, want hoe zou ons/mijn toekomst eruit gaan zien? Mijn grootste angst was dat ik Juul niet meer zou kunnen zien opgroeien en zijn stem niet meer mocht horen. Maar, William gaf ontzettend zoveel steun en liefde aan Juul en mij wat mij weer kracht gaf om door te gaan.

Toen Juul twee jaar en 2 maanden was, mochten we weer een wondertje verwachten. Maar, deze zwangerschap ging niet zoals het moest gaan, want na vijf maanden zwangerschap, is hij stilletjes geboren. We werden getroffen door pijn, verdriet en onmacht. Het was ook een moeilijke taak voor ons om dit niet met Juul te delen. Hij was nog zo klein en bezig om zijn wereldje te ontdekken.

Precies een jaar nadat ik zwanger was van sterretje werd ik onverwachts opnieuw zwanger. Het was een hele spannende tijd, maar alles was goed gegaan. Juul mocht zijn zusje veilig ontvangen.

Omdat het toch erg moeilijk is met mijn handicap en 2 kindjes zijn wij in de buurt gaan wonen waar we meer steun en hulp konden krijgen. William kan tenslotte niet altijd thuis zijn, omdat hij ook moet werken. Ondanks William en ik hier niet op onze plek zitten, en ik er niet echt vooruit op ben gegaan, zien wij dat onze kindjes het prima naar hun zin hebben. En dat is toch het belangrijkste! Toch hopen wij ergens ooit een plek te vinden waar wij het met z’n allen naar ons zin hebben, en dat mijn handicap en zelfstandigheid ook een plekje kunnen krijgen.

Ga je mee in een wereld die mij te snel gaat?

Niet naar school
03.09.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Mijn dochter is bijna drie, dus we kregen de informatiebrochure over de basisschool al een paar maanden geleden is de brievenbus. Welke school het wordt, weten we nog niet precies. Het houdt me wel erg bezig en zorgt nog best voor wat stress. Iemand die zich niet bezighoudt met het kiezen van een basisschool is Musetta, @musjes op Twitter. Zij is mijn laatste Kiindzomergast en gaat nu officieel -haar oudste is net vier jaar- thuisonderwijs geven. Ik ben heel benieuwd hoe ze dat gaat vormgeven. Volg zaterdagavond 21.00 uur #kzg via https://twitter.com/#search?q=%23kzg!

Anne-Marie stelt zich voor
03.09.2010 | AnneMarie | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Mijn naam is Anne-Marie, ik ben 35 jaar, getrouwd met Roy en de trotse moeder van Fenna.

Ik werk 3 dagen per week als adviseur van de concernstaf van een ziekenhuis in de buurt van Haarlem en daarnaast heb ik een (kleine) webwinkel waar ik handgemaakte spullen voor baby en mama verkoop. Hoewel de webwinkel de laatste tijd een beetje op een laag pitje staat vind ik dat wel een ontzettend leuke aanvulling op mijn dagelijkse bezigheden.

Ik mag de komende drie maanden elke week een blog schrijven voor Kiind.nl! Een ontzettend leuke uitdaging die ik graag met beide handen aanpak.

In de omschrijving die ik bij de uitnodiging om te gaan bloggen kreeg stond onder meer: “Kiind wil onderwerpen die onbekend zijn over het voetlicht brengen, aanzetten tot denken en inspireren” .
Dat zinnetje alleen al zette mij aan tot denken. Want, kan ik dat? Wanneer ik blogs schrijf over mijn leven, inspireer ik dan de lezer? Geef ik ze stof tot nadenken?
Eén ding wist ik zeker: ik heb wel iets te vertellen wat niet zo bekend is. Iets wat gelukkig niet zoveel mensen overkomt.

Fenna is namelijk niet het eerste kindje wat we hebben gekregen. Ze heeft een broertje, ons eerste kindje David. Een broertje wat ruim 9 maanden in mijn buik heeft gezeten en toen toch is overleden vlak voordat hij geboren werd.
En dat hoor je gelukkig niet zo vaak, ondanks dat we in NL erg slecht scoren op het gebied van babysterfte. Exacte cijfers zijn niet te noemen, omdat de grens tussen een miskraam en een in de buik overleden baby niet hard is, maar naar schatting overlijden in Nederland 1300 – 1500 baby’s per jaar laat in de zwangerschap of vlak voor de geboorte.
Vaak wordt er geen oorzaak gevonden en spreekt men van wiegendood in de baarmoeder, bij gebrek aan een betere verklaring.

In ons geval was er waarschijnlijk sprake van zwangerschapsdiabetes die nooit is opgemerkt omdat ik geen symptomen had. Maar de oorzaak doet er niet toe. We hebben David niet mogen houden en krijgen hem nooit meer terug. Dat is heel erg triest en dat kruis dragen we ons leven lang met ons mee.

Toch zijn we gelukkig. Juist door het verlies van David zagen we hoe goed we het verder hadden. Met elkaar en onze goede relatie, onze familie en vrienden, ons leuke huis en goede baan. En nu met Fenna, ons zonnestraaltje.

Dat is mijn verhaal. En de komende weken volgen er meer. Ik heb er zin in!

Jonge moeders maken genoeg slaapuren
01.09.2010 | Christel | Slapen

Onderzoekers van de West Virginia University hebben vastgesteld dat jonge moeders gemiddeld genomen zo'n zeven uur per nacht slapen. Het lijkt er daardoor op dat ouders voldoende tijd hebben om uitgerust wakker te worden.
De uitputting die veel jonge ouders ervaren komt echter voort uit het gegeven dat veel ouders per nacht twee uur wakker zijn. Het is niet tijdgebrek wat ouders zo vermoeid maakt, maar dat de slaap in stukjes wordt opgebroken, er is dus sprake van een gefragmenteerd slaappatroon. Een normale slaap-cyclus duurt ongeveer twee uur. Doordat baby's 's nachts regelmatig wakker worden wordt de slaap-cyclus van twee uur niet vol gemaakt. Deze onderbrekingen zorgen ervoor dat de ouders niet uitgerust wakker worden. Volgens de onderzoeker is er nog geen oplossing voor dit probleem. Al helpt het wel om een middagdutje te doen, mits deze twee uur duurt.

Bron: http://www.nu.nl/wer...-slapen-genoeg-.html

Een manier om toch allemaal zoveel mogelijk slaap te krijgen is bijvoorbeeld door samen te slapen. Zie ook ons artikelen over slapen op Kiind http://www.kiind.nl/articles/15/Nachtwacht.html en http://www.kiind.nl/articles/45/Samen_Slapen.html

Nieuwsbrief september
01.09.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Nieuwsbrief van deze maand:

Beste lezer,

Het is voor veel mensen weer tijd om naar school of aan het werk te gaan, maar voor anderen begint de vakantie pas net. Hoe dan ook, we hopen nog veel zomerse dagen te krijgen.

José Contesa schrijft over stresshormonen, knuffelhormonen en hersenontwikkeling in haar artikel over de kracht van aanraken. Het artikel is geschikt om al knuffelend te lezen.

Zijn de gedragsverschillen tussen jongens en meisjes nou aangeboren of aangeleerd? Sandii Zachte vlakt de invloed die we zelf hebben op stereotyperend gedrag niet uit.

Kinderen tussen 2,5 en 5 jaar zijn zich op het gebied van taal enorm aan het ontwikkelen. Logopedist en taalkundige Esther Dekker laat zien hoe creatief peuters en kleuters met taal omgaan.

Het gebruiken van donormelk is niet erg gangbaar. Jannie Spruit legt uit waarom het toch goed zou zijn als hetgebruikelijker zou worden.

Verder: columns van Diana de Bont en Sandii Zachte, een recensie van Jennifer Hofstede, een ballonbalmaakidee en meer.

Veel leesplezier!

Het Kiindteam
http://www.kiind.nl

Mooi beeld
28.08.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Een van de grootste krachten van Kiind is het beeldmateriaal. Dat mag ik zeggen, want dat is niet mijn verdienste. Het beeldteam bestaat sinds kort onder andere uit Mirjam, op Twitter @Mirjuul, die prachtige foto's maakt. Ondanks dat ik met haar samenwerk, heb ik haar maar een keer in levende lijve gezien. Tijd voor een interview dus! Vanavond probeer ik meer te weten te komen over haar hobby; de fotografie. En waar houdt ze zich nog meer mee bezig?

Volg https://twitter.com/#search?q=%23kzg , zaterdagavond 21.00!

Politieke vader
20.08.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Morgen is het weer tijd voor #kzg; het zomertwitterinterview van Kiind. Deze keer een politieke vader! Ik vraag de half-Irakese Samir Bashara hoeveel zijn achtergrond invloed heeft op het opvoeden van zijn kind. Lees mee, zaterdag, twitter, 21.00 uur: https://twitter.com/#search?q=%23kzg

Wonen in het buitenland
13.08.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Terwijl ik nog lekker in Frankrijk aan het genieten ben van zon en pruimen en zwembad, bevindt mijn Kiindzomergast zich in Roemenië. Niet alleen nu; ze woont daar. En hoewel ik graag een huis in het buitenland zou willen hebben, kan ik me niet voorstellen dat ik vrienden en familie zou kunnen achterlaten om in het buitenland verder te gaan met mijn leven. Morgenavond vraag ik aan onze columniste José (@KiindJose) hoe zij dat ervaart. En hoe kwam ze op het idee om uitgerekend naar Roemenië te vertrekken?

Zaterdagavond, 21.00 uur te volgen via https://twitter.com/#search?q=%23kzg

<< oudere berichten | nieuwere berichten >>